De heenreis en de eerste dag

16 en 17 augustus

Met ons regulier taxibedrijf Van Iterson BV zijn we naar Schiphol gebracht. Stipt op de afgesproken tijd stonden ze voor de deur. Wat een service weer!
Het bericht dat de vlucht 1,5 uur vertraagd was kwam helaas wat minder op tijd, we waren al onderweg. Ach ja dan maar rustiger aan op Schiphol en mochten er rijen staan voor de security dan hadden we de tijd. Wij hadden geen rij, de mensen na ons waarschijnlijk wel. Onze check duurde ong 20 minuten.

Eerst ik, ‘bionic women’, met al die apparaten op mijn lijf. Fouilleren was niet genoeg, ik moest mee achter het gordijntje en de pod (insulinepomp) en sensor laten zien. Oké, check. Dat was goed.
Toen was mij koffertje met alle apparatuur aan de beurt. Ze controleren nu echt goed. Mocht je elektronisch apparaten bij je hebben, haal ze dan allemaal uit je handbagage anders moet dat alsnog, ook als het al door de scanner is geweest. Check, mijn bagage was ook oké.
Toen die van Wim, zijn rugzak vol met dronespullen. Ook die mochten na de extra controle ook door.

 

Twee uur later dan gepland waren we op de plaats van bestemming, Santa Cruz de La Palma.
Huurauto in ontvangst nemen en daar gingen we naar het ressort. Hoe zouden de wegen zijn op het steilste eiland ter wereld? Heel goed! Slinger de slang, stijgend en dalend legden we de eerste kilometers af in onze Citroen Cactus.

Carmen (onze steile rots in de branding) bracht ons keurig netjes naar de eindbestemming van vandaag.
Bij het inchecken maakten ik geen vrienden. Een kopie van ons paspoort vond ik goed, maar dan met de hoesjes er omheen om paspoort en BSNnr af te schermen. De aanhouder wint in dit geval. Eerst werd er nog gedreigd dat we het hotel niet inkwamen en dat de politie die gegevens echt nodig had. Oh nee toch niet, ik kon een formulier invullen en dan was het oké. 🙂
Wel een heel gedoe en ik kan me voorstellen dat reizigers overstag gaan en toch hun paspoort laten kopiëren. Dat zou toch anders moeten gaan?!

Spullen op de kamer (die prima is) en daar gingen we voor het grote bunkeren (all inclusive), nee hoor we zijn bescheiden. Eerste indruk was goed.

 

Volgende dag na het ontbijt eerst een ochtendje bij het zwembad. Handdoekje leggen vroeg in de ochtend hoort hier bij het vakantieritueel om een goede plek te hebben. Nu zullen wij niet veel bij het zwembad zijn maar voor Guy, Jolanda en de kids is het wat anders.

Ochtendje relaxen was genoeg voor ons, het ontdekkingreizigersbloed kruipt waar het niet gaan kan. Daar gingen we op het heetst van de dag (het is warm!!) de omgeving van het hotel bekijken.

Drone mee, kon Wim nog een beetje oefenen. We liepen langs de auto….!@#@@$ was er iemand tegen het linkerportier aangereden. Behoorlijke beschadiging 🙁 . 
Het pad langs het hotel was minder lang dan gedacht, wat niet zo erg was vanwege de warmte. Dronen ging helaas niet zo goed. Wim zag geen PIEP op het schermpje van de telefoon. De zon staat hier veel hoger dan in Nederland. Op goed geluk maar wat gevlogen en gefilmd.

 

In de kokend hete auto (41 graden toen we instapten!) de zuidkant van het eiland een beetje ontdekt. 
Eerst eens kijken bij Playa Zamora dat een perfect snorkelstrandje moet zijn. Iehhhh, remmen dat was slechts 5 minuten rijden. Ja dat zag er goed uit, daar gaan we zeker nog naar toe.
Daarna naar de zuidpunt gereden. Eerst door alleen maar bananenplantages, ziet er niet echt mooi uit, en opeens reden we op de maan. Een zwart, grillig, dor landschap. De resten van de laatste vulkaanuitbarsting in 1971 (prachtig jaar 🙂 ) .
Op de zuidpunt El Faro de Fuencaliente (vuurtoren) en zoutpannen Las Salinas de fuencaliente. Wat een contrast met het maandlandschap daarvoor.
In de Salinas wordt zout nog op traditionele wijze gewonnen. Het zilte zeewater verdampt in de zoutpannen totdat alleen het zout nog overblijft. Het was een kleurrijk schaakbord van verschillende tinten en hier een daar een kristalhitte zoutbergjes
Bij het restaurant als afsluiter van onze eerste mini rondrit een erg lekker Palmees biertje (Gara) gedronken. Salud!

De Palmese sigaren die we bij het winkeltje hadden gekocht smaakten de heren goed. Een nieuwe traditie, sigaren roken met een glas (wel meer dan één 🙂 ) ron miel, is geboren.