Ajloun

27 maart 2018

Vanochtend rijden we noordwaarts naar Ajloun. We bezoeken eerst het Bosreservaat Ajloun om een stukje te gaan wandelen door dit natuurgebied. 
Er zijn een aantal wandelpaden door het reservaat waarvan er slechts één op eigen gelegenheid kan. De overige kunnen alleen onder begeleiding van een gids, deze zijn langer qua afstand.
Onze voorkeur gaat uit naar een wandeling zonder gids. Lekker op ons eigen tempo. Een langere wandeling vinden we echter ook leuk en een gids kan meestal veel vertellen over de natuur. 
Dan hoeven we ons ook niet af te vragen naar welke boom of plant we kijken en welke vogel we horen fluiten.
We hebben nog geen info over de wandelingen met gids. We weten niet wat de prijs is, hoe groot de minimale groepsgrootte moet zijn en hoe laat de wandelingen starten. We laten ons wel ter plekke informeren.

Het werd onze eigen wandeling. Bij het reservaat aangekomen blijkt dat je van te voren moet reserveren voor een wandeling met gids en dat deze om 9:00 uur start. We zijn er om 11:00 uur en gereserveerd hebben we niet.

De self-guided wandeling is ongeveer 2 km lang en neemt gemiddeld 40 minuten in beslag. ‘Depending on how fast you walk’ zegt de jongeman in het informatiekantoortje. 
‘You will see us back in 10 minutes , we’re super fast’ :-)

Nou echt niet we hebben er langer dan 40 minuten over gedaan. Het gaat ons niet alleen om het wandelen, we genieten van de natuur en nemen deze goed in ons op. Met het oog en de digitale versie daarvan. 
Het was een prachtig dichtbegroeid natuurgebied met voornamelijk eiken. Het was groen! Wat een contrast met eergisteren in de oostelijke woestijn!
Er bloeide bloemen en er fladderde veel vlinders.

Na een uurtje zweten, het was warm, hadden we het rondje gewandeld.
Met de auto een stukje terug en in het restaurant van de soap house (hier wordt door vrouwen zeep gemaakt) de lunch genuttigd. Buiten op het terras, waar wij zaten, had je een fantastisch uitzicht over het reservaat. 
Het was een goed verzorgd lunchbuffet en het smaakte prima. Het lekkerst het toetje! Dit hadden we bijna gemist. We wilden nl. afrekenen maar werden teruggeroepen om toch vooral het toetje niet te vergeten. Wim nam uiteindelijk twee porties 🙂 
De naam van het gerecht ben ik alweer vergeten. Het was een warm gerecht van kaas, met daar op dunne, op vermicelli lijkende, slierten deeg met warme siroop. Lekker!

 

We stappen weer in de auto en rijden richting Ajloun om het kasteel te bezoeken.
Het kasteel van Ajloun is een van de best bewaard gebleven Arabische kastelen en niet overmeesterd door de kruisvaarders. Dit kasteel was wel wat anders dan de zandkastelen die we eergisteren hadden bezocht. Sowieso qua ligging in een groen en heuvelachtig landschap.

Bij het het kasteel eerst met onze nieuwe vriendinnen op de foto. Net voorbij de ingang kwam er een groep jongedames ons tegemoet gelopen. Ze spraken ons aan. Arabisch en Engels door elkaar. Of we met ze op de foto wilden.
 Eerst met mij. ‘With the princess’ , zei een van de dames. Ha, ha ik voelde me bijna vereerd :-)
Smile! Klik.
Toen Wim ook met ze op de foto wilde, krabbelde degene die eerst het hoogste woord had terug. De andere dames zeiden waarschijnlijk iets van, kom op doe niet zo kinderachtig en ze ging toch erbij staan. Smile! Klik.
Deze laatste foto was met de telefoon van een van de dames, helaas geen bewijs ervan.

We liepen door en drie mannen verderop riepen ons na ook een foto te willen maken. We draaiden ons om en waarschijnlijk staan we op de achtergrond van de selfie die ze maakten. Smile! Klik.

Het kasteel was prachtig van binnen en heerlijk koel. Grote ruimtes met mooie bogen en smalle kieren (ramen) waar het licht door naar binnen viel.

Wat feitjes over het kasteel:

Qalat’at al-Rabad (de Arabische naam voor het kasteel) stamt uit 1185 en werd gebouwd door Izz ed-Din Ousama. Het kasteel fungeerde als uitvalbasis voor de Islamitische troepen die de regio tegen de kruisvaarders verdedigden. Het kasteel is gebouwd op de 1250 meter hoge top van de berg Auf en biedt een fantastisch uitzicht op de Jordaanvallei.

Vanaf de hoofdtoren genoten wij ook van dit uitzicht. Komende vanuit de koelte binnen in het kasteel was het behoorlijk warm boven. De meeste mensen hadden ook moeite met de kleine klim. Zo kwam er een Saoudi (vermoed ik vanwege zijn witte jurk en de rood/witte shawl om zijn hoofd) boven met zijn hand op zijn hart. Boven gekomen moest hij zich vasthouden aan de reling, en zuchtte diep. 5 minuten later stak hij een sigaret op. Goh waarom, zou hij het daarvoor zo moeilijk hebben gehad?

 

Bijna het kasteel weer uit liep een vrouw met een aantal meisjes ons tegemoet. Het kleinste meisje (zo’n jaar of 4) bleef met grote ogen voor me staan en wees naar me. Grote lach.
Hi. 
Moeders nam haar mee aan de hand, kindje liep omgedraaid mee.

 

Voor we weer met de auto richting Jerash gingen nuttigden we bij de Bedoeïen man (Nassar), net buiten de entree van het kasteel, een kopje thee met munt. De thee en koffie worden warm gehouden in prachtige grote ketels. Dit wordt gedaan met steenkool en hout. 
Wim had een gezellig praatje met Nassar en werd ondertussen uitgerookt door de rook die van de ketels af kwam.

Daar kwam moeders weer aan met de kinderen. Het meisje vond mij nog steeds interessant. 
Opeens vroeg een van de oudere meisjes iets aan ons. Met gebarentaal begrepen we dat ze vroeg of ze mee konden rijden naar Ajloun, Tuurlijk!
Daar reden we met 5 dames op de achterbank. We konden geen woord met elkaar wisselen en wisten dus niet waar ze er uit moesten. Ook dat kwam goed, even op mijn schouder tikken en een hand gebaar. Stop? Ja, ze moesten er uit. Bye, Bye! 
Waarom heb ik geen foto gemaakt?!?!?! 🙁

’s Avonds weer in het Lebanese House gegeten. Wat minder besteld dan gisterenmiddag. Het was weer heerlijk, extra lekker (vinden wij) met een glas wijn er bij. Proost!

1 gedachte op “Ajloun

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.