Amman

24 maart 2018

Ahlan wa Sahlan, welkom !

Welkom op ons reisverslag, ik neem je in dit eerste verslag mee naar het stoffige, bedrijvige, rumoerige en gastvrije Amman.

Amman een stad gebouwd op zeven heuvels.
Boven op Jabal (heuvel) Al-Qala’a begint de wandeling uit de Lonely Planet die we voor vandaag hebben gepland.

Eerst ontbijten op het dakterras van ons hotel, Gallery Guest House. Gisteravond bij het inchecken hebben we aangegeven wat we als ontbijt willen en om welke tijd. Het wordt op de kamer gebracht. Je kan zelf dan kiezen voor ontbijt op bed of het mee te nemen naar het dakterras. 

Tringggg ging om 7:45 de bel. Dat was lekker op tijd, we hadden het voor 8:00 (vroegste tijd die mogelijk was) besteld.
Brrr dat was best fris op het dakterras, zo bleek ook de rest van de dag.

Om 9:15 begonnen we aan onze eigen wandeling omhoog naar de Citadel. Op nog geen 200 meter van het hotel lopen we eerst via trapjes door een alleraardigst steegje, opgefleurd door muurschilderingen, naar beneden.




Aan het eind van de trap linksaf en daar waren we de weg al kwijt.  Ergens naar rechts maar welke straat precies?

‘Hello, can I help you?’ 
‘I’m a teacher, where are you looking for?’

Schijnbaar vond hij het zelf van belang aan te geven dat hij leraar was, wij waardeerden zijn vriendelijkheid toch wel ongeacht zijn beroep.

‘I walk with you, and I’ll show you’

Hij liep zo’n 100 meter met ons mee. Langs taxi’s die klaar stonden voor de minder sportieve medemens,. We moesten die straat omhoog, na ongeveer 150 meter naar rechts en daar zouden we de citadel al zien liggen.

Shukran, het klopte!

Toen we omhoog liepen scheen de zon en was het best warm. Boven op de Citadelheuvel, was het een stuk frisser. Er stak een harde wind op.

Vanaf de heuveltop een mooi panoramisch (360 graden) uitzicht over Amman. De citadel zelf was een heerlijke plek om rond te struinen tussen de overblijfselen uit de oudheid, langs mooie bloeiende bomen, wilde bloemen en het drukke gekwetter van vogels.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Beneden zagen we het Romeinse theater al liggen, de volgende bezienswaardigheid waar de wandeling langs ging.

De steegjes waar we  doorheen liepen, op weg naar de het theater leken meer op een vuilnisbelt, zo nu en dan opgefleurd door een muurschildering. Wat een contrast!

Het Romeinse theater is tussen 166 en 177 n.Chr. gebouwd en ziet er na restauratie uit als toen. Een fotogenieke plek.

‘Hmm, er zitten wat vlekken op mijn lens even schoonmaken voor we omhoog klimmen’.

Boven, na een aantal vlekkeloze foto’s.
‘Ies, je tas staat helemaal open’. 

‘Wat? Er is toch niets uit’? 
‘Waar is het zakje met het borsteltje, poetsdoekje en de extra batterijen?’
‘Oh nee, die heb ik zeker beneden laten liggen’.

Wim pakt zijn verrekijker.

‘Nee, ik zie niets liggen’.

Weer naar beneden, ik niet zo happy 🙁
Het was  naar beneden ook minder prettig lopen dan omhoog. Heb je hoogtevrees, niet doen!
Nee, er lag niets.
Nog een keer kijken in mijn tas. Nee!

‘Zit het niet in mijn tas?’, vraagt Wim.
‘Je hebt daar toen we net beneden stonden ook het Osmostatief van DJI in teruggestopt’

Ja  🙂 ,  weer een happy face 🙂

Na het bezoeken van de twee kleine musea aan weerskanten van het Romeinse theater met folkloristische voorwerpen gaan we naar het kleine broertje, het Odeon.

De gids die denkt dat we broer en zus zijn (?!?!) geeft een gratis toertje. Bij de onderste stenen bank gaat hij aan de ene kant gehurkt zitten, ik aan de andere kant en ik leg mijn oor conform instructie tegen de zijkant van de bankenrij.

‘Hello, how are you?’  Dat hoorde ik luid en duidelijk!

Dan op het kruisje staan op ‘podium’  en wat zeggen richting onzichtbare toehoorders. Dat was apart, een soort geluidsvacuüm, want het geluid van je stem echode direct terug. Moeilijk uit te leggen, je moet het zelf hebben ervaren.

Aan zijn verzoek om te gaan zingen gaven we maar geen gehoor, dat drong niet door in ons vacuüm 🙂


Elk theater heeft zijn kruisje

We wandelen verder de drukte in.
Via een bedrijvige, lawaaierige en kleur- en geurrijke souk.
Daarna een aaneenschakeling van winkeltjes en drukke straatjes. Wat een gekkenhuis! Hierna zijn we op het eindpunt van onze wandeling.

Tijd voor de lunch die we nuttigen in een leuke tent, Zajal. De ingang ligt aan een trap versierd met paraplu’s, erg leuk!
Een mooi ingericht, ruim restaurant met een prettige sfeer. Het valt op dat er veel groepjes dames zitten die aan een waterpijp lurken. In de bediening alleen maar mannen.

De lunch was heerlijk.

We zijn vlak bij het hotel en kiezen voor een rustige start van de vakantie. We gaan hotelwaarts om de rest van de middag (het is 14:30) op het dakterras door te brengen.
Daar is het minder rustig. We zitten nog geen 5 minuten en het Allahhhhhh galmt ons van alle kanten tegemoet. De moskeeën lijken te wedijveren welke het meeste geluid kan produceren.

Gelukkig duurt het niet zo lang, toch gaan we na een half uur weer terug naar de kamer want het is wel erg frisjes boven.

Het avondeten willen we nuttigen  bij een restaurant op 20 minuten lopen van het hotel.
Gisteravond hebben we heerlijk gegeten in de, volgens de Lonely Planet,  nummer 1 falafeltent van Amman, Hasheem.
Dit restaurant krijgt ook een ster in de Lonely Planet. Na 5 minuten lopen besluiten we dat we geen zin hebben in zo’n lange wandeling, misschien morgen.

Het restaurant waar we wel gaan eten is wat rumoerig en rokerig, de waterpijpen zijn weer erg in trek. Het eten is prima, met een glas wijn erbij had het ons nog beter gesmaakt.


Foto’s

1 gedachte op “Amman

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.