Aqaba

4 t/m 7 april

Aqaba ligt aan de Rode Zee, een zeer goed plek om te snorkelen.
 De flippers, de snorkelmaskers van Oceanreef, de waterschoenen en onze stingersuits kunnen na 2 weken uit de koffer!

Het hotel waar we verblijven, Sol y Mar Beau Rivage ligt vlakbij een van de beste plekken om te snorkelen, de Japanese Garden.

Om 11 uur ’s ochtends komen we aan in het hotel. Het hotel ligt zo’n 11 km ten zuiden van de stad Aqaba.
Een uurtje wachten totdat de kamer klaar is. Of de kamer schoon is weten we nog niet, de glazen deuren in ieder geval wel, bbboinkkkk Wim loopt er keihard tegen aan!

We nemen onze intrek in kamer 429, ons verblijf voor de komende dagen. Prima kamer! Nog vrij nieuw, heerlijke bedden en we hebben een ruim balkon met uitzicht op zee.
Enig minpunt van dat frontale zeezicht is dat de zon ook vanaf 12 uur ’s middags naar binnen schijnt. Het is behoorlijk warm op de kamer, dan is het natuurlijk ook logisch dat het bed is opgemaakt met een dik dekbed!! De airco kan het koelen nauwelijks aan, wie heeft een dekbed nodig?!?


Aqaba is populair onder Russische toeristen zo ook dit hotel, merendeel van de gasten is Russisch. Later op het strand bleken er ook een aantal walRussen bij te zijn 🙂

Het hotel heeft op het openbare strand, vlakbij de Japanese Garden, ligbedjes ter beschikking.

Eerst lunchen we in het hotel en dan gaan we het strand bekijken. Het is op nog geen 5 minuten rijden van het hotel. Er staat een erg harde wind, niet ideaal om te snorkelen. Op het strand zien we al wel walRussen liggen 🙂

We hebben nog drie dagen, genoeg tijd om te snorkelen.

We rijden naar Aqaba om onze voorraad Jod’s aan te vullen en bier in te slaan, genoeg thee gedronken deze vakantie (wel erg lekker, vooral de Bedoeïenen thee!).
 Allebei gelukt.

De volgende dag zijn we rond 10 uur op het strand. De zon schijnt niet en de wind waait nog steeds behoorlijk hard. Het zeewater blijkt ook niet echt warm 🙁 
Als we in de branding staan zien we heel veel paarse kwallen. Ze zijn heel mooi maar ons zullen ze met onze stingersuits aan niet steken. 
Als we het water ingaan zien we mensen met blote armen en benen door de kwallen zwemmen, deze kwallen steken blijkbaar niet Wij zijn toch wel blij dat we helemaal zijn ingepakt want ook al steken ze niet, we hoeven zo’n kwal niet tegen onze huid.


Deze eerste snorkelpoging valt tegen. Het is echt te koud. Ik ga na nog geen 15 minuten bibberend terug naar het strand en zit daar nog een half uur te koukleumen. Doet me weer denken aan de tijd dat ik na de zwemlessen helemaal verkleumd, paars uitgeslagen en klappertandend terug holde naar de kleedkamer. Kouudddddd!

Onze nieuwe snorkelmaskers zijn super. Ze beslaan niet en geen nat en zout gezicht. Wim heeft in de zijne een multifocale bril laten aanmeten, hij kan nu zowel de vissen beter zien als de camera bedienen. De foto’s die hij gemaakt heeft zijn het bewijs, beter gelukt dan de mijne!




Voor de Jordaanse tiener jongens is het erg leuk om over dit stuk strand te lopen. Jordaanse vrouwen zijn altijd volledig gekleed en als je dus een vrouw in badpak of bikini ziet…woehoe. Zelfs de walRussen krijgen aandacht. Hoe de vrouw er uit ziet maakt niet uit, de leeftijd ook niet.
 Dit was behoorlijk irritant, zo lig je als vrouw niet echt lekker.

We gaan terug naar het hotel om op te warmen en proberen het in de middag nog een keer.
De zon schijnt inmiddels en de wind is gaan liggen. Dit is een stuk beter te doen. 
We zwemmen ook een stuk verder en zien daar veel vissen. Ik krijg het na 20 minuten alweer koud en zet de terugtocht weer in.
Wim zwemt nog wat verder waar het heel mooi is, wat dieper met planten. Dat zou wel eens echt de Japanese Garden kunnen zijn.




’s-Avonds gaan we naar Aqaba om te gaan eten bij een door de Lonely Planet aangeraden restaurant Ali Baba. Het is druk in de stad, het is natuurlijk de avond voordat het weekend begint.
We besluiten binnen te zitten want buiten zit je niet echt rustig met al dat getoeter van het verkeer.
Wim neemt een verse Dorade en ik de Fishermans basket, dat zijn garnalen, calamaris en een stuk visfilet. Het smaakt prima. De lokale wijn uit 2010 die we erbij nemen was niet zo smakelijk.

Na het eten lopen we nog wat rond. Het is gezellig druk. We kopen Bedoeïenen thee, en kruiden bij een man die een leuk verkooppraatje houdt. We mogen verschillende kruiden proeven en hij geeft ons een kopje thee.

Om de inkomsten bij de locals wat te verdelen kopen we bij een ander winkeltje nog 2 zakjes kruiden.
Wim is ook blij, zijn favoriete parfum van Carolina Herrera is hier wel te verkrijgen.

In kamer 429 slapen we weer heerlijk.

De derde dag is een vrijdag, DE dag voor de Jordaniers om er met het gezin op uit te trekken. 
Omdat het strand niet echt aantrekkelijk is om de hele dag te vertoeven, en het zal wel druk zijn, besluiten we in de ochtend het fort van Aqaba te bezoeken…..oh nee toch niet want het was dicht. 
Wat was het druk in de stad. We sloegen met de auto een verkeerde straat in, dat was de weg naar een strand waar het voor de locals erg leuk is om met zijn allen boven op elkaar te gaan zitten. We reden stapvoets helemaal ingeklemd door andere auto’s.

We wandelen wat rond en kijken onze ogen uit. Het is druk maar gezellig. 
Op het smalle stukje strand ziet het letterlijk en figuurlijk zwart van de mensen. Op het water een hoeveelheid aan glasbodemboten, tussendoor scheurt een speedboot met gillende dames aan boord. 
De zwarte massa op het strand wordt doorbroken door felgekleurde zwembanden. Het zijn niet alleen jonge kinderen die deze om hebben.. Veel Jordaniërs zullen niet kunnen zwemmen, wat ook niet zo raar is want veel water om te zwemmen is er niet in dit land.
We drinken wat in een cafe dat gevestigd is op een boot. We hebben een mooi uitzicht op de bedrijvigheid op een ander strand.


In de middag op ‘ons strand’ is het idd ook drukker. Vandaag schijnbaar geen ligbedjes. Ook is er geen parasol meer vrij. Onder de meeste parasollen zitten grote groepen Jordaniers, hutje mutje op elkaar.
We leggen onze handdoeken in het zand, strategisch op een plek waar meer westerse toeristen liggen. 
Om blikken te vermijden, het viel vandaag reuze mee, heb ik in het hotel mijn (zwarte) stingersuit al onder mijn jurkje aangetrokken. Alleen mijn hoofddoekje ontbrak nog 🙂
Snorkelen ging vandaag weer beter dan gisteren. Het was warmer (op het strand zo’n 32 graden) daardoor het weer wat langer uitgehouden. 
Wim voerde de vissen brood, ik probeerde foto’s te maken. Da’s nog verdomd moeilijk :-(

 Het is wel raar dat als we het water uitkomen we het met 32 graden koud hebben!? Kippenvel!



‘s Avonds eten we weer van het buffet in het restaurant.
Een van de obers is zeer blij dat wij er zijn. In zeer gebrekkig Engels maakt hij ons duidelijk dat wij er vriendelijk en open uitzien, anders dan de Russen. Het is een Egyptenaar (dat dacht ik al aan zijn uiterlijk gezien te hebben). Om de vijf minuten komt hij bij ons tafeltje langs om een praatje te maken. Zo schattig!
We genieten nog van 1 biertje op het balkon en slapen daarna weer heerlijk op de bedden.

Op zaterdag rijden we ’s-ochtends terug naar het prachtig Wadi Rum. We gaan niet echt de woestijn in, we rijden rond op de asfaltweg door de woestijn, 
We stoppen een aantal keer om foto’s te maken en lopen wat rotsen omhoog.
Bij het visitor center gaan we nog naar de Seven Pillars of Wisdom kijken, die hadden we helemaal gemist de eerste dag. Het is een hoge rots met zeven pijpachtige pilaren, die zo genoemd is ter herinnering aan T.E. Lawrence.


Nog één stop om naar een oude stoomlocomotief te kijken en we rijden weer naar Aqaba.
In de buurt van Aqaba rijden we een voor ons nog onbekende weg, achter het hotel langs in de richting van de grens met Saudi Arabië.
We wisten niet dat er hier ook een rubberplantage was. Op een zijweg liggen er langs de weg stapels banden. Dit moesten we van naderbij zien. De weg blijkt 2 km lang met aan weerskanten banden, banden en nog eens banden.
Ook zagen we dat plastic hier aan struiken groeit?




’s Middags hebben we het beste snorkelmoment van de afgelopen dagen! Het is rustig op het strand, het water lijkt warmer en de visjes nog mooier maar nog steeds verdomd moeilijk te fotograferen.

Het avondeten nuttigen we wederom bij Ali Baba.
De stad is een stuk rustiger, we gaan deze keer buiten zitten. Dat bekoop ik  weer met 2 muggenbulten op mijn linkervoet 🙁 .
Kennen wij het spreekwoord water bij de wijn doen, hier schenkt de ober de witte wijn bij Wim in zijn nog half gevulde waterglas 🙂 . ‘Sorry, sorry’ 

Kamer 429 bevalt nog steeds goed, voor ons de beste kamer van deze vakantie.


Foto’s

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.