Caldera de Taburiente

21 augustus 2017

De Caldera de Taburiente ligt in het centrum van La Palma. Het is een rotsboog van 9 km doorsnede met basaltwanden die 1500 meter de diepte in gaan. Sinds 1954 of 1981 (de
reisgidsjes noemen allebei een ander jaartal??!) is dit gebied een nationaal park, ik gok zelf dat 1981 het juiste jaar is.
Eergisteren waren we al op het hoogste punt van de kraterrand, De Roque de Los Muchachos, vandaag het park verder ontdekt.

Hoe is deze de kraterwand ontstaan?
Door vulkaanuitbarstingen gedurende honderdduizenden jaren was een kegel van haast 4 km hoog opgeworpen. Nadat de magmakamer alle gloeiende lava naar buiten had geslingerd, en dus leeg was, was in het centrum van de vulkaankoepel een holle ruimte ontstaan. Het dak kon de lavamassa van de hierop rustende berg niet dragen. Het brak en de steenmassa’s stortten naar beneden. Gedurende duizenden jaren werd deze hoop stenen door regen en bronwater door de Barranco de Las Angustias naar zee afgevoerd.

Met dank aan het ANWB-gidsje

La Cumbrecita geeft toegang tot de kraterwand, dit maakt het ook een druk bezochte plek. Er zijn slechts enkele parkeerplaatsen. 
Tussen 9:00 en 16:00 moet je je melden bij het bezoekerscentrum om te vragen of er nog plek is. Zoals verwacht, geen plek. Na 16:00 uur konden we terugkomen en zou er plek zijn.

 

Via een binnendoor route, een smal en super steil (!) straatje door El Paso, op goed geluk of wellicht dankzij de geweldig navigatieskills van de bijrijdster ( 🙂 ) naar de Barranco de las Angustias gereden en met het eigen autootje over de op een geasfalteerd fietspad lijkende weg slinger de slang naar el Mirador Los Brecitos.
Hier kan je een gave dagwandeltocht doen van 11 km door de krater. Dan moet je niet net zo als wij nu om 12:00 uur pas aan komen rijden. We hopen deze wandeling nog te gaan doen.

Het fietspad omhoog met een max snelheid van 20 km per uur (veel meer red je ook niet) ging door een mooi pijnbos. De keren dat we uitstapten om van een uitzicht te genieten en foto’s te maken werd onze neus gestreeld door de heerlijke geur van de pijnbomen.

Na een half uurtje waren we op het eind van de weg, de mirador. Het rook er weer heerlijk en er was een prachtig uitzicht over de toppen van de pijnbomen de kloof in. Onze eigen gemaakte boterhammetjes opgepeuzeld en weer rustig naar beneden.

Bij een restaurant op een strategisch goede plek gelegen, vlak voor de weg naar de kloof nog een hapje en een drankje genuttigd voordat we terug gingen naar La Cumbrecita voor onze eerste wandeling.


Er was plek voor de auto. Wandelschoenen aan en hier begon onze eerste voetreis op een deel van de vele wandelpaden op het eiland.
Het was 17:30 uur, je zou denken lekker afgekoeld. Nee het was nog 30 graden! Puff. De wandeling ging door een wederom heerlijk ruikend pijnbomenbos hmmmmmm.
Bij Mirador El Roque was een prachtig uitzicht de caldera in. Weer een stukje door het bos over een smal wandelpad, dit was goed te doen. Na ong 40 minuten kwamen we uit bij het volgende uitkijkpunt.

Terug via een breder pad naar de parkeerplaats. Leuk korte wandeling om mee te starten. Afstand ong 2,5 km, duur 1 uur en stoffig! Ik had paarsachtige schoenen, Wim zwarte, ze zijn nu allebei beige. 
Meer water bij ons hebben is ook wel handig. Het is warm, droog en stoffig.

Op de terugweg eerst langs een supermarkt voor een grote fles heerlijk koel water. Klok, klok, klok lekker!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.