Dagje stofhappen in de oostelijke woestijn

25 maart 2018

Masa al khayr (goedenavond)!

De stof hebben we inmiddels van ons af gedoucht, de tweede portie falafel van Hashim net achter de kiezen, een koud biertje staat klaar in de koelkast, macbook volgeladen, ik ben er klaar voor!

Vanochtend is de huurauto stipt op tijd, of eigenlijk voor tijd afgeleverd. 9:00 uur hadden we afgesproken met representative van Montecarlo car rental. Om 8:40 stond er al een Hyundai Creta (crossover) voor de deur. Zou dat onze auto al zijn?

Om 8:50 gingen we naar beneden, ja hoor daar zat mr Montecarlo al op ons te wachten. Papierboel afgehandeld, naar buiten om de mooiste auto in de straat (volgens mr Montecarlo) te inspecteren, hij zag er netjes uit. Spullen uit de kamer halen en vroemmm daar gingen we door het heerlijk rustige autoluwe Amman…..grapje 🙂 
Na nog geen 10 minuten reden we al verkeerd. We moesten keren en dat is nog wel een dingetje met bijna alleen maar eenrichtingswegen. Het is gelukt.

Het zou niet bij deze ene keer blijven. De navigatie die we gebruikten (pocketearth) bleek niet zo geweldig en de bijrijdster (the one who I will not name 🙂 ) was niet helemaal goed aan het opletten toen het gebeurde.

Waar ging onze rit naar toe? Mooier dan de Lonely Planet kan ik het niet beschrijven:

Stel je een plek voor zo verlaten dat er niets is, geen bosje, rots of boom dat de 360 graden horizon verstoort. Heb je het beeld? Oké voeg daar nu een tapijt van historisch zwart vulkaansteen en bloedhitte aan toe zo overweldigend dat het de grond doet zinderen en er in de verte luchtspiegelingen optreden. Welkom in de oostelijke woestijn!

Het was echt desolaat! Een grote vlakte van steen en amper begroeiing. Je kan het je niet voorstellen maar er wonen hier mensen. Een paar kleine dorpjes met stoffige huisjes, er liepen geitenhouders met geiten (wat die beesten hier eten?) en er ligt een heel groot Syrisch vluchtelingenkamp. Wat een bestaan!

Klink nog niet echt als een plek om te bezoeken.  Wat gingen wij daar doen?
Eerste op het programma was het Azraq wetlandreservaat, een van de beste plekken in Jordanie om vogels te spotten. De oase is nog maar 10% van wat het ooit was vanwege het oppompen van drinkwater voor Amman. 
We lopen een korte wandeling (nog geen 1,5 km) door vooral droog landschap. Er is echt bijna niets van de oase over. Triest! Weinig water en watervogels te bekennen. We kunnen ze op twee handen tellen. 
De vogelkijkhut ziet er mooi uit maar we zien slechts 2 meerkoeten en 1 eend, daar zien we er meer van als we uit het raam kijken op de Pomonalaan.

Wat een teleurstelling, we lopen het laatste stuk van het pad.


’Toch hebben we alle vogels gezien’, zegt Wim lachend.
‘Op de vogelkaart die in het kijkhut hing en ik heb er een foto van gemaakt.’ 🙂 .
De telelens die ik op mijn camera heb geschroefd heeft er niet een gefotografeerd.
 De hop die we gisteren in de Citadel hadden gespot, stond ook op de kaart. Opeens gefladder en what the …..een hop. Leuk!


Op de plek waar Wim staat zou hij 20 jaar geleden tot aan zijn nek toe in het water staan!


De Ommajadische woestijnkastelen zijn geen teleurstelling. We bezoeken er drie: Qasr al-Azraq, Qusayr Amrah en Qasr al-Haranah.

Qasr al-Azraq is de eerste die we bezoeken. De entreeticket is ook te gebruiken voor de andere twee kastelen die we gaan bezoeken. De vriendelijke gids bij de entree slaan we af, we scharrelen zelf wel rond en we vinden het vooral leuk om foto’s te maken. Ik lees achteraf wel wat ik gezien heb.
Zo weet ik nu dat het eerste fort waarschijnlijk door keizer Septimus Severus werd gebouwd in 193-211 n.Chr., dat boven de ingang de Lawrence Room ligt, waar ooit T.E. Lawrence verbleef en dat het kasteel nu in slechtere staat is dan ten tijde van eerdergenoemde vanwege een aardbeving in 1927.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
A2E66E5A-B789-4063-A6EB-8CC2889B552F

We rijden weer richting Amman door de woestenij, op een andere weg dan de heenweg. Aan deze weg liggen de twee andere kastelen.

Qusayr Amrah is klein maar fijn. Zo ook Mubarak die ons ahlan-wa-sahlan (welkom) heet in zijn kasteel.
Waarom is het zijn kasteel? De deuropeningen zijn zo laag, maar hij past er gewoon onderdoor zonder te bukken en dat is het bewijs.
Specialy made for me!, zegt hij lachend.
Hij begint te vertellen over zijn kasteel. Alle wanden en plafonds zijn beschilderd met fresco’s en hij vertelt wat er is afgebeeld. Naar het volgende vertrek, wij bukken om er te komen.

You know why dutchmen are so tall? Vraagt Mubarak
Nee niet vanwege het goede eten en melk drinken. Nederlanders zijn zo lang zodat we het hoofd boven water kunnen houden in ons vlakke, onder de zeespiegel liggend landje. Hij trekt er een guitig gezicht bij, de grapjurk.
Wim grapte terug dat door het steeds verder dalen van het waterpeil van de Dode Zee de Jordaniërs vast gedoemd waren als dwergen te eindigen.


We rijden ong 16 km verder en komen bij Qasr al-Haranah, het best intact gebleven Ommajadisch kasteel. Een groot vierkant bouwwerk dat er fraai uitziet. Het is gebouwd in 710 n.Chr. Ook hier maken we er een fototoer van. De zon staat lager en schijnt mooi door de ramen naar binnen.

 

Nog 65 km terug naar Amman. We rijden lekker door, door het vlakke droge landschap tot we in de buurt van Amman komen, waar het ook steeds drukker wordt. 
In Amman zelf is het een chaos van auto’s.
Een impressie:
rijbanen die zijn er niet, zo rijd je met drie auto’s naast elkaar drie meter verderop zijn het opeens vijf rijbanen, als je links rijdt bedenk je je op het laatste moment dat je opeens rechts af moet, kijk een gaatje daar rijd ik mijn auto in en druk die ander auto aan de kant, ik ben voetganger en steek de weg over en vermaan je met mijn hand te stoppen. Het was oppassen!


Het is ons gelukt om heelhuids bij het hotel aan te komen.


Foto’s

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.