Dana trail

30 maart 2018

Na een niet zo’n fijne nachtrust, ging de wekker vanochtend om half zeven. Eigenlijk half zes vanwege het begin van de zomertijd vandaag,
Het bed sliep voor geen meter. Ik lag in een kuil en moest daar onbeweeglijk in blijven liggen. Wim draaide zich zo nu en dan wel om en dat gaf een hoop gekraak van veren. Met een stijf lichaam stonden we op, we zijn ook niet de jongsten meer.

Ontbijt was karig in vergelijking met het diner van gisterenavond. Het brood gedipt in yoghurt en dan door de jam smaakte eigenlijk best wel goed. Nog wat brood meegenomen voor onderweg.

Om half 9 waren we gereed voor de Dana trail. Een wandeling van 14 km van Dana, door het Dana natuurreservaat naar de Feynan Eco lodge. 
Vervoer terug geregeld. Ibrahim zou ons met zijn minivan om 15:00 uur opwachten bij de Eco Lodge. 

Het was slechts een graad of 12 toen we de wandeling startten, met drie laagjes kleding aan gingen we weg. 

De wandeling begint bij het Dana viewpoint. Eerst 500 meter naar beneden en dan het pad volgen langs de rivierbedding, het kon niet missen. 
Het stuk naar beneden is een aanslag op onze gewrichten. Sommige stukken waren ook behoorlijk steil en met losse stenen en grind. De wandelstokken kwamen dit eerste stuk dan ook goed van pas.

We waren niet de enigen die de trail liepen. Een grote groep voor ons en van achteren naderde er ook één. Beide groepen, onze wandelliefhebbende oosterburen.

Zo’n mooi stuk natuur vraagt ook om door heen te wandelen. Het uitzicht was fantastisch!!

Koekkoek koekkoek hoorden we de hele tijd. Gehoord hebben we hem wel vaker maar nog nooit gezien….tot vandaag. Hij kan afgevinkt worden van ons lijstje!

En we liepen nog steeds naar beneden. Niet meer zo stijl gelukkig, de wandelstokken hadden we niet meer nodig.

Door de rivierbedding, we waren klaar met dalen. Waar nu naar toe? Goed kijken, ja, daar zagen we de groep wandelaars een stuk voor ons. Hier moesten we rechts omhoog. 


De gehele wandeling was het genieten van de prachtige natuur. De grillige rode bergen deden ons denken aan de VS!

 

Na 2 uur kon het eerste laagje kleding uit, de zon begon te schijnen. Had ik al geschreven dat de natuur zo prachtig was? Oh ja slechts 2 regels hierboven 🙂 Dat was het nog steeds! Er fladderde vogels, mooie vlinders, er bloeide bloemetjes. We keken ook goed om ons heen of we de Oryx zagen, dat is een zeldzaamheid als je die spot.

Onze eigen lunch genuttigd. Het droge brood smaakte nog best goed met een smeerkaasje er tussen gedrukt.

We liepen verder, ik met weer een laagje kleding minder. Het landschap veranderde het werd wat droger. In de verte zagen we bedoeïnen tenten. Nou ja tenten, het is iets gefabriceerd van allerlei materiaal. Wat ziet dat er armoedig uit! Staan ze ook nog op het minst vruchtbare deel van de vallei. We liepen op met een Belgische vrouw, die ons Nederlands hoorde praten en ons aansprak. 

Zij werkte bij de wereldbank en haar man (die een stuk voorop liep) bij de Belgische ambassade. Zij liepen de wandeling met twee kleine kinderen van rond de vijf jaar. Knap hoor! We hadden een leuk gesprek, na 10 minuten liepen we weer door. Inmiddels begon mijn rechterknie behoorlijk pijn te doen, vooral bij de stukken naar beneden. Au! Is het nog ver? 

Nee niet zo ver meer, voor de afgesproken tijd kwamen we aan bij het eindpunt. Ibrahim stond ons al op te wachten. 

Dana? Hoorden we een man zeggen die ons aan zag komen lopen.
I’m Ibrahim? 

Het was 14:15 uur, wij op tijd hij ook 🙂

Nog even een kopje thee genuttigd en daar gingen we hobbel de bobbel. Het was een onverharde weg. Nog meer hobbbbbel de bobbbbbel door een rivierbedding vol met keien. 

Ibrahim had lekker de vaart er in en bleek ook een goede gids. ‘Look Camel.’ Ieeeee hij stopte de minivan. ‘ Take picture?’

‘ Yes please!’

We reden alweer een tijdje op een asfaltweg, De kamelen stonden in het zand een eindje van de weg af. Hobbbel de bobbel er naar toe.

 

Het waren wilde kamelen (eigenlijk dromedarissen), waarvan een aantal schattige kleine kameeltjes. Paar foto’s en we gingen hobbel de bobbel weer terug naar de hoofdweg.

Via een weg met een aantal haarspelden omhoog, ondertussen iedere tegenligger groetend, stopte Ibrahim de minivan weer, vlak langs de vangrail.’ Picture?’  en weer ‘ Yes please.’  We hadden een mooi overzicht op de haarspeldbochten in de diepte.

We rijden door een prachtig landschap met rode grillige rotsen, het leek de VS wel. Veel Jordaniërs aan het picknicken en waarschijnlijk weer een hoop plastic achterlatend :-

We kwamen bij een T-splitsing. ‘Right, street to Little Petra’. 
Daarna wees naar een weg die een stuk verderop naar links ging ‘Street to Petra’ 

Hier moeten we morgen zijn! We verblijven dan in een bedoeïenen kamp in Little Petra.

Wij  de andere kant op, links af en Ibrahim wist het gaspedaal nog steeds te vinden. Opeens remde hij af. 
Police en hij wees vooruit. Hobbel de bobbel sneed hij voor een haarspeldbocht de weg af over een stuk land. Hij vond het prachtig, had een grote grijns op zijn gezicht.

We reden een stadje in. I buy bread ..toch niet want bij deze bakker was het brood op en we reden weer niet zo rustig verder. Er zijn hier nogal wat drempels op de weg en daar ging hij regelmatig te hard over heen. ‘Sorry, sorry’ met een big smile.

Bij de volgende bakker was nog wel brood. Ibrahim kwam terug met een plastic zak vol  met brood. ‘Big family’ , zei hij lachend. Hij bood ons ook een stuk aan. 

Shukran, want we lustten wel wat.  Het was vers gebakken, nog warm. Lekker!

De rit duurde in totaal 2 uur! De afstand over de weg is 120 km!

In Dana was het behoorlijk fris of eigenlijk gewoon koud! In onze sweet stond een gaskacheltje waar we dankbaar gebruik van maakten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.