De eerste 250 miles op de Interstate 90

 6 mei 2014

Het is weer echt vakantie….om kwart voor zes zijn we opgestaan vanochtend!

Dat is altijd zo de eerste paar dagen als we moet wennen aan het tijdsverschil en we voelden ons uitgerust dus waarom niet opstaan dan kan je volop van je dag genieten.

 

Het was trouwens hartstikke fris vannacht. Brrrrr. We hadden het bed opgemaakt met 1 deken maar na een uurtje ging de 2e deken er ook op. Brrr nog steeds koude voeten, dus maar een paar sokken aan, zo eindelijk warm :-).

Eerste ontbijtje in the motorhome , met uitzicht op het ochtendrood, smaakte ons goed.

Campground Albert Lea

Om 8:15  waren we ready to go voor de long road op de Interstate 90 richting het westen. Maar eerst weer langs de supermarkt want er waren toch een aantal dingen die we gisteren nog vergeten waren ;-( …

..en dat duurt altijd weer langer dan je zou willen. Om 10 uur was het echt ‘hit the road Wim en Isa’. Koffiemokken bijgevuld (refill) en we konden gaan. Hmm de bestemming die ik had uitgezocht  (Pierre S.D.) was wel erg ver 7 uur rijden!! Dat was misschien niet zo’n heel goed idee.

Dan maar wat dichterbij naar Sioux Falls.

Nou van het landschap was het niet echt genieten. Saai, dor en grauw. Het enige mooie waren de trucks die je op de weg zag. Wat een bakbeesten, prachtig glimmend chroom!

route665 route664

 

 

In Sioux Falls aangekomen zagen we een camper met Minnie Winnie (ha, ha echt waar) erop. Daaraan konden we zien dat het iemand moest zijn die ook gisteren een camper had opgehaald. Ja hoor, verrassing, 1 Nederlands stel die in de bus naast ons had gezeten. Daar zaten we gisteren al grapjes over te maken dat we elkaar konden herkennen aan de Minnie Winnie! Wahaa wie verzint zo’n naam. Maar dat we dan ook nog echt iemand tegenkomen.  Ach ja is ook niet zo gek, want er zijn niet zoveel interessante stops langs de Interstate 90.

De Sioux Falls waren niet groots maar wel fotogeniek. Het was een apart grillig landschap van rode stenen die niet rond maar rechthoekig waren afgesleten. Het leek aangelegd maar dat was het dus niet.

Zo nou kon ik gelijk mijn nieuw aangeschafte grijsfilter uitproberen op het stromende water. Wim was ook druk doende met zijn camera, dus al met al was het een leuke fotostop.

DSC00777

 

De KOA campground in Sioux Falls zag er niet zo aantrekkelijk uit dus besloten we door te rijden op de I 90 richting Mitchell waar ook een KOA zou zijn. Helaas was de bijrijdster niet zo goed aan het opletten en was afrit 335 niet na maar voor afrit 332….;-) we waren er dus voorbij gereden.

Pas 7 miles verderop zouden we kunnen keren op afrit 325. Kleine wetenswaardigheid – de afritten zijn hier niet opvolgend genummerd maar op basis van de miles die ze uit elkaar liggen. Dus van afrit 332 naar 325 is het 7 miles.

Wat een ‘geluk’  bij die afrit bleek ook een campground te zijn. En druk…uhh not, we zijn de enige gasten. Niet duur, maar $25!  Buiten is het een drukte van jewelste met de vogels fluut, fluut, fladder, fladder.

Lekker op tijd vandaag we waren er om 17:00 uur dus we kunnen rustig van de avond genieten.

Benieuwd wat (waar) morgen ons weer (heen) brengt! Het plan is om morgen naar het stadje Pierre in South Dakota te rijden. Dit is een detour (de I 90 af) over een scenic byway die de moeite waard is volgens de Lonely Planet. We shall see!

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.