Door de Barranco de las Angustias naar de Cascada de Colores

20 september 2018

Onze laatste wandeling op La Isla Bonita gaat door de Barranco de las Angustias (= Kloof der doodsangsten). Doodsangsten? 


De Barranco de las Angustias

Ten tijde van de spaanse verovering  van La Palma was er een  oorspronkelijke bewoner, die moedig weerstand bood tegen de indringers; zijn naam:
Tanausu, de leider van Acero (caldera de taburiente).
tanausu en zijn bevolking trokken zich terug in de caldera.
de enige toegang bezorgde de spanjaarden doodsangsten, de twee keer dat ze probeerden de caldera te veroveren werden ze op bloederige wijze verslagen en  teruggedreven. 
uiteindelijk wisten de spanjaarden Tanausu op laffe wijze te verslaan.
Ze arrangeerden een ontmoeting om te onderhandelen en  namen hem toen gevangen.

Angstig hebben wij ons niet gevoeld wel: 

  • blij
  • verbaasd
  • tevreden
  • rustig
  • verrast
  • verwonderd
  • overweldigd en  
  • dankbaar.

Wat laat wandelen door zo’n prachtig stukje natuur je toch goed doet voelen. Zoals Hippocrates al zei:

Wandelen is het beste medicijn!

De Wandeling

Een van de populairste wandelingen op La Palma gaat door het hart van De Caldera de Taburiente . Het startpunt van deze wandeling is alleen per taxi te bereiken, op het startpunt is er geen plek om je auto te parkeren. 
 Vanuit Los Llanos daal je af naar de bodem van de krater, daar bevindt zich een grote parkeerplaats . De taxibusjes staan klaar om je naar boven te rijden; met de benenwagen wandel je de 18 kilometer terug naar de auto. 

We maken gebruik van dezelfde parkeerplaats en daarna alleen van de benenwagen. Het is een klein stukje lopen naar de rivierbedding waar onze wandeling start.
De wegwijzer geeft een pad omhoog aan (de PR LP 13 richting Zona de Acampada). Van de mevrouw bij de informatiekiosk en de wandelgids weten we dat je ook door de rivierbedding kan lopen.
‘Gewoon de voetstappen en uitgesleten paden volgen’
heeft ze aangegeven ‘Het kan niet mis gaan’  (Maar dan in het Spaans 🙂 )

Voor het ‘gebaande’ pad.

Wim twijfelt, klopt het wel?  
Ik zie een jongeman kordaat de kloof in lopen.
Kom wij gaan ook!

De heenweg gaat heel geleidelijk omhoog door de rivierbedding. Het eerste stuk liggen er vrij grote kiezelstenen wat, doordat het omhoog gaat,  zwaar loopt.
Na zo’n vijftien minuten worden de kiezelstenen kleiner en liggen er steeds meer grotere stenen en rotsblokken, een aantal imposante!
Het eerste water stroomt ons tegemoet.

We zoeken onze weg langs de grote rotsen, springen zo nu en dan over het stroompje, de kikkertjes springen weg in het door algen groen gekleurde water ,  kijken met ontzag naar de steile, hoge wanden van de kloof.


Na ongeveer een uur is de rivierbedding een grote hoop rotsblokken geworden en kunnen we het pad niet vinden.
Hier moeten we klauteren over de rotsen heen en zien we een wegwijzer, die aangeeft dat het pad omhoog gaat.  Hier volgen we het wandelpad.
Door de rivierbedding kunnen we niet verder want er is een klein waterval met daarboven een grote waterpoel.


We lopen 10 minuten over het reguliere pad, hier is het mooi groen, en we staan weer op de bodem.
De rivierbedding verandert het wordt nog weer wat ‘woester’, meer losse stenen en niet altijd een even duidelijk pad.
We klauteren een wand met losse stenen omhoog en komen uit bij een verlate watercentrale (denken we).

De kloof wordt smaller, de rivierbedding idyllisch. Kleine kiezelstenen met een sereen kronkelend, groen beekje.


We zijn inmiddels al bijna twee uur onderweg. We vermoeden dat het niet zo ver meer is, daar wandelaars ons tegemoet komen die we eerder zagen op weg naar de waterval. We besluiten toch om even te rusten en de innerlijke mens te versterken.

Dat geeft ons weer energie. Vamonos!
De eerste paar stappen is het elke keer weer zoeken naar je evenwicht en het vinden van de juiste tred. 
Na 15 minuten doorstappen komen we wederom bij iets wat op een watercentrale lijkt en er verlaten bij ligt. Hier stroomt het water met kracht!
We zijn op het punt Dos Aguas waar het water van twee beken bij elkaar komt.
Om bij het pad naar Cascada de Colores te komen moeten we door het water banjeren. 
Mijn schoenen blijken niet meer waterdicht. 
Het pad ligt bezaaid met losse stenen en loopt niet echt prettig, dat is gelukkig maar vijf minuten. Dan trotseren we weer de grotere kiezels in de rivierbedding. 

Een oranje/geel gekleurd stroompje kronkelt ons tegemoet.  Na een paar minuten staan we opeens voor de waterval. Opeens, want wij verwachtten iets groters waarvan je het water al van een afstandje zou horen. 

Echt onder de indruk zijn we niet. 
De kleuren zijn wel prachtig! Deze worden veroorzaakt door de grote hoeveelheden ijzer in de grond.

Terug bij Dos Aguas nemen we nog een rustmoment en zetten de terugtocht in. 

Deze leggen we twee keer zo snel af als de heenweg. Nu merken we ook dat de heenweg omhoog ging. Sowieso gaan we vlotter omdat we minder stoppen om de omgeving in ons op te nemen, te fotograferen en te filmen.  

De ‘snelheid’ werd Wim waarschijnlijk te veel. Twee keer vlak achter elkaar, roetsssjjjt hij naar de grond. Geen verwondingen.

Na in totaal 5:23:24 onderweg te zijn geweest, onze voetstappen over 12,17 km te hebben achtergelaten staan we weer bij de auto. 

We slingeren omhoog uit de kloof en besluiten ons laatste avondmaal (het is wel wat vroeg voor Palmese begrippen (17:15) ) te eten bij Balcon Taburiente. Dit restaurant ligt heel strategisch op de weg omhoog naar Los Llanos aan de rand van de kloof met  uitzicht op de Barranco de las Angustias.
Echter niet voor ons want er hangt een grote wolk in. 

De bediening neemt de tijd en dat vinden we prima.  We hebben geen haast, lekker nagenieten van onze laatste wandeling en terugdenken aan drie heerlijke weken. 

La Palma, je hebt je bijnaam La Isla Bonita meer dan waar gemaakt.  Gracias dat we jouw moois in onze herinnering en ons hart kunnen meenemen. Je hebt ons leven verrijkt!



“Elke wandeling in de natuur levert ons meer op dan we zoeken”


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.