Eighty Mile Beach

24 en 25 september 2019

We zijn weer op weg, we hebben net de 10 km hobbel weg vanaf het prachtige Eighty Mile Beach achter ons gelaten en rijden op een gladde maar saaie asfaltweg richting onze volgende bestemming. Vandaag een rit van bijna 500 km voor de boeg naar een Roadhouse in de buurt van Karijini NP. Geen bezienswaardigheden op het programma voor vandaag, just hit the road om km’s te maken. 
Deze eerste km’s benut ik om over de afgelopen twee dagen te schrijven. Deze bestonden vooral uit wandelen over het machtige, brede, maagdelijke witte strand omlijst door de  azuur blauw/groene zee van Eighty Mile Beach en verder het liefs ‘zau wenag maugelijk doen ‘



Eighty Mile Beach is vanaf de highway te bereiken over een 10 km rode dirt road. Te doen met een 2W drive als je maar rustig rijdt. We worden wel flink door elkaar geschud, waar er geen rood zand meer ligt rijd je over stenen hobbels, hobbel de bobbel. In de kastjes van de camper rammelt er van alles.

Als we na 10 km het caravan park op rijden. WAUW!!! De zee is prachtig! Het strand hebben we nog niet gezien. 

We krijgen een mooie schaduwplek en worden verwelkomd door het meest schattige duifje met een parmantig kuifje. In de vogelgids had ik deze al gezien, met de hoop deze in het echie te zien. Check ✔️

 

In de camper heeft een van de leeslampjes zich getransformeerd naar een olielampje. In het kastje erboven stond een fles olijfolie. Het dopje is er afgerammeld en de olie heeft zich verspreid door het kastje en zich langs het leeslampje  (die aan onder het kastje zit) een weg naar beneden gebaand 😕. 

Eighty Mile Beach is een 120 km lang en 200 meter breed strand met fijn wit zand. Het is populair onder de zeevissers en voor de mensen die van rust houden. Zo veel strand en amper een mens. Heerlijk! Om dan toch twee minpuntje te noemen, je kan niet zwemmen in de zee vanwege haaien en het stikt er van de vliegen!!  

Wim metamorfoseert wederom naar de hoofdnetjesman. Op een of andere reden vinden de vliegen Wim een lekkerder hapje dan mij….zoemmm ze gaan rechtstreeks op zijn gezicht af. 

We doen in de middag een wandeling over het strand.

Op het strand ligt het vol met de prachtigste schelpen, er zijn strandvogels druk in de weer.  Aan de vloedlijn staan her en der wat vissers.  Het strand is eindeloos lang!! 

De vliegen liften mee op onze rugzakken. 

‘s  Avonds genieten we van de zonsondergang. 


De volgende ochtend gaan we de benen weer strekken over het eindeloze strand en gaat Wim dronen. Tot nu toe is daar nog geen gelegenheid voor geweest, op de meeste plekken (Nationale Parken) mag je namelijk niet dronen. De boetes zijn niet mis! 

Eerst gaan we schelpjes rapen om onze namen en liefde 😍🥰 te vereeuwigen op dit prachtige strand. 

 

 

Halverwege de middag lopen we nog een rondje over de campground op zoek naar ander vogels dan die rondscharrelen bij de camper, de schattige duifjes en de kievit met de gele hangwangen. 

De eerste vink kunnen we afvinken ✔️. Bij de ingang van het caravanpark vliegen de zebravinkjes vlijtig rond.  Ze hebben gezelschap van bijeneters. 

In een boom zien we een roofvogel in een nest.  Weer terug op het park horen we de Grey Butcherbird (gisteren ook gehoord en gezien) en ja hoor, daar zit hij weer op precies hetzelfde plekje. We staan er nu dichterbij en ik kan hem goed fotograferen. 

 

Rond 5 uur gaat de drone weer in de tas, stoeltje mee en op naar het strand. De opmerking dat een zonsondergang overal gelijk is, maak ik niet meer. Vooral nadat de zon onder is, is het prachtig!! 

Het waren 2 heerlijke dagen. 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.