Evora

6 november 2017

Évora is een ommuurde stad die op de vlakte van Alentejo ligt, de stad heeft een bijzondere historische kern. De Romeinen hebben deze stad gesticht en in de loop van de eeuwen zijn er vele historische gebouwen bijgebouwd.
In de omgeving van Évora ga je nog verder terug in de tijd; er liggen een flink aantal steencirkels, dolmens en andere overblijfselen uit het stenen tijdperk.

’s Ochtends en het begin van de middag Évora bezocht en op de weg terug naar Sesimbra nog even de Cromlech van Almendres bezocht.

Évora ligt op zo’n 130 km ten oosten van Sesimbra en goed te bereiken over de bijna lege snelweg. Het stenen tijdperk van de snelwegen in Nederland!

Door een van de stadspoorten het oude centrum in en de auto op een betaalde parkeerplaats gezet. We hadden 4 uur de tijd, tot 15:00 uur, om het stadje te verkennen, dat moest wel genoeg zijn.

De straatjes waar we doorheen liepen richting Praca do Giraldo (het centrale plein) zagen er prachtig uit. Witte huizen met gele omlijstingen en het was er historisch rustig. Heerlijke straatjes om doorheen te struinen!

Na een bakkie koffie op het plein op voor een wandeling door de historische binnenstad. Deze was uit het Capitool reisgidsje en moeilijk te volgen, er na 15 minuten onze eigen wandeling van gemaakt.

Het kerkje Igreja da Mesericórdia bezocht die bekend is om de azulejos panelen uit het begin van de 18e eeuw.

Door naar de kathedraal, Sé. De kathedraal doet kasteelalchtig aan. Het is gebouwd in Romaans-gotische stijl, de bouw duurde van 1186 tot 1250.

Hier drie kwartier zoet geweest. Vanaf het dakterras (het hoogste punt van Évora) had je een mooi uitzicht over de stad. 

Je moest via een wenteltrap omhoog die steeds smaller werd. Boven gekomen stootte Wim keihard zijn hoofd, het poortje was laag en als je dan een pet op hebt en van donker naar licht gaat moet je er echt op bedacht zijn. Was overigens niet de eerste keer dat dit gebeurde (balk, balk, balk, ) 🙁 . 

Het dakterras was gewoon het dak, grappig dat we daar overheen liepen. 

Terug via de wenteltrap moesten we eerst geduldig wachten. Boel herrie kwam uit het trapgat omhoog. 

Yes, Cathy you can do it. Almost there!

Na een halve minuut kwam er een hijgende vrouw het dak op. 

Oh yeah I made it. You can do it too Cathy, you have to see this! Come on!

Dit ging zo nog even door. Er kwamen mensen uit het trapgat, maar dat was Cathy nog niet. 

I’m so proud you can do it! 

Voor ons gevoel hebben we wel 5 minuten staan wachten totdat Cathy (hijgend als een oud postpaard) eindelijk boven was en wij in een halve minuut naar beneden konden. 

Nog 1,5 uur voordat we terug moesten zijn bij de Micra. 

Eerst een lunchplek zoeken en dan nog naar de São Francisco met een lugubere 17e eeuwse kapel met de beenderen en schedels van 5000 monniken. 

Lunchplek hadden we snel gevonden, salade gegeten op een leuke patio. De kerk daarna ook gevonden echter hadden we nog maar 20 minuten om het te bezoeken, dat vonden we zonde. van het entreegeld. Aan de buitenkant wel foto’s gezien van de van beenderen en schedels gemaakte muren. 

Op de terugweg naar Sesimbra via een kleine omweg de Cromlech van Almenders bezocht.  De asfaltweg ging over in een onverharde weg. We reden door een prachtig landschap met kurkeiken. 

De megalieten in de omgeving van Évora stammen uit de periode tussen 4000 en 2000 v.C. De betekenis is een mysterie.  

De Cromlech waar wij naartoe hobbelde was vermoedelijk een zonnetempel. Het bestaat uit 95 elipsvormige stenen. Vanuit de lucht goed te zien.

De lage zon zorgde voor mooi licht en lange schaduwen. 

Teruggehobbeld en gestopt bij de Menhir van Almendres, een eenzame steen van 2,5 meter hoog. Deze was niet meer zo bijzonder na het zien van de Cromlech. Een Cromlech is trouwens de Engelse benaming voor een kring van megalieten.

Over de nog steeds verlaten snelweg terug naar Sesimbra….nog 1 dag te gaan 🙁 . 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.