Familiedag en de eerste wandeling



We zijn hier net twee dagen en het voelt alsof we hier al veel langer zijn. Wat een rust, heerlijk!! 

Ons verblijf voor de eerste week is Casa Atilio, gelegen in het Noord-Oosten van La Palma. Na dag 1 noemen we het al thuis 🙂

De verkenning van  dit deel van La Isla Bonita is gestart!


 1 september 2018


Vandaag brengen we door in het gezelschap van Guy, Jolanda, Faye en Joey, hun laatste en onze eerste vakantiedag.

In de ochtend bezoeken we de kleine dierentuin die La Palma rijk is. Het is mooi aangelegd , een tropische weelde, en ligt op een onmogelijke plek tegen een steile helling. De dieren hebben niet echt veel ruimte, ze zien er wel goed verzorgd uit. 

Een klein uurtje en de rondgang in de dierentuin is gedaan. We rijden in 10 minuten naar het bedevaartskerkje Las Nieves. Van de vakantie van vorig jaar weten we dat je in het restaurant naast de kerk heerlijk kunt eten.  Ook nu was dat zo.

Guy en Jolanda noemen we vanaf vandaag Fred en Wilmaaaaaa 🙂 

 

We gaan nog even het kerkje naar binnen, schieten wat foto’s en rijden naar ons huisje om dat aan hen te laten zien. Het is heerlijk vertoeven op de veranda.

We willen de namiddag doorbrengen in St. Cruz. In St Cruz aangekomen komen we er achter dat op zaterdag vanaf 15:00 uur de winkels dicht zijn de mooie straatjes (prachtige gevels) liggen er verlaten bij.

We rijden door naar Los Cancajos ‘DE badplaats’ op La Palma, dit was zeker in betere tijden. Het was vergane glorie, weinig te beleven. 
Er was wel een mooi aangelegd pad langs het strand.
We drinken nog wat en nemen dan afscheid van elkaar. Voor hen een goede vlucht terug voor ons nog een fijne vakantie 🙂 .

 


2 september 2018

Wandeling Cubo de La Galga en San Andres


Geduld is een schone zaak….Toch niet helemaal als thuis hier, de WiFi is traag!!!! De foto’s voor dit verslag uploaden heeft me bijna een uur gekost….Het is hier rustig en ik blijf rustig!

 

Omdat ik sinds een week of twee weer last heb van mijn linkerknie, er zit vocht in en is stijf, en ik niet weer als Kniesje door het leven wil (zie verslag USA2013) hebben we als eerste wandeling gekozen voor een niet zo’n zware en lange wandeling. 

Met een goed ingetapete knie, kinesiotape als ondersteuning, durfde ik de wandeling Cubo de la Galga wel aan.  In het wandelgidsje als volgt beschreven:

 

Deze toegankelijke wandeling biedt een aangename kennismaking met het laurierbos. 
Weelderig groene vegetatie, de lianen aan de bomen, het gezang van de vogels en de flarden opstijgende nevel maken Cubo de la Galga tot een levendig relekwie uit het tertiair. Het is een van de laatste snippers overgebleven subtropisch laurierbos in de wereld.

Het was zeker aangenaam! Hèt aangenaamst? Totaal geen last van mijn knie en ze (vrouwelijke knie hè? 🙂 ) is nu bijna weer ‘normaal’. 

Het bos was prachtig! Echt een oerbos. Als er opeens een dinosaurus zou verschijnen van achter een van de menshoge varens, zouden we niet raar hebben opgekeken. Zo moet het er echt hebben uitgezien miljoenen jaren geleden.

De wandeling had een hoogteverschil van 225 meter. Eerste stuk stijgen…pufff ja we zijn weer op het steilste eiland ter wereld. Tik, tik gingen de wandelstokken. Na ongeveer 20 minuten kwamen we tussen een prachtig met varens begroeid stuk uit. 

 

Het meeste klimwerk zit erop. We wandelen verder door vijftig tinten groen, licht stijgend, licht dalend maar geen hele steile stukken meer. 

We wandelen langs de Baranco de la Galga, een smalle door het water uitgesleten kloof.  We luisteren goed, zoals in het gidsje aangegeven, en zelfs ik met mijn slechte gehoor hoor het water uit de berg druppelen. Drup, drup, drup….

Bij het uitkijkpunt Mirador Somada Alta kan de drone uit de tas.  Het uitkijkpunt is enorm groot, ze hebben bij de bouw zeker gerekend op heel wat mensen. Gelukkig zijn deze er niet. We delen de plek met een handje vol mensen.
De drone doet raar, er is een of ander magnetisch veld. Wim durft het niet aan om hem te ver van ons weg te laten vliegen. 

Na ongeveer een half uur relaxen bij het uitkijkpunt doen we de rugzakken weer op onze rug en pakken we de wandelstokken. Deze hebben we echt nodig bij het laatste stuk van de wandeling, het pad gaat steil naar beneden! Ondanks dat het steil is is het goed te doen. we lopen nog steeds door een prachtig, mysterieus, grillig donker bos.

Laatste stuk over een asfalt weg en onze eerste wandeling zit er op. Het was  slechts 4,09 kilometer en we zijn toch 3 uur zoet geweest.

De dag had echter nog genoeg uren om vol te maken, het was half 2, dus besloten we om naar San Andres te rijden. 
In San Andres ligt het oudste kerkje van La Palma. San Andres is drie straten en een kerkplein groot. Een schattig dorp!

We lopen door een van de drie straatjes naar de kerk, bewonderen deze van buiten, zoals in het reisgidsjes aangegeven is de kerkdeur zelden open, lopen door het tweede straatje San Andres weer uit richting zee naar de ‘boulevard’  die naar Charco Azul gaat. De kust bestaat uit ruige, zwarte lavarotsen, de oceaan beukt er op sommige plekken flink tegen aan.

 Er liggen een paar alleraardigste huizen langs de ‘boulevard’.

We zien meer hagedissen dan mensen. Als we langslopen schieten ze weg tussen de planten, ritsel, ritsel , of tussen de spleten in het stenenmuurtje.  Nee, dit is geen boulevard waar druk op geflaneerd wordt. Degene die het hebben aangelegd hadden wel wat meer mensen verwacht, op ongeveer elke 2 meter staat een bankje…en allemaal onbezet.

We lopen over het pad totdat we in de verte Charco Azul zien liggen en flaneren dan weer terug richting het kerkplein om een drankje en een hapje te nuttigen.
Wat een goed afsluiter van de dag, sabrosisimo!!