Grand Canyon

13 oktober 2012

Het is nu 19:15 uur, net het avondmaal achter de kiezen dus tijd om weer een stukje te schrijven voordat ik straks weer helemaal instort. Hoezo straks? Ik heb het nu al zwaar!!!

Is ook niet zo gek, want we zijn vanochtend om kwart over vijf (!) opgestaan. Dat was eigenlijk niet de bedoeling maar als je ‘s avonds om kwart over negen al in bed ligt, dan ben je natuurlijk ook vroeg wakker. We dachten als we toch wakker zijn laten we dan naar de Grand Canyon gaan om naar de zonsopkomst te kijken. We waren niet alleen! Er waren nog meer vroege vogels. 

Wat was het mooi!!! En koud, brrrrrrrr!!! Het mooie schouwspel deed je de kou een beetje vergeten (alhoewel?) maar na een uur wilde ik toch wel heeel graag terug naar de camper om op te warmen en om ons ontbijt te nuttigen. Bij de camper aangekomen zagen we twee herten grazen langs de kant van de weg. We zouden er nog een aantal zien vandaag.

Eerst de camper verreden naar een parkeerplaats waar ie wel echt mocht staan, vanochtend vroeg hadden we hem maar gewoon ergens neer gezet, en daar ons ontbijt genuttigd. Ik had het nog steeds niet warm, en voelde me ook niet zo lekker. Ik had het koud maar mijn hoofd gloeide, hmm ik ga toch niet ziek worden.

Even mijn bloedsuiker checken, die was wel erg hoog! Zou het daar aan liggen? Maar wat extra insuline toegediend, misschien helpt het.

Om half negen gingen we op weg naar het vliegveld van Grand Canyon om een helicoptervlucht te boeken. Puff ik voelde me nog niet echt lekker. Maar een paracetamol ingenomen en mijn infuussetje van de pomp gewisseld. Want of het nou kwam van mijn hoge bloedsuiker (dit voelde toch wel anders) of ik echt wat ziekjes was ik wist het niet.

He, ik heb nog niet verteld dat het stralend mooi weer was, dus ideaal voor een helicoptervlucht.

Inmiddels was daardoor gelukkig ook al wat warmer, en ook ik was op temperatuur gekomen.

De helicoptervlucht was fantastisch!! Het kost wel wat maar het is super om zo over de Grand Canyon te vliegen. Tot mijn verbazing zat ik trouwens niet eens voorin, normaal is die plaats voor de lichtste persoon. Er was een man, ja een man, die daar moest zitten. Ik had eigenlijk wel op die plek gehoopt want het uitzicht voorin is echt zoooo gaaf!! Maar ja, je kan niet altijd de lichtste zijn.

 

CIMG0546USA334535d4f9f98690.jpg

 

 

 

 

 

 

 

Inmiddels voelde ik me al wat beter, gelukkig maar want we hadden nog meer plannen voor vanmiddag. We wilden de rode shuttlebus nemen. Die gaat langs een deel van de Grand Canyon waar je alleen met die shuttlebus kan komen. Hoeveel Grand Canyon kan een mens verwerken op 1 dag. Nou veel, want het is zo gaaf!! Je voelt je zo klein als je dit allemaal ziet! Helemaal met het prachtige weer wat we vandaag hadden.

Na een lunch in het zonnetje, aan de picknicktafel bij de camper, op de campground (ha,ha wat een zin) de blauwe shuttlebus genomen en daarna overgestapt op de rode lijn.

Deze lijn rijdt (westbound) tot een punt waarna hij dezelfde route weer terug rijdt  (eastbound) maar terug wel met minder stops. Op de westbound rit, zijn we bij een punt uitgestapt om alvast van de Grand Canyon te genieten. Adembenemend is het uitzicht! Jammer van het geluid van al die helicopters die in de verte overvliegen, moet dat nou!! 😉

Op de eastbound route bij één van de stops uitgestapt en langs de rand van de Canyon gelopen. Er loopt een wandelpad langs van een aantal kilometers. Wel goed kijken waar je loopt want de afgrond is wel heel diep! We hebben een stuk van ongeveer 2 km gelopen, genoten van (had ik nog niet eerder geschreven toch) het fantastische uitzicht en toen weer met de shuttlebus camperwaarts gegaan.

Eens kijken of we het vanvond langer gaan volhouden dan gisteren!