Heenreis

10 oktober 2012

We zitten nu te wachten op onze connecting flight naar Phoenix.  De wachttijd maar nuttig besteden met het toevertrouwen van de eerste woorden van dit reisverslag aan mijn Macbook.

Alles ging voorspoedig vandaag. De rit naar schiphol ging soepeltjes, het inchecken was zo gepiept. Piep..hmm we zitten opeens niet meer naast elkaar op de vlucht van Chicago naar Phoenix. Dat moesten we hier in Chicago maar regelen, daar over straks meer……Paspoortcontrole ook zo gepiept, want ook dit moesten we allemaal zelf doen. Paspoort onder een scanner, ff vriendelijk lachen in de camera…..hmm dan zouden de poortjes open moeten gaan maar ik was schijnbaar niet herkenbaar vanwege mijn bril, de vriendelijk douanier deed het poortje dan toch maar voor mij open. 

Ff wat winkeltjes bekeken, bakkie doen bij de Starbucks. Snuf,snuf er liep een man met een snuffelhond die aan alle bagage aan het snuffelen was. Snuf, snuf hmmm dat ruikt lekker zo’ n muffin. Aan mijn tas heeft ie niet gesnuffeld maar de muffin vond ie wel interessant.

Na het kruisverhoor bij de gate, konden we door de bodyscan en het vliegtuig in. Zo dat ging snel, we zijn zowaar op tijd vertrokken!

We hebben een goeie vlucht gehad, de tijd vloog voorbij….8,5 uur later landden we in de USA.

Eerst door immigrations, ja hoor wie moest weer mee!! Wat is dat toch. Ik deed mijn vingers van mijn rechterhand op de scanner en zag de man achter de balie al bedenkelijk kijken. ‘Is there something wrong?’ vroeg ik. Hij drukt al op een knopje om iemand op te roepen. Ja hoor de computer gaf weer wat aan en ik zou worden opgehaald. Waarom precies kon hij me ook niet zeggen.

Gelukkig mocht Wim dit keer mee zodat hij niet in het ongewisse was van waar ze me mee naar toe hadden genomen. We mochten plaats nemen in een wachtruimte, daar zaten (surprise) voornamelijk niet westerse mensen. Gelukkig hebben we een ruime overstap tijd dus waar we zitten te wachten maakt niet zo veel uit.  Na ongeveer een half uur werd mijn naam opgeroepen, kreeg ik mijn paspoort terug , ‘thanx ‘mam you can go’. Waar dit nu weer voor nodig was? Beats me!

Zal wel verdacht zijn een Spaanstalige naam op een Nederlands paspoort. Misschien toch maar met een Spaans paspoort naar de USA reizen.

Bij de controle naar de  vertrekhal voor de binnenlandse vlucht werd mijn tas er ook nog even uitgehaald, wat ik eigenlijk wel logisch vind met al die diabetesspullen in mijn tas! Een dame ging de tas even controleren, waar ze niets verdachts in aantrof dus we konden weer verder.

Eerst maar eens gaan vragen of we stoelen naast elkaar kunnen krijgen. Vliegtuig vol dus die mevrouw kon niets voor ons doen. We moesten bij de gate maar even vragen of ze iets konden regelen. Daar zitten we nu dus al braaf te wachten,nog 1,5 uur voor take off……en we took off next to each other! Ik heb mijn zitplaats kunnen omwisselen naar mijn oorspronkelijk plaats. De vlucht was overboekt dus dat was waarschijnlijk ook de reden waarom ik opeens op een andere plek zat. Als slapend hebben we de vlucht naar Phoenix doorgebracht. Niet gek want het was natuurlijk al midden in de nacht voor ons.

Op het vliegveld moesten we nog even uitvinden hoe we naar het hotel moesten komen. Voor de aankomsthal reden allemaal hotelbusjes af en aan, dus daar zijn we gaan staan….hmm ff bellen had toch meer effect. In het hotel koffers in de kamer gezet en gelijk wat gaan eten (21:30 lokale tijd). We dachten een kleine salade te nemen, jeetje kregen we toch een bak met sla voorgeschoteld!!! De vermoeidheid begon steeds meer toe te slaan en na een snelle douche lagen we om 22:30 in bed, 6:30 uur in de ochtend in Nederland!!! Zzzzzzzzzzzzz