Jerash naar de Dode Zee _ Dode Zee naar Dana

28 maart 2018
Jerash naar de Dode Zee

Op het moment van het schrijven van dit verslag zit ik op een doorgezakt bed in de sun set royal sweet (=suite) van het Dana Tower Hotel in het dorp (dat het die naam mag hebben) Dana. Het contrast met vanochtend kan bijna niet groter, toen zaten we in de decadentie van het **** Marriot hotel aan de Dode Zee. 
We kunnen het hier absoluut waarderen, er is moeite gedaan om er iets van te maken. Dit is echter pas voor het verslag van de dag van morgen, wordt vervolgd……

De rit van Jerash naar de Dode Zee voer dankzij Mapsme langs een niet toeristisch route door een mooie groene Wadi en dorpjes waar je normaal als toerist niet komt. In het eerste dorp wandelde er een schattig kameeltje op de weg. Leuk!

 

Een stuk omhoog en daarna slingerde-slang naar beneden. We zagen een hele strook met oleanders, daar moet water zijn. Ja hoor een redelijk snel stromend riviertje. 
Een stuk verder was het weer kurkdroog en woest. Ff stoppen want er zweefden roofvogels in de lucht, daar moest Wim natuurlijk even door zijn verrekijker naar kijken.

Of was het eerst het kurkdroge stuk voordat we de rivier passeerden? Ik ben één dag verder en ik weet het al niet meer. We doen ook zoveel indrukken op!



Vervolgens belandden we op een drukke weg.
De binnendoor route daarvoor was een stuk leuker. Hier was het vlak, droog, vuil, maar we konden weer doorrijden. We gingen eerst richting Bethanië aan de Jordaan, de plek waar hoogstwaarschijnlijk Jezus gedoopt werd door Johannes de Doper..

We reden een grote parkeerplaats op. Wow! Wat was het warm toen we uitstapten! Erg handig weer om deze plek op het heetst van de dag te bezoeken (12:30) . Vanochtend in Jerash stond er nog een frisse wind en had het zelfs geregend.
Vanaf de parkeerplaats rijd je georganiseerd met een bus naar de doopplek. Het ligt namelijk in een militaire zone en stel je voor dat je als onwetende toerist van het afgesproken pad afgaat.
Later bleek dit wel mee te vallen, de te lopen route werd aangegeven door een overdekt pad en je moet wel erg gek zijn om van het padje te gaan. 

Onze bus was vol geladen. Een aantal mensen kon niet mee. Er kwam een andere bus aan en die reed eerder dan onze bus, half vol naar DE plek 🙁 . Een ritje van ong 10 minuten.


Eerst naar een plek waar we de Jordaan konden zien. Wat een klein modderstroompje, het stelde niets voor. Volgende stop was DE plek, dit stelde nog minder voor. Wel bijzonder (als het ook echt klopt!) dat Jezus hier gedoopt is. We zijn niet gelovig maar het is toch een belangrijk stukje geschiedenis.

Een paar stappen verder de plek waar de resten van 5 kerken zijn opgegraven. Deze zijn boven op elkaar gebouwd. Daar deze kerken precies beschreven zijn in diverse Middeleeuwse pelgrim- en reisverslagen wordt aangenomen dat dit de plek is waar Johannes de Doper werkzaam moet zijn geweest en ook Jezus hier heeft gedoopt.


 

Verder richting de Jordaan waar we eerst een prachtig Grieks Orthodox kerkje bezoeken.
Ons groep vult de hele kerk. Je kan in de kerk ook witte gewaden kopen om daarna jezelf te dopen in de Jordaan. 
In onze groep is er een Keniaanse jongen die speciaal hiervoor gekomen is. Toen ik het kerkje uit liep hoorde ik hem er met de gids over praten.
Wim en ik staan al bij de Jordaan. Een klein poeltje waarin de grens van Jordanië en Israel was afgezet met een koord met boeien. De Keniaan komt in zijn oogverblindende witte hemd de trap af.
Hij maakt wat selfies. 
Ik zei tegen Wim dat hij vast wel gefilmd wilde worden, want dit zal wel een bijzonder moment voor hem zijn. Ja hoor, Wim zijn aanbod nam hij graag aan. 
Ik heb gefilmd want Wim kon niets zien op zijn telefoon. Drie x ondergedompeld in het heilige water en hij kwam helemaal gelukzalig het water uit. Mooi om te zien!

 

Toertje duurde al met al 1,5 uur.


We stappen weer in de auto en rijden in ongeveer 20 minuten naar het Marriot Hotel waar we de rest van de middag doorbrengen in een zee van luxe! 

Voor we het terrein van het hotel in mogen wordt de auto goed geïnspecteerd. Kofferbak moest open en een van de bewakers loopt met een stok met een spiegel rond de auto om de onderkant te inspecteren. Voor we het hotel kunnen betreden gaan de koffers door een scanner en wij ook.

 We hebben een standaardkamer zonder zeezicht geboekt. ‘No view’, zegt de receptionist. Hoezo geen uitzicht we hebben toch wel een raam? Ja, ja alleen kijken we niet uit op het zwembad. Als we dat willen moeten we 26 JOD bijbetalen. Dat vinden we niet nodig. De kamer is al duur genoeg en we zitten toch amper op de kamer.

We worden naar onze kamer geëscorteerd. Wat een luxe!! Ziet er picobello uit. 
Gauw onze badkleding aan en langs de twee zwembaden naar beneden om te gaan dobberen in de Dode Zee. Niet te veel spatteren want als je wat van het water in je ogen krijgt…au. Wim weet hoe het voelt. De lifeguard kwam met een beker vers water zodat hij zijn ogen kon uitspoelen.

Na het dobberen, je zelf in smeren met modder. Goed voor je huid. Laten opdrogen, weer dobberen in een bak met zout, met het water de modder van je afspoelen. Watertrappelen ging bij mij niet ik dreef zo op mijn buik.

 

Dan onder de douche om de film van dodezeewaterzout van je af te spoelen. Water blijft heel typisch op je huid liggen.

Opdrogen in het zonnetje en weer terug omhoog naar het hotel. Nog een duik in de infinity pool, met mooi uitzicht op de ondergaande zon. De bedje naast het zwembad hadden heerlijk dikke kussens, dat lag ff lekker. Letterlijk ff want na 5 minuten gingen we alweer verder. Om het complex te verkennen. 

Eens kijken waar we vanavond konden gaan eten. Er zijn verschillende restaurants. De Italiaan leek ons wel wat. Tafeltje buiten gereserveerd. Het was een mooie plek, alleen de mug(gen) die er rond vlogen was minder. Ik dacht niet gestoken te zijn tot vanmiddag. Allemaal rooie bulten op mijn benen :-(. Het is dan toch fijn dat blote benen hier niet geapprecieerd worden, vallen ze in ieder geval niet op. 



Het bed sliep heerlijk!

29 maart 2018
Dode Zee naar Dana Village

In de ochtend nog genoten van het laatste beetje decadentie, het  zeer uitgebreide ontbijtbuffet. Wat een keus!
Buikjes goed rond gegeten, goede bodem voor de rest van de dag. 


Voor vandaag een  flinke rit voor de boeg. We hebben er uiteindelijk, met tussenstops, 7 uur over gedaan.


Eerst een heel stuk langs de Dode Zee. Even gestopt bij Wadi Al-Mujib, ook wel de Grand Canyon van Jordanie genoemd. Helaas (dat wisten we al) nog niet te bezoeken, het gaat op 1 april open. Misschien lukt dit nog als we in Madaba verblijven, de laatste 2 dagen van onze reis.
Maar zover zijn we nog niet, eerst verder met deze reisdag.


 

Volgende stop was nog geen 2 minuten later. We zagen beneden wat mensen scharrelen op de zoutafzettingen aan de oevers van de Dode zee met prachtig blauw water. 
Auto geparkeerd, ons eerst door de plaatselijke vuilnisbelt gemanoeuvreerd. Waarom gooien die Jordaniërs overal plastic neer? Niet normaal! De waterflessen waren hier in ieder geval wel geordend op een hoop gegooid, nog een soort van afvalverwerking.

Eerst liepen we op rotsgrond, dichterbij de Dode Zee op zout. Het water was prachtig van kleur en het zout grillig en van verschillende structuren. 

Langs het plastic weer terug ophoog en met de auto verder richting Dana.
Nog een stuk langs de Dode Zee en links af naar Al Karak. We gingen over een snel stijgend weg met veel haarspeld bochten omhoog. Het was mooi! Dit was nog niet eens de bekende Kings Highway, daar reden we op na Al-Karak. 
Het duurde wel even want in een van de dorpjes na Al-Karak was het een bedrijvigheid van jewelste en we kwamen maar stapvoets vooruit. Dat gaf mij wel mooi de kans om leuke plaatjes te schieten.


 

Jordaniers vinden het leuk om een praatje te maken. We stopten op de Kings HIghway op een wat hoger punt om een foto te maken. Prompt stopt er een auto die vanaf de andere kant kwam en er stappen drie mannen uit. Meestal is er maar een die een paar woorden Engels spreekt, zo ook bij dit trio. Ze zien er uit als terroristen maar zijn supervriendelijk.


’Hi, where you from? 
Ah Holland, Amsterdam?’
‘No ,The Hague. ‘
The Hague???

Dat kennen ze dan weer niet.

Netjes voorstellen, 2 van de 3 geven mij ook een hand, Ik wacht altijd maar of de man een hand uitsteekt. 
We waaien bijna weg op de plek waar we staan en houden het kort. Bye, bye! 
We hebben ook nog een stuk te rijden.



Dana ziet er bij het binnenrijden uit alsof je een tijdmachine in rijdt. Het is een 15e eeuws dorp, met veel vervallen huizen. Een aantal zijn opgeknapt en deze doen dienst als hotel. Zo ook het hotel, Dana Tower Hotel, waar wij verblijven. 
We kunnen kiezen uit twee kamers, de eerste zit in een donkere hoek zonder ramen met een redelijke badkamer. De tweede bovenin, wat trapjes op. Een mooie lichte kamer en authentiek ingericht. De eigen badkamer die we hier hebben blijkt een klein hok te zijn, waar je zittend op het toilet zou kunnen douchen. Er is echter ook een grote gemeenschappelijk douche die we ook kunnen gebruiken. 
Zoals eerder al beschreven is de matras vreselijk doorgezakt en kraken de veren. Er is een extra bed dat we gebruiken om onze koffers op te zetten. 

De koffers boven krijgen ging makkelijker dan gedacht.


We gaan het dorp verkennen. Een vestje aan lijkt ons wel genoeg. Brr wat een frisse wind. 
We lopen ong 20 minuten en besluiten toch maar een extra jasje te halen want het is toch wel koud! Terug naar de plek waar we net stonden, Dana’s viewpoint met uitzicht over de Danavallei. Mooi, maar wat een harde wind! 
Klingel, klingel, klingel. Daar komt een herder op een ezeltje aan met zijn geitjes al mekkerend erachter. Ik zie bijna niets door de wind, heb alleen tranen in mijn ogen en ook met dat extra jasje aan is het niet zo warm. 


Gauw terug naar onze ‘sweet’. Daar merken we niets van de kou. Snel gedoucht onder 5 warme stralen en op voor het dinerbuffet om 19:30. Dat zag er goed uit!
De mede hotelbewoners zijn vooral Duitsers en ze staan niet voor niets bekend om het handdoekje leggen, zo ging het ook bij het eten. Het was 19:35 en er zaten al een aantal mensen te eten, sommige kwamen al voor een tweede portie en wij hadden nog niet eens gehad! 
Er waren veel verschillende gerechten, vooral groentes. Dat was wel fijn voor Wim. Het smaakte heerlijk!



De eigenaar Hasheem komt bij ons zitten om een praatje te maken. Hij zegt ook dat hij het niet netjes vindt dat mensen al een tweede keer gaan halen als nog niet iedereen gehad heeft, hij zal wel te beleefd zijn om er iets van te zeggen.
‘Morgen, zorg ik er voor dat jullie van alles wat krijgen’


Hij geeft ons informatie over de wandelingen die mogelijk zijn zonder gids. De eerste klinkt het leukst. Dat is de Dana trail die achter het hotel start bij Dana’s viewpoint. Eerst 500 meter naar beneden en dan langs en door de wadi Dana richting Finan Lodge. Totale lengte 14 km. Voor de terugtocht kunnen we dan via hem een auto regelen.
 Ook wat kortere wandelingen zijn mogelijk vanaf een campsite. 



Welke wandeling het is geworden kan je in het verslag van morgen lezen.

3 gedachten over “Jerash naar de Dode Zee _ Dode Zee naar Dana

  1. Looking for powerful advertising that doesn’t charge a fortune and gets amazing resuts? Sorry to bug you on your contact form but actually that was the whole point. We can send your advertising message to sites through their contact pages just like you’re getting this ad right now. You can specify targets by keyword or just fire off mass blasts to websites in any country you choose. So let’s assume you would like to send an ad to all the interior decorators in the United States, we’ll grab websites for just those and post your promo to them. As long as you’re advertising some kind of offer that’s relevant to that type of business then your business will get awesome results!

    Send an email to ethan3646hug@gmail.com to get info and prices

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.