Kalbarri

6 t/m 8 oktober 2019

Kalbarri NP een juweeltje aan de West Australische kust. A MA ZING!! 


We hebben de afgelopen 4 weken al veel moois gezien, wij noteren met stip op 1 Kalbarri NP.
Kalbarri NP bestaat uit een uniek landschap met in het binnenland een door de Murchison rivier diep ingesneden kloof van 80 km lang en aan de kust machtige kliffen.


Onderweg van Denham naar Kalbarri (de gelijknamige stad) krijgen we de eerste indruk van het klooflandschap. We doen Hawks Head en Ross Graham lookout aan. 

Wat we ook aan doen zijn de hoofdnetjes. Ja, ook ik metamorfoseer naar de hoofdnetjesvrouw, hier zijn de vliegen in grote getale en meer dan irritant. Ze gaan vooral op je gezicht af omdat ze de eiwitten uit je gezichtholtes (ogen, neus, oren, mond) willen nuttigen. 

Bij Hawks Head leidt een kort wandelpad naar een uitkijkpunt over de kloof. Prachtig.

De rotsstructuren die je vanaf het uitkijkpunt kunt zien hebben de vorm van een havik en is de naamgever van het uitkijkpunt. Dit lees ik nu drie dagen later in de informatiefolder….het was waarschijnlijk niet zo obvious want wij hebben geen havikvormige rotsen gezien 🙃. 

 

De Ross Graham lookout is vernoemd naar de eerste leraar in Kalbarri die zich hard heeft gemaakt voor de ontdekking en behoud van het NP. 

Vanaf het uitkijkpunt volgen we het wandelpad naar de rivier.  De rivier ligt er vredig bij, het is meer een grote poel. De kloofwand is indrukwekkend. Grillig met verschillende gekleurde lagen zandsteen afgewisseld met boompjes.

We steken het water over en gaan langs de oever een stuk langs die rivier om een kijkje te nemen bij een verderop liggend ‘strandje’. 

Verder gaan we niet (dit was al niet meer het wandelpad) we lopen terug. 

 

In Kalbarri besluiten we eerst boodschappen doen voordat we naar het carvanpark rijden. Misschien niet zo’n heel goed besluit……

De hele vakantie hebben we niets van tevoren gereserveerd, er was altijd plek voor deze twee reizigers. Eens moet de eerste keer zijn dat er geen plaats meer is in de herberg.

Bij het eerste park geen plek, we kunnen het bij een van de andere 3 caravanparks proberen. 

Bij nummer 2 staat een bord ‘no vacancy’.  Bij nummer 3 is er nog wel plek op de overflow, deze zijn echter zonder stroom en water.  We checken nog bij nummer 4, dit is een ranch met paarden die ook overnachtingsplekken aanbiedt. Ook hier alleen unpowered sites.

We besluiten dan voor nummer 3 te gaan, daar er bij de ranch wel heeel veeel vliegen zullen zijn. 

We hopen dat de koelkast het een nacht redt op de 12V accu. 

We krijgen aanwijzing hoe naar onze plek te rijden. Dit was geen goede aanwijzing voor ons. Er ligt nogal wat zand op het pad en vlak voor onze plek staan we vast. We kunnen niet meer voor of achteruit 😳. 

Ik terug naar de office. ‘Oh really are you stucked. I didn’t know that the sand was that lose. I’ll send my partner to help you out.’ 😤

Terug bij de camper is een medekampeerder Wim aan het helpen. We are experienced, zegt zijn vrouw. Ze hebben al meerdere keren vast gezeten en hebben standaard een schep en van die platen bij zich die je onder je wielen kan leggen. 

De partner die inmiddels gearriveerd is, kijkt schaapachtig. Hij wil ons er uit trekken met zijn auto, echter zit er aan de achterkant van de camper geen haak. Betere ideeën dan de experienced medekampeerder, die driftig aan het scheppen is, heeft hij niet. 

De eerste poging mislukt, als de camper over de platen heen is stopt Wim met gas geven en staat de camper weer vast. 

Schep, schep, schep platen er weer onder en weer lukt het niet. De man met experience neemt het stuur over voor de derde poging en het spreekwoord driemaal is scheepsrecht klopt als een bus. 

Hij rijdt de auto via het zandpad terug en via een grote opening tussen de wegafscheiding op het grasveld van de ons toegewezen plek. Voor de partner was dit een onbekende ingang 🤔.

We bedanken de mensen hartelijk. ‘No worries, that’s what we are here for. To help each other’, is de reactie

Na deze wat tegenvallende binnenkomer blijkt het caravanpark verrassend in ‘wildlife’ . Tijdens onze inspectie, we lopen altijd een rondje over de campground om te kijken hoe het ‘er bij staat’, ziet Wim (de arendsoog) het allerschattigste vogel, de tawny frogmouth. Het is een nachtvogel en hij zit rustig te doezelen op een muurtje. Wat gaaf dat we die vogel zien. Hij is echt te leuk!! 

Als we na het douchen teruglopen naar de camper zien we twee groene vogels wegvliegen uit een boom vlak naast onze camper en 2 tellen later hopst er een kangoeroe  over.  

We gooien de douchespullen in de auto, pakken de camera en gaan op zoek. 

Op een veldje vlak achter het caravanpark zit de kangoeroe. Het veldje is omheind met gaas, daardoor is hij moeilijk te fotograferen. Hij hupst er razendsnel vandoor, dat kan mijn camera niet aan 😕 (of ligt het aan de fotograaf 🤔?)

De groene vogels, Australian ringnecks , zitten op een grasveldje verder. Deze kan ik op redelijk afstand benaderen en fotograferen.

Nu we toch aan de wandel zijn lopen we nog een stukje langs de rivier, de zon gaat bijna onder. 

We genieten!

 

Daar we de 12 V batterij niet vertrouwen doen we een deel van het eten uit de koelkast en het super kleine vriesvakje in een koeltas en in de koelkast en vriezer van de campkitchen. 

Dit blijkt een goede zet, de koelkast blijft het de hele nacht doen. 


Dag 2 in Kalbarri genieten we volop van het NP. We gaan vroeg weg en zijn rond kwart voor 8 op de parkeerplaats van Nature Windows. We zijn niet de eerste. 

Op weg naar de parkeerplaats rijdt ons een aantal auto’s tegemoet en op de parkeerplaats staan al een aantal auto’s geparkeerd. 

De Nature Windows is een natuurlijk venster dat een perfect frame vormt voor de Murchison river die er onder stroomt. Het is FAN-TAS-TISCH!!!  

We lopen nog een stukje verder, een deel van de loop trail. Het is er prachtig. De rotsen zijn grillig en lieflijk tegelijk. De kleurschakeringen gaan van rood, roze, wit naar geel en weer terug. Lagen gesteente op elkaar die een rotspannekoek vormen. 

De kloof er naast is indrukwekkend!

We komen nog 2 mooi uitgesleten rotsen tegen. Ik schrijf het nog een keer FAN-TAS-TISCH! Wat is dit een mooi stuk natuur! 

Jammer van al die vliegen, gelukkig heeft iemand het hoofdnetje uitgevonden. Die verdient de Nobelprijs 😜. 

Leuk zijn al die mensen die je zwaaiend tegemoet komen. Niet om je te groeten (wat iedereen wel doet met een good morning of een good day) maar om de zwerm vliegen van zich af te slaan. Wij zijn weer gemetamorfoseerd.

 

We rijden een stuk terug, Nature Windows was aan het eind van de weg, om de Z-bend trail (1,2 km heen en terug) te lopen. Dit makkelijk begaanbare pad leidt naar een fantastisch (ik blijf het woord gebruiken) uitkijkpunt over de kloof, uitgesleten door de Murchison Rivier. 

Interessant zijn de markeringen in een rots die door een historische geleedpotige zijn achtergelaten.

De trail naar de rivier beneden laten we links liggen het is een class 5 wandeling en we zijn de fitsten niet meer. Sporten we in Nederland bijna elke dag fanatiek, hier kan het ons niet deren. 

 

We rijden naar een ander caravanpark in Kalbarri waar ik gisteravond per telefoon nog een plekje, met stroom, heb weten te reserveren. 

Het is 11 uur we hebben nog een hele dag voor ons die we relaxt doorbrengen. 

We scharrelen wat bij de camper, nuttigen de lunch onder het kleine stukje schaduw die de luifel ons biedt, het opzetten en afbreken kostte bijna meer tijd dan de tijd die we van de schaduw hebben kunnen genieten, we wandelen richting rivier. De Murchison rivier ligt er vredig bij de Indische Oceaan beukt er woest tegen in. Wat een contrast!

We relaxen op een bankje onder de schaduw van een van de prachtige en machtige bomen.

Zo gaat er een middag voorbij, doet de avond zich aan, de nacht…Zzzzzzzz


🌅Rise and shine…it’s a new day, it’s a new life..and we’re feeling good!! 🎶🎵

Hoeveel moois kan een mens zien en verwerken in een dag? Het is ongelooflijk hoeveel we al hebben gezien en dat we elke dag weer wat mogen toevoegen aan dat reeds lange lijstje. We prijzen ons gelukkig!

Vandaag ontdekken we de hoge, grillig kliffen van het Kalbarri NP.

Er zijn een aantal uitkijkpunten en wandelingen. Als eerste stoppen we Red Bluff, met een stukje Nederlandse geschiedenis, zo vertellen de informatieborden.

Red Bluff werd door de vroegere Nederlandse ontdekkingsreizigers Roode Hooge genoemd. Het was (en is) een opvallende rode klif die als navigatiepunt werd gebruikt.

Een Nederlands schip, de Zuytdorp is hier in 1712 tegen de kliffen geslagen en 

Ook nu zijn we nog aan het ontdekken maar dan als wereldreizigers. Er staat een man naast me.  ‘Hier ligt een mooi stukje Nederlandse geschiedenis’ zegt hij tegen mij. 

Hoe is het mogelijk! We komen hier weinig Nederlanders tegen en juist bij een bord die over Nederland gaat kom je elkaar tegen 🤔.

Hij vraagt of we al walvissen hebben gezien en of we wellicht gehoord hebben dat ze gespot zijn. 

Langs deze kust trekken van september tot november bultruggen voorbij.

Nee niets gezien of gehoord. We hopen ze spontaan te zien. 

 

Bij Rainbow Valley lopen we een stuk van de nature trail door de afwisselende rotsformaties. Het is erg gaaf! Ook hier informatiebordjes die over het landschap vertellen.

Interessant is een rots waar druipstenen aanhangen die gevormd zijn door een wormvormig organisme.

We lopen door een buitenaards aandoend landschap met losse keien en komen uit bij rotsplateau’s langs de kust. Prachtig! 

 

Als laatste de boardwalk bij Natural Bridge. Hier een spontaan moment.

Wat springt daar uit het water? Krijg nou bulten! Een bultrug! Gaaf!

Voor een duidelijke foto is hij wel wat ver weg.

 

We laten Kalbarri achter ons op weg naar een wonderlijk stukje natuur. Pink Lake (Hutt Lagoon) bij Port Gregory.

Een alg ( Dunaliella salina) die in dit zoute meer leeft zorgt voor de roze kleur. De alg is een bron van beta-caroteen en wordt gebruikt als kleurstof voor voedsel en make-up.

Het meer is van twee kanten te bezichtigen, volgens de Lonely Planet is het uitzicht vanaf de afslag naar Port Gregory het mooist. Dat klopt!

We stoppen eerst bij de linker oever (vanaf de kant bezien dat wij aan komen rijden).  Er komt een zwaaiend stel op ons af, de vliegennetjes gaan we op. Dan heb ik geen zonnebril nodig, het donkere net en het petje geven genoeg bescherming denk ik.

Think again! Het is een zout meer en aan deze oever ligt flink wat zout en dat is wit. Au, mijn ogen!!! 

Au mijn ogen, ik kan ze niet open houden 😎

 

Het meer is eindeloos vlak en roze! Wauw! 

Aan de rechteroever is het W A U W!!!  Dit is een pracht plek om te dronen.

Wim is de dronespullen aan het pakken. Ik bewonder het meer en zie dat iemand anders ook aan het dronen is. Het is een Chinees stel waarvan de dame als accessoire een gele ballon bij zich heeft waarmee ze zwoel en heel natuurlijk mee in het water staat. Very instagrammable! 🙀

Er gaan dagen voorbij dat ik niet op stap ga met een gele ballon, oh wacht dat zijn geen dagen maar al 48 jaren 💛.

Daarnaast nog een Chinees stel waarvan de dame, eveneens zwoel, met een shawl staat te wapperen. De mannen hebben het er maar druk mee 😂.

Het levert vast fantastische foto’s op maar zegt dit iets over de prachtige natuur of hoe prachtig en (on)realistisch jij er op wil staan? 🤔 

Als wij gaan dronen probeer ik ook instagrammable met mijn shawl te zwaaien, hilarisch. 

 

Nu nog een overnachtingsplek zien te vinden. Ik zoek op wikicamps iets op zo’n 1,5 uur rijden. Gevonden en ze hebben plek. Denise Beach in Dongora.

Genoeg moois gezien voor een dag rijden maar……..