La Fortuna (El Arenal)

30 t/m 31 januari 2012

 

Vanochtend om half vijf opgestaan! Het is echt vakantie ;-( .

 

30 januari

Om 5:45 moesten we aanwezig zijn in la Selva Biologica voor ‘de vroege vogeltour’ . Ik had op internet gelezen dat er in dit kleine reservaat meer dan 400 van de Costa Ricaanse vogels voorkomen, dus dat leek ons wel wat!

Toen we op pad gingen met de auto (het was ong 20 minuutjes rijden van de lodge) was het nog donker. De rit was al een heel avontuur. Allemaal fietsers en voetgangers zonder licht op de weg! Die zie je dus echt niet! In het reservaat aangekomen was het al bijna licht en konden we op pad gaat met de gids en nog 2 vogelliefhebbers. Hmm het was een beetje teleurstellend, we hebben niet zoveel vogels gezien en ook niet veel nieuwe vogels. We hadden er veel meer van verwacht. De gids wist wel veel en kon heel goed de vogelgeluiden na doen, maar we zien ze liever! De tour zou 2 uur duren maar na ongeveer 1,5 uur begon het te regenen en toen was het ook gelijk afgelopen…..Enige geluk daarbij was dat we daardoor op tijd terug waren in de lodge om te ontbijten en daar te genieten van alle vogeltjes!! Daar hoef je geen tour voor te doen van $ 42 per persoon!

De rit van Sarapuiqui naar La Fortuna verliep goed. De wegen zijn prima, wel oppassen voor zo nu en dan wat kuilen in de weg. Ook niet zo heel veel verkeer hier. De lodge waar we nu in zitten ligt een beetje buiten het stadje, hobbel de bobbel over een onverharde weg.

De vulkaan El Arenal was, zoals bijna altijd, verscholen achter de wolken.Costa Rica356

‘s-Middags na de lunch met de 4x 4 een beetje rondgereden. Eerst richting de vulkaan, nog steeds bewolkt(!), en daarna bij La Fortuna na een waterval. Die hebben we uiteindelijk niet gezien, maar wel prachtige kleine kolibri’s! Ze waren ong 6 cm klein. Zo schattig! We liepen eigenlijk om de waterval te gaan zien, maar die was ik alweer helemaal vergeten. En ach hoeveel watervallen hebben we vorig jaar ook alweer gezien……….

‘s-Avonds heerlijk sushi gegeten. Wim durfde het eigenlijk niet vanwege de rauwe vis en de boottocht van de volgende dag….maar wat goed dat we het toch gedaan. Helemaal nergens last van. Het was heerlijk

Het vroege opstaan hakte er goed in. Teruggekomen in de lodge wilde ik nog met de foto’s en het reisverslag aan de slag….zzzzzzz ik heb denk ik 1 foto bewerkt en toen hield ik het al voor gezien. Vroeg naar bed dus.

31 januari

Vandaag uitslapen…wekker ging om 10 voor half 7. Om 7:25 zouden we worden opgehaald voor de excursie naar Caño negro. Het busje dat ons ophaalde bracht ons naar het kantoortje van de touroperator waar we in een ander bus stapte die al vol zat met Amerikanen en Canadezen. Helemaal achterin waar we zaten hoorden we alleen maar het gebrom van de airco, dus bij onze eerste korte stop zijn we gauw naar voren verhuisd. De stop was bij een restaurant  las Iguanas. Naast het restaurant (we moesten gevaarlijk op een brugje staan waar de vrachtwagens vlak langs je heenreden) op de struiken lag het vol met leguanen! Ze waren lekker aan het zonnen!

 

Costa Rica376 Costa Rica379

 

 

 

 

 

 

Na ongeveer een uurtje rijden (we waren al bijna bij de eindbestemming) parkeerden we bij een restaurant om koffie te drinken en voor een sanitaire stop, want we zouden 2,5 uur op de boot zitten zonder wc (en dat heb ik geweten!). Nog 5 minuutjes rijden en we waren bij de rivier, el rio frio. Eerst scheen de zon nog lekker maar na ong. 20 minuten begon het te regenen, toch zaten we redelijk droog. Het was een leuke tocht. Veel gezien! Brulapen, withoofd capucijner aapjes, slangehalsvogels, ijsvogels, zwaluwtjes, kaaimannen, schildpadden, een slapende nachthavik, verschillende soorten reigers, vleermuizen. Er was 1 amerikaanse vrouw aan boord die vond alles great and fantastic. ‘ Oohhh look at that how cute they are’ . Het leek wel alsof ze voor het eerst buiten kwam hahaha.

Na ongeveer 2 uur rustig varen om alles goed te kunnen zien, gingen we terug naar de opstapplaats. Dit  ging gelukkig harder want inmiddels was mijn blaas al flink aan het protesteren van het drankje dat ik aan boord had genomen. @#@$ Was toch nog wel een flink stuk terugvaren…’zijn we er nog niet’? Oh ja gelukkig daar de kade…snel,snel is er ergens een wc….rennen (dat ik dat nog kon?) Zoooo wat een opluchting! De buschauffeur vroeg nog of ik het nog kon op houden tot het restaurant waar we zouden lunchen (dezelfde van de koffiebreak vanochtend), echt niet!!!

Tijdens de lunch zat er een Canadees stel naast ons die Nederlands spraken. Ze hadden beide Nederlandse ouders. Eerst nog in het Engels maar het Nederlands ging ook pretty good.

We waren om 15:00 uur terug op de lodge. We liepen richting onze kamer en zagen op het terrasje van het huisje naast ons een stel Nederlanders die eergisteren ook de cacaotour met ons hadden gedaan! Nou ja, wat een toeval!

Net toch nog een bijna wolkenloze top van de vulkaan!! De zon gaat onder en de wolken verdwijnen…lalala lijkt wel een liedje van Marco Borsato.

Costa Rica420