Little Petra

31 maart 2018

Little Petra is de miniatuurversie van Petra. Het Madurodam van Petra.
We overnachten daar vandaag in een Bedoeïenenkamp met de prachtige naam Seven Wonders Bedouin camp.

De rit van Dana naar Little Petra voer over de weg die we gisteren in een iets harder tempo en meer hobbels hadden gereden met Ibrahim.

Voordat we op weg gingen wat kopen in de plaatselijke supermarkt van New Dana. 
Bij alles wat je koopt krijg je er gratis een laag stof bij. Op de sinaasappels, de bananen, de fles water, de snickers, de glassex en de ramenwisser die eigenlijk een vloerwisser is.

De rit naar Little Petra duurde nog geen uur. Het kamp zag er verlaten uit. 
We werden Ahlan wa Sahlan geheten en er werd druk getelefoneerd. Ik kreeg de telefoon in mijn hand gedrukt. 
Halo?
Inchecken kon om 14:00 uur. Oké dan bezoeken we eerst Little Petra en komen daarna terug.

Little Petra ligt op vijf minuten rijden van het kamp. 
We mogen zonder entreeticket naar binnen, die hadden we ergens anders (waar werd ons niet duidelijk) moeten kopen. 

Little Petra doet de naam eer aan, uurtje is genoeg om het te bezichtigen. 
We lopen door tot het eind. Klimmen een stukje omhoog om, volgens een bord, van een mooi uitzicht te genieten. We lopen door een winkeltje naar een plateau op de rotsen, uitzicht was niet zo mooi als beloofd. 

In het winkeltje nemen we een thee, ja we zijn echte theeleuten geworden. Dit bij gebrek aan Al-Kohool 🙂






We lopen terug. Ik beklim nog een van de trappetjes voor een foto, klim nog een stukje verder om in een van de grothuizen naar een bijna geheel vergaan mozaïek te kijken.
Nog even bij een van de kraampjes kijken met snuisterijen. Er liggen mooie armbandjes.
Een oud baasje helpt me om de armband om te krijgen, dit gaat in slow-motion. Sigaret in zijn mondhoek, hij brabbelt wat.
Ja gelukt. De armband is alleen veel te groot. Al die moeite. Afdoen kan ik zelf. 
Een andere armband past wel. Ik koop deze uiteindelijk voor veel te veel JOD maar ach,  ik vind de man zo aandoenlijk.




We rijden naar Wadi Musa, waar het echte Preta ligt, om een restaurant te zoeken voor de lunch. Lonely Planet raadplegen, Red Cave Bar is het geworden. De citroen-munt sap was heerlijk verfrissend. Een Capirinha zonder Al-Kohool.

Weer terug naar het kamp.
Hé, aan deze kant van de weg is ook een ingang…oh nee toch niet het is een ander kamp. De dame (het is de eerste Jordaanse vrouw met wie we praten!) die ons de juiste weg wijst is erg grappig.
Now you stopped here, you’ve to leave your car and walk to seven wonders.’
‘Just kidding’ 🙂

Als we om 14:00 uur bij het kamp aankomen is de tent nog niet klaar. We wachten tien minuten in het restaurant. 
Tent nr 11 wordt het.
Het is behoorlijk warm binnen. Hier moet je op de dag niet zijn. 
We deponeren onze bagage, wel erg onhandig die grote koffers in zo’n kleine ruimte 🙁 , en gaan weer op weg.

De weg die we gisteren met Ibrahim hebben gereden vonden we erg mooi, we rijden hem nu op ons eigen rustiger tempo zonder te veel gehobbel. 
De weg is nog steeds mooi! Wat een prachtig landschap.
We maken twee stops. Een om van het landschap te genieten, de andere om een klein stukje door een rivierbedding te lopen. 
Onverwachts komen we bij een hele smalle canyon uit. Gaaf!!




Terug bij het kamp is het een stuk drukker. Wederom worden we ahlan wa sahlan geheten, door een andere jongeman.
In de gemeenschappelijke badruimte is er van 18:30 tot 22:30 warm water. Gelijk maar douchen dan. Dat was mooi op tijd want na ons arriveert een hele grote groep, die moeten in de rij staan voor de douche.

We eten wederom een Jordaans dinerbuffet. Daarna genieten we buiten bij het kampvuur van 4 kopjes thee, ja echte theeleuten!



Foto’s

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.