Los Tilos en La Fajana

3 September 2018


Waterval los Tilos 

Het laurierbos Los Tilos is het meest natte gebied van de Canarische archipel. Dat komt door de passaatwinden, die bereiken na een lange reis het noordoosten van La Palma, worden langs de steile hellingen omhoog gestuwd en koelen af. Er vormen zich fijne druppels water, die als mist door de boomtoppen zweeft. In 1983 is Los Tilos door de UNESCO tot biosfeerreservaat verklaard.


In de ochtend bezoeken we Los Tilos, naast het meest natte gebied van de Canarische archipel ook het grootst en best bewaarde laurierbos van La Palma. Waarschijnlijk het best bewaard omdat het niet erg toegankelijk is.  Er zijn hier een aantal pittige wandelingen met stijgingen en dalingen van 1000 meter! Deze stonden niet voor ons op het programma. 
We houden het op de toegankelijke wandeling naar de (kunstmatige) waterval.  We lopen langs een aangelegd pad langs de Barranco del Agua. Prachtige kloof!  10 minuten lopen en we staan in de kloof en zien de waterval, omringd door een groene weelde! 

Ik heb mijn statief niet bij me en probeer gekunsteld op een steen een foto te maken met lange sluitertijd. De foto blijf ik schuldig, niet gelukt 🙁 .

We lopen terug door de kloof, door een zwerm van kleine vliegjes. Ze steken gelukkig niet. Hier genoeg fotogenieke momenten. Wie wil er nou een statief van 1,5 kilo meeslepen, beetje creatief met de stenen en wat spullen uit de rugzak….



Na ongeveer 15 minuten, dit is inclusief de fotostops, komen we bij een brug. Daar staat de auto geparkeerd. Er is heel steil uitgesleten pad omhoog, met los zand. Gevaarlijk!…uch,uch grijns 🙂 . Dat was ik de aansteller 🙂

We lopen door naar het informatiecentrum, kijken wat rond, vragen info over de wandelingen, lopen een stukje terug naar het restaurant, nuttigen een koffie in het prachtige bos en gaan weer terug naar de auto.

Volgende bestemming , het zwembekken van La Fajana. We slingeren door het groener dan groenste landschap, stoppen om een foto te maken van Puente de los Tilos – brug met de hoogste boog van Europa- , slingeren weer verder en duiken een weg naar rechts in die ons langs enorme bananenplantages naar La Fajana leidt.

Het zwembekken ligt er rustig bij, een schril contrast met de ruige, woeste omgeving. De oceaan beukt tegen de grillige kustlijn van lavasteen.

We nuttigen de lunch, die voornamelijk weer bestond uit knoflook 🙂 en gaan met een volle buik de terugtocht inzetten naar huis. Mijn buik was wel erg vol van die 100 kleine sardientjes, beetje misselijk.
We rijden via een kustweg, wederom langs bananen, bananen, bananen en bananen en stoppen bij een plek aan de kust met verlaten huisjes in de rotsen waar in betere tijden we niet weten wie er gewoond hebben. Ik zoek naar woorden om het omschrijven, beter laat ik de foto’s spreken.

Wim kan weer wat vlieguurtjes maken met de drone. Nog wel met trillende vingers, hij is bang dat de drone opeens zijn eigen gang gaat en in zee stort. Het ging super goed.

Een half uurtje later kan hij nog een keer oefenen. Voordat we huiswaarts gaan stoppen we bij het uitkijkpunt San Bartolome, dat we vanaf ons huisje kunnen zien liggen. Ons huis zien we ook vanaf het uitkijkpunt.


Overdag heb je een mooi uitzicht, maar dit uitkijkpunt is vooral bedoeld om te genieten van de geweldige sterrenhemel. Hier gaan we vanavond terugkomen!


Zal het me eindelijk lukken om foto’s te maken van de sterrenhemel?

Genoten van de geweldige sterrenhemel, de melkweg was goed te zien….met de camera heb ik het nog niet goed weten vast te leggen, maar het gaat me lukken! Nog 17 nachten te gaan…….



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.