Madaba

8 t/m 10 april

Madaba, de laatste bestemming van deze reis.

Vanuit Aqaba is het zo’n 320 km rijden naar Madaba.
We kunnen kiezen uit drie routes, via de Dessert Highway, de Kings Highway of de Dead Sea Highway.  We kiezen voor de laatste.

De Dead Sea Highway  gaat via Wadi Araba, langs de Dode Zee naar het noorden van Jordanië.
Wadi Araba is een een uitgestrekte zandwoestijn, mooier landschap dat gedacht.  Echter 160 km door dit landschap is wel lang zonder bezienswaardigheden onderweg. It was a long dead sea highway!




Bij de dode zee aangekomen stoppen we bij de eerste mogelijke plek om onze benen te strekken en onze zelf gesmeerde boterhammen op te peuzelen.


Volgende stop is vrij snel daarna bij Wadi Mujib om informatie in te winnen. Er is één trail die gelopen kan worden, de Siq trail. Een wandel-, zwem- en klimtocht door de Canyon van zo’n 2 km.  Gaaf!

Deze gaan we morgen doen.  Goed dat we er nu al zijn zodat we weten wat ons te wachten staat. Kleding aan die nat mag worden, handdoek en droge kleding mee.

Nog ongeveer 45 minuten rijden naar Madaba. We slaan van de Dead Sea Highway af en gaan langzaam slinger de slang omhoog van -420 meter naar +790 meter. Het eerste stuk is een prachtig grillig landschap dat steeds groener wordt. In de buurt van Madaba lijkt het alsof we door Toscane rijden.








Het hotel ligt op een goede locatie, recht tegenover de St. George kerk waarin zich het 6e eeuwse vloermozaiek bevindt van Palestina.

Na de kamer in Aqaba is het wel wennen aan deze basic kamer. Als ik wil gaan douche blijkt er geen warm water te  zijn 🙁

‘s Avonds willen we gaan eten in een restaurant dat goed aangeschreven staat, Hared Jdoudna.
Het is druk binnen, slechts een tafel vrij, maar gehuld in de rook van de aangrenzende tafel waar 8 mensen waterpijp en sigaretten aan het roken zijn. Ja, hier mag nog gerookt worden in restaurants! Daar ga ik echt niet zitten.

Als alternatief kunnen we in een kamertje apart zitten, maar zo ongezellig. We gaan op zoek naar een ander restaurant.

Op straat bruist het totaal niet, dooie boel. Echt veel restaurants zijn er ook niet. We raadplegen de Lonely Planet,  het restaurant Adonis raden ze ook aan.

We komen om half 9 binnen, het is uitgestorven. Wat blijkt, er is privéfeest dat rond half 10 start.  We kunnen wel eten maar moeten dan wel aanschuiven bij een ander stel. Geen probleem.

Na 5 minuten begint de band aan een geluidstest. Wat, wat zeg je!! Word je niet uitgerookt dan gaan je oren er aan.
Gelukkig duurt dit maar 10 minuten.

Het stel bij wie we mogen aanzitten, zijn Canadezen. We hebben een leuk gesprek met ze. Wat kan een avond dan onverwachts lopen.

De volgende dag hebben we een geweldig hike door Wadi Mujib. Wat een geweldige ervaring. We zijn van top tot teen nat geworden!

Het begint gemakkelijk, hoe verder je de kloof ingaat hoe meer je tegen het watergeweld moet vechten. De kloof wordt steeds smaller, prachtig.

We ploeteren door het water, klimmen via touwen en trappetjes omhoog, worden door de kracht van het wit schuimende water tegen een wand gedrukt waar je langsheen moet schuifelen (hier geen touwen!) . We eindigen bij een waterval.

De terugweg is makkelijker, we weten waar de moeilijke stukken zijn en we hoeven niet meer tegen de kracht van het water in te gaan. Grote stukken laten we ons meedrijven in het water.  Het is minder inspannend, we krijgen het toch wel een beetje koud.

We trekken droge kleding aan en gaan terug richting Madaba voor het volgende programma onderdeel van de dag, Mount Nebo. Op deze berg zou Mozes voor hij stierf uitgekeken hebben over het Beloofde Land. Een plek die zowel voor Joden als voor Christenen en Moslims van belang is.

Ondanks dat het er druk is, is het een mooie rustgevende, vredige plek. Vanaf de bergtop heb je een mooi uitzicht over de omgeving. Een plakkaat geeft aan waar in de verte de Bijbelse plaatsen liggen. Zou Mozes hier echt gestaan hebben toen God de volgende woorden tot hem zei:

‘Dit is het land dat Ik Abraham, Isaäk en Jakob onder ede beloofd heb met deze woorden: aan uw nageslacht zal Ik het geven. Ik heb het u met uw ogen laten zien, maar gij zult daarheen niet overtrekken’








De 6e eeuwse mozaïekvloeren in de kerk zijn prachtig!
Het belangrijkste mozaïek dateert van 531 n.chr. Er zijn jachtscènes, pastorale taferelen en exotische dieren op afgebeeld. Zebra’s, zeboes (bultrund), gevlekte kamelen, leeuwen en struisvogels die allemaal tot het begin van de 20e eeuw in het wild voorkwamen in Jordanië. Van de gevlekte kameel betwijfelen we of deze ooit bestaan heeft. In Wadi Rum zat Wim ook op een gevlekte kameel, de vlekken waren met henna aangebracht.

We verlaten deze vredige plek en leggen onze laatste kilometers in de auto af. Morgen leveren we hem weer in.

’s Avonds is het in restaurant Hared Jdoudna een stuk rustiger en rookvrij.




Op de laatste dag gaan we Madaba verkennen.
De geschiedenis van Madaba gaat terug tot bijbelse tijden,  Madaba was belangrijk in de Romeinse tijd maar is het meest bekend om de verzameling mozaieken uit de Byzantijnse tijd.  Madaba wordt dan ook  ‘stad van de mozaïeken’ genoemd.  We maken vandaag een rondwandeling langs een aantal kerkjes en archeologische vindplaatsen om de mozaïeken te bewonderen.

Voor het eerste mozaïek hoeven we slechts de straat vanuit ons hotel over te steken, entreetickets te kopen en de St Joris kerk binnen te stappen. Op de vloer van deze kerk ligt een mozaïek uit de 6e eeuw waarop de oostelijk Byzantijnse wereld wordt weergegeven. Een stukje vakmanschap maar ook van historisch belang daar het de oudste nog bestaande kaart van Palestina is.

Als we bij de kaart staan worden we er niet veel wijs uit, de plaatsnamen staan in het Grieks en je kijkt niet naar het noorden maar naar het oosten.  Van de informatie in het kantoortje worden we een stuk wijzer 🙂




Het is inmiddels gaan regenen en de we hebben geen paraplu of regenkleding dus snellen we weer terug naar het hotel. Daar wachten we een half uurtje, we vinden alsnog een paraplu in de koffer en lopen naar de Latijnse kerk met de illustere naam ‘Shrine of the beheading of St John the Baptist’ . Zo hebben we al eerder de plek in de Jordaan gezien waar hij zijn doopwerkzaamheden zou hebben verricht, in deze kerk is een schrijn van de onthoofding van Johannes de doper.
Volgens het reisgidsje is de schrijn opzichtig, niet voor ons want we hebben die helemaal gemist.

In het visitor center hangen oude foto’s van Madaba. Fantastisch!
Lachen op foto’s was er niet bij in die tijd.


De huidige kerk is gebouwd op oude fundamenten, daarin bevindt zich het Acropolis Museum. Mooi opgezet.

We kruipen door een smal gangetje en staan dan bij een waterbron die al sinds 3000 jaar in gebruik is. Niet zo interessant om te zien maar het aantal jaren dat het in gebruik is wel.
Via een smalle trap weer omhoog, door de kerk, langs een nonnetje en we staan aan het begin van de klokketoren.  Een zeer smalle toren. Bijna boven manoeuvreren we ons langs de klokken en touwen en gaan via een steile, metalen ladder omhoog.

Helemaal bovenin hebben we een weids uitzicht over de stad.

De lunch nuttigen we bij Adonis. Op de frietjes zaten heerlijk kruiden.
Op mijn vraag welke kruiden het zijn krijg ik geen antwoord. In plaats daarvan krijg ik een zakje met de kruiden mee. Wat sympathiek!

Weer buiten schijnt het zonnetje. Vandaag is het een afwisseling van zon, wolken en regen.

Het volgende mozaïek bezichtigen we in de kerk van de apostelen. De mozaïekvloer is gemaakt door een zekere Salomios in 578,  zijn naam staat aan de rand van de middelste medaillon. Het is een prachtige vloer.

De man bij wie we buiten het entreekaartje hebben gekocht ontpopt zich tot gids. Je kan slechts via een loopbrug het mozaiek van boven bekijken, dichtbij kan je niet komen het is afgezet met linten. Dat is echter geen probleem voor de gids, lint omhoog en we staan op de vloer (niet op de tegeltjes!)
Er staat een emmer water, hij wrijft met een natte spons over wat tegeltjes, wauw dat is mooi!






In het archeologisch park nog meer mozaïeken, waaronder het oudste fragment van het land uit de 1e eeuw. In een Byzantijnse villa uit de 6e eeuw wederom…..een mozaïekvloer. Waar zou Madaba toch bekend om zijn? 🙂

Ook deze is prachtig!


Hierna bezoeken we nog het verbrande paleis. Ongevraagd loopt een mannetje mee die denkt dat hij informatie geeft. Hij brabbelt in het Engels het enige dat we verstaan is ‘ Mosaics’  ‘6th Century’ . Tijdens het gebrabbel wijst hij wat aan. Op onze vragen krijgen we als antwoord ‘ Mosaics’  ‘6th Century’  en wijst hij weer naar het mozaïek.

De mozaïeken zijn hier ook niet echt bijzonder, dit hadden we wel kunnen overslaan.

‘You tip guide’?  Nou liever niet denken we, hoezo guide? Maar we geven de arme man toch 1 JOD 🙂 .

Als afsluiting van de stadswandeling nemen we een drankje in het restaurant naast het hotel. De non-al-kohoolic cocktail en de lemon-mint juice zijn heerlijk.
Het blijkt, nadat we het navragen, dat ze ook wijn serveren. Dit wordt het restaurant voor ons laatste avondmaal in Jordanie…Zou iemand daar een mozaïek van willen maken? 🙂






Foto’s

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.