Na regen komt zonneschijn

Woensdag 30 mei 2019

Gisteren regende het te hard voor een buiten activiteit. Een van de gratis attracties van de Hochkonigs Card is het National Park Worlds in Mittersill, die hebben we bezocht. Een museum waar je meer leert over de unieke bergwereld van de Hohe Tauern.
Nuttig gecombineerd met een apotheek bezoek voor een anti-hooikoorts middel (voorspelling vanaf vrijdag zeer ongustig en zooooo veel gras hier!) en een tussenstop bij de Lidl in Zell am See.

Maar vandaag….vandaag konden we weer de natuur in de bergpaden op!

De benen zijn de wielen van de creativiteit

– Albert Einsten –

‘s Ochtends doen we rustig aan. We ontbijten met nog steeds het gedeeltelijke uitzicht, wat zou er toch zijn achter die wolk?
Het regent nog, voorspeld is dat het in de loop van de ochtend afneemt, zelfs stopt en als bonus…de zon gaat schijnen 🙂

Ik scroll door de vele wandelingen die te vinden zijn op het interactieve wandelportaal. Ik zoek op rondwandeling, scenic, niet te veel hoogte verschil, lengte rond de 10 km en kies een wandeling bij Dienten waarvan de omschrijving me aanspreekt:

When hiking in the Hochkönig region, each step leads you deeper into nature. Fresh mountain air, towering rocks, idyllic hill farms, lush meadows, and legendary views of the alpine world – this is a balm for the soul.

Rond half elf rijden we richting Dienten, zo’n 15 km. In Maria Alm is het droog….In Dienten regent het, is het 5 graden en ligt er nog erg veel sneeuw. Deze wandeling wordt het niet.

Nieuwe zoekopdracht voor een lager gelegen wandeling. Het is de Enzenalmrundweg geworden bij Hintertal. Gekozen vanwege de afstand geen bijzondere omschrijving maar bijzonder was het wel, een bijzonder afwisselende wandeling!

Confrom de omschrijving parkeren we vlakbij het kerkje in Hinterthal. Het is droog, hier geen sneeuw maar ook hier blijft de temperatuur steken op 6 graden.
Omdat er weinig wind staat voelt het (misschien ook vanwege de 5 laagjes kleding 🙂 ) niet zo koud.
De start van de wandeling is even zoeken, het wandelbordje geeft aan voor de rivier naar rechts, de omschrijving van het internet geeft aan de linkerkant van de rivier.
Dan de brug maar over en kijken of daar ook een bordje staat, jawohl.

We beginnen over een breed bospad met de wilde rivier rechts van ons. De sneeuw is aan het smelten op de bergtoppen waardoor het water van vele kanten naar beneden raast en de rivier voedt, de Urslau.
Na zo’n 20 minuten lopen komen we bij een punt waar de rivier door een smaller stuk met wat hoogte verschil naar beneden valt, wat een geweld! Bijzonder vind ik het water dat van de wanden er boven naar beneden sijpelt als een waterval in slowmotion .

We trotseren een kleine stroom water die de weg verspert.
De wegwijzer wijst recht door, volgens de aanwijzing op het internet gaat het pad hier naar links. Er gaat idd een pad naar boven, we lopen een klein stukje omhoog en zien een rood-witte markering op een steen. We gaan goed!
Boven komen we uit op een idyllische, grillige groene alpenweide. Gaaf!

Ik wil huppelend en jodelend naar boven gaan ware het niet dat het flink steil omhoog gaat en zingen in welke vorm dan ook niet tot mijn talenten behoort.

Fotograferen gaat me beter af.
Trav (Trav el Bear) posseert geduldig, zijn rode jasje en zo ook die van Wim contrasteren mooi in het groener dan groenste landschap.

Gestaag klimmen we omhoog. Boven gekomen nuttigen we onze zelf gesmeerde boterhammen met wat koffie (zo gek dat de rugzakken zo zwaar zijn?). We genieten van het machtige weidse uitzicht. We zien beneden in het dal de zon schijnen.

Rechts af weer terug naar Hinterthal. Na 5 minuten staan we op een bruggetje te kijken naar een stuk sneeuw waar vermoedelijk het pad is. De sneeuw smelt, er naast stroomt het wilde riviertje. Willen we daar over heen? Wim kijkt angstig…oh nee dat ben ik 🙂
Ik stel me het ergste voor, dan kan het alleen maar meevallen en kan ik daarna trots zijn op mezelf dat ik er zo cool en zelfverzekerd (uch, uch) overheen ben gelopen. Dat hoor je me daarna dan een flink aantal keren nog zeggen, helemaal niet irritant :-).
Wat liep ik goed he?

Daarna glibberen en klauteren we voorzichtig (vooral ik dan) over een smal met rotsen bezaaid pad naar beneden. De sneeuw is net gesmolten,het is een grote modderbende.
Na ongeveer 15 minuten staan we op een breed vlak stuk waar van alle kanten water naar beneden stroomt.
5 minuten later zijn we weer op het brede bosbad. We steken de rivier over en lopen via de andere oever terug naar de auto nog nagenietend van deze verrassend afwisselende wandeling.

Enzenalmrundweg: lengte 6 km, hoogteverschil zo’n 200 meter, duur 2:39:18

We rijden Hintertal uit, rechstaf de doorgaande weg op richting Maria Alm.
He, een werkende gondola? Zullen we….oke.
Stop, links om keer. Hochkönig Card uit de tas. Pliep, pliep en we nemen plaats in het bankje dat ons via de steile helling naar 700 meter hoger vervoert.
Naar boven zien we niet veel vanwege de oranje kap, die we dicht hebben gedaan tegen de kou, en de dikke wolk waar we tegen aan kijken.
Boven is het koud, kil en nat binnen 5 minuten zitten we weer in de gondola.
Terug kijken we met een open blik de diepte in, de kap is open en beneden geen wolken.

In appartement 932 zien we voor het eerst of en wat er achter de permanente wolk schuil gaat, grillige zwarte bergtoppen waarop nog volop sneeuw ligt. Als we op de bank zitten met een kop koffie voel ik opeens een warme gloed op me gezicht….het is …de zon! Welkom terug!