Over de Cumbre Nueva naar fuente Guayirin

19 september 2018

De Cumbre Nueva is de bergketen die de grens vormt tussen het droge, westelijk deel, en het vochtige oostelijke deel van La Palma.  Het fenomeen dat zich hier bijna dagelijks voordoet is de zogenaamde “wolkenwaterval’. 
‘s Ochtends kijk je nog naar een strak blauwe hemel. De noord oostelijke passaatwinden doen hun werk en in de loop van de dag vormen zich de wolken die over de kam en de westelijke helling naar beneden stromen en dan in het niet oplossen.
Een prachtig gezicht!

Vandaag hebben we over de kam en met ons hoofd in de wolken gelopen! 

Anders dan de naam doet vermoeden (nueva=nieuw) is de Cumbre Nueva ouder dan de aan het zuiden grenzende Cumbre Vieja (=oud).  De naamgeving komt van de bergpassen die de keten kruisen. De bergpas over de Cumbre Vieja was er eerder.



De wandeling start bij Refugio del Pilar. We lopen over de GR 131 in de richting van de bergtop Revento (zover lopen we niet)
Bij de start is er een breed bospad, dit is echter niet de GR 131 die loopt er langs.  Eerst door een pijnboombos, dan door een overgangsgebied met pijn- en en laurierbomen dat overgaat in alleen laurierbos. Het bospad kruisen we regelmatig.
Vooral het dicht begroeide laurierbos is prachtig. De grilligheid, de grote varens die de bodem bedekken, het mos op de takken.
De eerste wolken wringen zich over de top.

Na een aantal keren het bospad gekruist te hebben, gaat de wandeling verder over het brede pad. 
Na ongeveer 10 minuten zien we een wegwijzer die richting het donkere laurierbos wijst. 
Hier is het echt dichtbegroeid! Het pad gaat eerst een beetje steil naar beneden en het laatste stuk bijna loodrecht. 
Ik ben weer een held op wandelsokken en stel voor om terug te gaan. Waar is die bron?
‘Oke nog een klein stukje verder’ 
Voetje voor voetje en met behulp van de wandelstokken is het te doen.

We horen water en lopen langs een waterleiding. Hier zou het toch bijna moeten zijn? 
We zien een opener stuk en een soort put met een deksel. Er hangt een kapotte waterleiding waar water uit druppelt. 
Dit is het. De bron zelf stelt niets voor, de plek is prachtig.  Wat mistig_rieus!
De wolkenslierten fladderen door het bos.

Het is een mooie plek om een rustpauze te nemen. 
De klim terug omhoog valt reuze mee.  Boven op het pad schijnt de zon inmiddels weer. We lopen een stuk verder over het pad en binnen 10 minuten staan we weer in de wolken.
Geen mooi uitzicht, dus we zetten de terugtocht in.  Terug gaan we via het brede pad.
We krijgen zo nu een dan een glimp te zien van het uitzicht richting het westen.  Er is te veel begroeiing om een echt weids uitzicht te hebben.

Wim ziet een smal pad naar rechts en gaat op onderzoek uit. 
Wauw. Het is een kleine overhangende rots (genoeg ruimte) met 180 graden uitzicht.

Een pracht plek. We zien de wolken over de cumbre komen. Eerst alleen aan de linkerkant. Het lost weer op.
10 minuten later komen ze van beide kanten op en proberen ze zich een weg richting het westen te banen. Tevergeefs, binnen 10 minuten zijn ze weer opgelost en begint het spel weer van begin af aan.

We genieten zo’n 20 minuten op deze plek. De camera’s hadden het weer druk :-). 

Wim in een wolkenhart!

Het stoffige bospad terug blijkt een killer, het blijft meer dan gestaag omhoog gaan. Er lijkt geen eind aan te komen. 
De wolken hebben het opgegeven en we lopen in de zon.

De laatste kilometer kunnen we gelukkig bijkomen, hier lopen we weer bijna horizontaal. 


Na totaal 9 kilometer, 4:34:49 uur, hoogteverschil van 327 meter en heel wat stof op onze schoenen kunnen we deze wandeling afchecken en bijschrijven in de annalen.


“WIE IN HET DAL BLIJFT ZIET NOOIT DE ANDERE KANT VAN DE BERG”