Petra

1 en 2 april 2018

Het waren twee fantastisch dagen! Het was zo mooi, de mooiste plek die ik ooit heb bezocht. Wim twijfelt, hij vindt de parken in West-USA waarschijnlijk toch mooier.
Het landschap van Petra lijkt ook heel veel op het westen van de VS. Grillige rotspartijen, de kleuren van de rotsen, het weidse, het mooie licht maar hier krijg je er vriendelijke bedoeïenen bij en de fantastisch in de rots uitgehouwen gebouwen.

Dag 1 zijn we om 8 uur present en leggen we in totaal 16 km af. Dat met nog pijn in mijn rechterknie van de Danatrail. en met Wim die niet lekker loopt. Niet lekker vanwege zijn darmen die beginnen op te spelen.

De entreeprijs voor Petra is fors voor 2 dagen betalen we samen 110 JOD, zo’n 135 EUR. Als je eenmaal binnen bent denk je daar niet meer aan. Zo fantastisch!

Bij de entree, komen we de groep met Duitsers tegen die we ook tijdens de Danatrail zagen. Wat een toeval.

We lopen de weg naar het begin van de Siq. Het is er druk met paarden, paard en wagen.
‘You want horseride, it’s included in ticket’ Ja, tuurlijk.
Wim had al gelezen dat ze na de rit zeggen dat je 18 JOD moet geven. Tips not included :-)

De paarden zien er goed uit, een echt goed leven zullen ze echter niet hebben.

Het is ook druk me toeristen. Het lijkt ook drukker omdat we net tussen twee grote groepen inlopen. Eenmaal in de Siq valt het mee met de drukte.

De Siq (=kloof) is de toegang tot Petra. Het is een smalle, diepe kloof van 1,25 km lang. In de Siq zijn al een aantal interessante dingen te zien. We vangen zo nu en dan wat op van gidsen. Dat onthouden we voor later we moeten toch dezelfde weg terug.
Aan het einde van de Siq kijk je op het eerste monument, het schathuis (treasury). Al zo vaak foto’s van gezien, nu staan we er zelf. Gaaf! Het is mooi omdat je vanuit de donkere kloof naar het licht loopt en het imposante monument ziet. Indrukwekkend.




Hier is het ook druk! Er staat een hele grote groep meisjes te voetballen die gefilmd worden.
Verder is het een bedrijvigheid met kamelen, ezels, gidsen die je aanbieden om met ze naar boven te lopen voor een uitzicht van boven op de Treasury.
‘Look, you want this view of the Treasury, I can show you.’ Mobieltje wordt voor je gehouden met een foto.
‘No, thank you’ en we lopen door. Totaal niet opdringerig dat is wel fijn.

We lopen verder langs de Street of Facades een rij graftombes. We kijken onze ogen uit. Niet alleen vanwege de grootsheid van de monumenten en de hoge rotswanden waarin ze zijn gebouwd maar ook vanwege de hiervoor genoemde bedrijvigheid.

Ons plan voor vandaag is om te wandelen naar de high places of sacrifice….toch niet want we hebben de trappen omhoog gemist. We lopen al richting het begin van de wandeling die naar het klooster gaat. Deze wilden we ook doen, we wandelen door.

‘You want donkey to go to monastry?’
‘ No thank you.’
‘It’s 850 steps, are you sure?’

Hmmm. zijn we nog steeds zo zeker? Wim voelt zich niet zo lekker en ik begin mijn benen al te voelen.
We hebben het gered! Ik had wel behoorlijk last van mijn rechter knie, Wim ging als een echte Hollandse klimgeit omhoog.
Boven was een restaurantje waar we een kopje thee (nog steeds theeleuten) hebben gedronken met een fantastisch uitzicht op het klooster. Het klooster is een van de grootste monumenten in Petra het is 47 meter breed en en 48.3 meter hoog!




Achter ons zit een bedoeïenen dame aan een waterpijp te lurken. Ze komt me bekend voor maar kan er niet plaatsen.
Na 10 minuten spreekt ze ons aan. 
Het blijkt de de dame te zijn van het kamp waar we gisteren niet goed zaten. We maken een praatje, leuk om eens met een vrouw te praten. Ze heeft grootste plannen om als wandelgids aan de slag te gaan. Nu werkt ze nog op het kamp daar kookt ze en wandelt ze met de gasten naar Petra. Echt goede wandelschoenen heeft ze niet aan. Op mijn opmerking dat zij de eerste vrouw is die ik spreek die als gids werkt geeft ze zelf idd aan dat dit uitzonderlijk is. Ze is lekker bij de hand, daar hou ik wel van.


Na een half uurtje rust zetten we de terugtocht in. Naar beneden is helemaal een aanslag op je gewrichten. Wim loopt ook naar beneden goed door. Als ik bij hem ben blijkt dat dit is omdat zijn buik begint op te spelen. Geen WC in de buurt, behalve Wim zelf (zijn initialen zijn W.C. 🙂 )

Dan maar van het wandelpad af een stuk omhoog en een verdekt plekje zoeken. Het is gelukt!
Wim liep een stuk lichter daarna.

Langs het pad staan souvenierstalletjes.
Bij elk stalletje ‘ very cheap, 1 dinar’ . We slaan het elke keer weer vriendelijk af.

Een man vond Wim zijn verrekijker wel mooi (dit bleek later bij meer Bedoeienen zo te zijn) en hij wilde wel wat van zijn handelswaar ruilen voor de verrekijker. 
Toen Wim aangaf dat zijn verrekijker duurder was dan al zijn waar. Zei hij dat het wel een waarde had van 50.000 JOD. Tuurlijk.
Dan maar even door de verrekijker kijken.

Het was zo grappig. Wim had zijn verrekijker om en de man kroop onder het hengsel door, hij stond lekker gezellig tegen Wim aan en keek door de verrekijker. Aan zijn verzoek om het op Instagram te zetten heb ik voldaan, van zijn broer heb ik een reactie gehad. Leuk!

Wim voelt zich niet echt lekker en we besluiten dan ook om het hier bij te laten voor de eerste dag. We wandelen rustig terug richting uitgang. We nemen nog een kijkje bij de ruïnes van de great tempel en gaan met een Nabateëer op de foto.

Rond een uur of drie zijn we in het hotel dat we ook niet meer verlaten. Morgen weer een dag.

Dag 2

Een kwartiertje eerder dan gisteren beginnen we onze 2e dag in Petra. Wim voelt zich nog steeds niet lekker, zijn buik rommelt nog. 
We willen de wadi al Farassa trail lopen die ook lang de high places of sacrifice gaat.

Ik besluit bij het begin van de trail wel of ik me goed genoeg voel, zegt Wim. Dat voelde hij zich. Wat een fantastische dag hebben we gehad.

Het is een stuk rustiger qua toeristen. Als we door de Siq lopen merk ik op dat we nog maar weinig Nederlanders hebben gezien.

We beginnen aan de trail, voor ons lopen twee meisjes. Als we naderbij komen, hoor ik ze Nederlands praten. Achter ons komt een stel met een jongetje dichterbij, de vrouw spreekt Engels de man Nederlands met het jongetje. Nee, geen Nederlanders hier.

Het eerste stuk gaat via trappen omhoog en is goed te doen. We stoppen regelmatig om foto’s te maken en we lopen nog in de ochtendkoelte en in de schaduw.



Bijna boven is een splitsing. Er staat een ezeltje met een vrouw en 2 kinderen op zijn rug. De vrouw vraagt waar we naar toe willen en wijst ons de weg. 
Ze gaat voor ons met de ezel de trappen op. Een stukje verder staat ze te wachten en geeft aan dat we naar rechts moeten voor de high places of sacrifice en naar links voor de Farassa trail.

You come drink tea with me? Een stukje verderop (2 minuten) op de Farassa trail heeft ze een stalletje. 
We beloven langs te komen.

Het uitzicht vanaf de high places of Sacrifice naar beneden is super! We schieten wat fotootjes, ik schuifel naar de rand. Het is toch wel erg hoog. Als ik eenmaal zit gaat het wel.


Via een ander pad lopen we terug naar de Farassa trail. Daar hebben we ons eerste theekransje van de dag. Een bijdehante jongedame van 17 jaar spreekt ons aan.
‘Tea?’
We slaan vriendelijk af, we hebben immers beloofd om bij de andere dame thee te drinken.
We staan voor haar stalletje (en die van haar moeder) foto’s te maken en ze biedt ons aan een foto van ons te maken. 
Shukran.
We moesten doen alsof we achter over vielen :-)
 ‘Where you from?’ Dat is zo’n beetje het eerste wat ze hier vragen.Standaard tweede vraag:
‘What’s your name?’ 

‘You drink tea?’


Oké? We laten ons overhalen .
We gaan in het stalletje naast moeders zitten, die vol trots haar zelf gefabriceerde tasje laat zien.
‘You make foto and put on facebook?’ Of ik reclame voor haar wilde maken :-)
De foto maak ik graag, de reclame laat ik achterwege.
We rekenen af en blijkbaar hebben ze nooit wisselgeld.
Slimme truc! Ik kon een armbandje er bij (5 JOD) uitzoeken.

We lopen verder en hebben na 10 minuten ons volgende theekransje. De dame vertelt ons dat ze naast de 2 jongetjes die ze bij zich heeft (met de fantastische namen Anus en Anis (!) ) een dochter heeft die nu naar school is. 3 uur lopen elke dag om naar school te gaan.
 Zelf was ze vanochtend op de ezel ook 2,5 uur onderweg geweest om bij het stalletje te komen!
Op Wim zijn vraag of de jongetje door zijn verrekijker willen kijken wordt enthousiast gereageerd.


We vervolgen het pad. Wat is het mooi. We lopen niet zo snel, ongeveer om de 5 minuten stoppen we om uitgebreid te fotograferen.

We hebben al drie kwartier geen thee gehad. Het is wel weer tijd voor een volgend theekransje. 
Er zit een oud vrouwtje bij een stalletje.

‘Tea, coffee?’
Tuurlijk, daar kan je toch geen nee tegen zeggen. Zit je daar op je 85e (dit weten we later pas) nog de kost te verdienen. 
Ze spreekt slechts een paar woorden Engels dus een gesprek kunnen we niet voeren. 
Als we de thee hebben gekregen wil ze ons er ook nog iets bij aanbieden. Met veel moeite krijgt ze een aantal dadels uit een zakje.
Ik heb ze opgegeten, Wim durfde het met zijn nog gevoelige buik niet aan.

Wim ziet wat in de verte en kijkt door zijn verrekijker. Het vrouwtje kijkt zeer geïnteresseerd. 
Ze wijst naar de verrekijker en zegt. ‘Camera’ en wijst naar zichzelf. 
Ze wil door de verrekijker kijken.
Ze kijkt en brabbelt in het Arabisch. Ahhhhh horen we er tussendoor. ‘Sheep, sheep.’ ze ziet geiten lopen maar weet het juiste Engelse woord niet. ‘Ahhhhhh.’
Fantastisch!
Haar kleinzoon komt er bij, hij spreekt goed Engels. Het vrouwtje woont alleen in een grot waar we op uitkijken. Zijn grootvader is al 19 jaar geleden overleden. Van haar kleinzoon komen we ook haar leeftijd te weten.


We vervolgen de wandeling, hierna geen thee meer.

Aan het eind van de wandeling weten we niet precies hoe terug te lopen en gaan op de gok rechts af. Goede keus!

We komen eerst langs een aantal grazende kamelen, waaronder een te schattig klein kameeltje dat op ons af komt! Een klein stukje verder lopen we langs grotten met prachtige verschillende kleuren rotsen. Sediment van mineralen vertelt een gids ons die met een groepje van een rots naar beneden komt. 

Daar is vast wat te zien en wij klauteren naar boven. Daar was zeker wat te zien. Prachtig uitzicht!

We lopen over een pad naar beneden richting de Royal tombs. Eerst weer langs een aantal stalletjes waar we bij één een aantal souveniertjes kopen. 
’Goedkoper dan Hema, Action en Zeeman’ zegt een van de vrouwtjes. Dit blijkt weer een bijdehante tante te zijn. Leuk!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Na de Royal tombs besluiten we dat het wel genoeg is geweest. We drinken nog een vers sapje en gaan weer langs alle bedrijvigheid via de Siq naar de uitgang.
Bij het Movenpick hotel naar binnen om te kijken of je daar als niet-Hotelgast ook kunt eten.
We zoeken namelijk een restaurant waar ze wijn schenken. De wijn willen we dan gedeeltelijk nuttigen bij het eten en de rest meenemen voor morgen als we in Wadi Rum zijn.
Het is gelukt!

Het vinden van de auto ging minder goed. Ik wist zeker waar de auto stond.
‘Hij stond echt aan de linkerkant’ , zeg ik vol overtuiging.  Ik die altijd zo goed de weg weet en onthoud hoe we zijn gelopen….10 minuten later bleek dat auto toch op de rechter parkeerplaats te staan zoals Wim vanaf het begin van onze zoektocht al dacht… 🙂


Foto’s 1e dag


Foto’s 2e dag

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.