Pinnacles Desert_Yanchep NP_Cape Naturaliste

9 oktober 2019

Het stadje Cervantes is onze volgende overnachtingsplek voor een bezoek aan Pinnacles Desert.

Cervantes doet mij gelijk denken aan de schrijver van Don Quichote, Miguel de Cervantes. Goed gedacht. De stad is vernoemd naar een Amerikaanse driemaster, Cervantes, die in 1844 voor de kust vast liep.  De boot was vernoemd naar….Miguel de Cervantes



We komen rond 10:30 u aan op het Caravanpark dat prachtig gelegen is aan de zee.  We merken dat we aan het terugkomen zijn in de bewoonde wereld, gisteren viel ons dat ook al op in Dongara, de straten liggen er keurig bij. Alles spic en span. 

Pinnacle Desert ligt op 20 km ten zuiden van Cervantes. Het beste bezoek je dit bij zonsopkomst of zonsondergang, het wordt voor ons rond zonsondergang. 

Dat geeft ons nu genoeg tijd om een stukje langs het strand te lopen en de lunch te nuttigen bij het cafeetje bij de campground. Dit wordt onze eerst BYO.

BYO?
Dat staat voor Bring Your Own. Er wordt geen wijn geschonken, je mag het zelf meenemen. 

In het informatieblaadje ‘top 10 things to do in and around  Cervantes’ zien we nog een aantal interessante dingen.

Ze zijn alledrie op de route naar de Pinnacles, lekker dichtbij 😀.

Dachten we in Hamelin Pool iets unieks te hebben gezien, ook hier is een water, Lake Thetis, met stromatolieten.  In dit meer ook strombalieten.  Het verschil zit hem in de vorm en de organismen die ze creëren.

 

Hier zien we de stromatolieten goed en kunnen we ons er meer bij voorstellen. Je ziet dat de bovenlaag anders is alsof er een laagje algen op ligt. 

Op de weg naar Kangooroo point beloofd het informatieblaadje ‘view the wildflowers on the 2 km unsealed road to the point’. Geen bloemen gezien.

Op het strand wel wilde begroeiing en bloemen.  

Wel gaaf als we uitgerekend hier een kangoeroe zien, het zou toch niet voor niets zo heten?

We rijden weg, op naar de volgende bestemming. Hups, hups een kangoeroe naast ons.  Hups, hups hij steekt voor ons de weg over.

Helaas hupst de fotograaf en camera niet zo snel mee 😏. 

Hangover Bay is de laatste bestemming voordat we naar de Pinnacles rijden.

Omschrijving: ‘This beautiful bay is a must see for al visitors. Clear blue water, great for swimming, snorkeling, fishing and surfing if the conditions are right’ 

Wat er niet bijstaat en het absoluut ‘great for’ is …..dronen! 

Ik neem een paarse handdoek mee daar ik nog steeds geen gele ballon heb…so instagrammable!

Eerlijk is eerlijk een item in zo’n opvallende kleur voegt wel wat toe aan de foto en in tegenstelling tot een gele ballon is een paarse handdoek wel een nuttig voorwerp op het strand.

 


 

De Pinnacles

De Pinnacles zijn duizenden grillig gevormde, tot 4 meter hoge kalksteen pilaren. Ze rijzen op uit een een bijna vegetatieloze zandgrond.  Ze zijn waarschijnlijk ontstaan door mineraalhoudend water dat de wortelstelsels van de vroegere vegetatie in de loop van duizenden jaren heeft bedekt, dat heeft zich gevormd tot lagen kalk die daarna door de wind zijn blootgelegd. 

Er gaat een wandeling door de bizarre rotsformaties en je kan er doorheen rijden.

We doen eerst een deel van de wandeling, de drone mag ook weer uit. 

Wat een bizar, surrealistisch landschap. Zijn we op een andere planeet?

Terug naar de camper om de 4 km lange Pinnacle Drive te rijden. Dat gaat net met de camper, het pad is smal en er langs zijn stenen gelegd. 

We stoppen bij de Desert View Lookout, het licht van de ondergaande zon wordt steeds mooier. 

We wachten niet totdat de zon onder is, met licht is het al moeilijk rijden op de drive. We rijden het rondje, parkeren de auto en gaan nogmaals te voet terug. 

Als ik de weg wil oversteken richting het wandelpad komen daar onze Duitse buren aan rijden. Hi! 

Wat een toeval! Niet dat we allebei de Pinnacles bezoeken maar dat op dezelfde dag en hetzelfde tijdstip 🤔 .

Het zachte licht na de zonsondergang doet ons nog meer denken even niet op aarde te zijn. 


10 oktober 2019

Vanaf vandaag wacht ons een niet van tevoren uitgestippelde route.  Het deel tussen Darwin en Perth was uitgestippeld qua bezienswaardigheden, niet qua aantal dagen. 
We hebben nog 1 week te vullen. Dat gaat goed komen!

In het deel ten zuiden van Perth heb ik me nog niet echt verdiept. Ik heb er wel over gelezen en een aantal zaken zijn met bijgebleven zoals Cape Naturaliste en Cape Leeuwin NP, de imposante kari en red tingle bossen in het Walpole-Nornalup NP en de tree top walk in de Valley of the Giants.

Vandaag rijden we naar het stadje Busselton op zon 200 km ten zuiden van Perth. Voor ons een rit  van 428 km. 

Als onderbreking hebben we alleen bedacht om in de ochtend boodschappen te doen (we hebben ons immers totaal nog niet verdiept in de omgeving)

We zijn ongeveer een uur onderweg, ik ga op google maps kijken of er een Woolworths in de buurt is. Op zo’n 15 km in de stad Yanchep is er een.  De tomtom wordt opnieuw ingesteld. 

Op google maps zie ik dat er ook een Yanchep NP is. Ik surf naar de website van het park en lees dat er in dit park Koala’s zijn. Wat leuk! Koala’s komen in het wild alleen voor in het oosten van Australie.  

We doen eerst de boodschappen en gaan dan ‘ff’ kijken bij de Koala’s. Dat ‘ff’ wordt 2,5 uur. Wat een fantastisch park!! 

Het is er een drukte van jewelste met roze kakatoe’s, er staan prachtige bomen. We zien dat je er meerdere wandelingen kan doen met aantrekkelijke beschrijvingen.

We bezoeken eerst de koala’s, die zijn in een klein omheind (geen kooi) gedeelte. We zien er gelijk eentje zitten, druk aan het eten van de eucalyptusbladeren. Verderop hangt er een te slapen, geinig!

Als we het koalaverblijf uitlopen zien we drie kangoeroes. Eentje schurkt haar (we denken dat het een moeder met haar kroost is) borst tegen een struikje. Ik heb zo’n jeuk!

 

We lopen richting de parkeerplaats waar de camper staat.  Er staat een bord met de ‘wetland trail’ ongeveer 2,5 km met het eindpunt vlakbij de camper. Wat een goed besluit om deze te lopen.

Het is er FAN TAS TISCH!! De vegetatie is indrukwekkend. We lopen onder een boog van grillige bomen, zo nu en dan een open plek. 

We spotten een prachtige  watervogel, er steekt een ssssslang het pad over. Wim laat hem met rust 😜. 

Hadden we eerder van dit NP geweten dan hadden we hier zeker een dag (misschien wel 2) gebleven op de campground, deze was nu vol. Een pracht plek!! 

Nog nagenietend vervolgen we de weg…….om  16:00 uur komen we aan op de campground in Busselton.


11 oktober 2019

Busselton ligt op zo’n 25 km van Cape Naturaliste. Cape Naturaliste behoort tot het Leeuwin-Nationaliste NP, Cape Leeuwin is de andere naamgever van het park.

De naamgever van de capes zijn 2 schepen. De Leeuwin; een Nederlands schip waarmee dit deel van Australie is ontdekt in 1622 en Naturaliste; een Frans schip die in 1801 de kust van Australië in kaart bracht.

In de Lonely Planet lees ik dat in dit park bij Sugarloaf rock (in de buurt van Cape Naturaliste) van september t/m mei de tropic bird nestelt , te zien vanaf de Sugarloaf lookout. Leuk, dat willen wij wel zien.

We zijn om half 10 bij de Sugarloaf lookout, we zijn de enige. Er staat een straf windje, temperatuur zo’n 15 graden. Die kou zijn we niet meer gewend. Er gaan meerdere laagjes kleding aan. 

Op het informatiebordje bij de lookout lezen we dat er in de loop der jaren steeds minder vogels nestelen. Dat is nu dan tot het nulpunt gedaald geen vogel te zien 😟. Jammer!

Dan maar van de rots genieten. We lopen naar beneden.  

Wim klautert een stuk omhoog, ik blijf veilig beneden. Onder de rotsjes zie ik wat zwarte krabbetjes. Als ik er een foto van wil maken verschijnt er een prachtige paarse krab. Gaaf!  

Beneden staan we uit de wind en blijken de drie laagjes kleding toch wel wat warm. Pufff. 

We schieten wat foto’s en klimmen het stuk omhoog, terug naar de camper. 

We rijden naar Cape Naturaliste waar we gaan wandelen. Eerst nog een stop bij Bunkers beach. Als ik de trap naar beneden loop richting het strand, schiet er een dikke hagedis weg. Aaahhhhh.  Nee, ik heb hem niet kunnen fotograferen 🙃. Ik denk dat het een bobtail hagedis was.

In de verte zien we dolfijnen. 

Bij de vuurtoren van Cape Naturaliste starten een aantal wandelingen.  Spontaan kiezen we voor de wandeling naar de Whales Lookout.  Het pad gaat door een dicht begroeide lage vegetatie in vele tinten groen. Op een lange spruit tussen de begroeiing spotten we de New Holland Honeyeater.  

New Holland Honeyeater

De Whales Lookout maakt zijn naam meer dan waar. Wat gaaf!! We zien tientallen walvissen voorbij komen. De bultruggen springen zo nu en dan hoog uit het water, klappen met hun vinnen op het water. Op de foto’s zien we later dat er ook een aantal blauwe vinvissen (de grootste vis tot wel 27 meter!) tussen zaten deze springen niet maar bewegen soepel door het water met zo nu en dan een spuit water de lucht in. We blijven zeker een half uur bij het uitkijkpunt, om geen genoeg van te krijgen. 

We besluiten nog een stuk van een andere wandeling te doen. Deze loopt ook langs het stuk kust waar de walvissen voorbij trekken, we weten ze nu goed te onderscheiden tussen de witte kopjes van de golven.  

We lopen een niet officieel pad naar beneden, het strand op. De weg terugvinden aan de andere kant van het strand blijkt niet zo makkelijk. Wim krijgt ook opeens een vreselijke oogmigraine aanval en loopt met een oog dicht het ongebaande pad door de prikkelende struikjes.  

Hier naar links of toch naar rechts? Ja daar is een wat betere doorgang, een stukje naar rechts. Kijk daar het paaltje van het gebaande pad! Na ongeveer 30 minuten zijn we weer op het juiste pad.

Nog een half uurtje lopen en we zitten weer in de camper. Binnen een paar minuten is de oogmigraine over 🤔. Zo raar?!?  Onverklaarbaar maar gelukkig dat Wim zich weer goed voelt. 

Het was weer een heerlijke dag vol met verrassingen! 

 


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.