Rondrit Serra de Sintra

31 oktober 2017

Voor vandaag stond een rondrit uit het Capitool reisgidsje op het programma. 

‘ Deze rondrit volgt een spectaculaire route over de beboste Serra. Het eerste stuk is een uitdagende rit met riskante haarspeldbochten over steile, smalle wegen met soms een slecht wegdek. De route loopt door dichte bossen en door een surrealistisch landschap van met mos begroeide keien. Na een afdaling naar de verweerde winderige kust loopt de route over kleine landweggetjes door dorpen in de heuvels en langs grote landerijen op de koele, groene noordhelling van de Serra da Sintra’ 

Een route van slechts 35 km met een aantal leuke stops.

De eerste stop was, na een half uur de verkeerde kant op rijden, weer bij de B&B om de papieren van de auto te halen. Ik had niet helemaal goed op de kaart gereden. De weg waar de B&B aan ligt was onderdeel van de route. 

Daar gingen we dan echt!

De weg was idd smal en ging door een mooi groen boslandschap. Eerste stop bij een uitkijkpunt.

En weer door… na nog geen 10 minuten de volgende stop bij een prachtig  stuk bos, met grote keien. Het zag er mystiek uit.

Peninha, een 490 meter hoge top, was de volgende stop uit het boekje dat ons leuk leek. Dat was een halve minuut rijden vanaf de mystieke plek.

Auto geparkeerd en op voor  een korte wandeling van zo’n 500 meter. 

Mooi weids uitzicht op de omgeving vanaf de top. Achter ons op een stapel grijze rotsen een klooster. 

Nog een stukje doorgelopen naar een vlak stuk waar Wim zijn dronekunsten kon oefenen. 

Ready for take off. He, wat gebeurt er? 

De drone ging uit zichzelf rondjes vliegen en vloog van ons af, hoog de lucht in. Wim kon hem niet meer besturen. Hij was best wel ver weg, nog maar een zwart stipje. 
Met trillende handen wist Wim hem toch weer naar ons toe te krijgen. 

Dat was schrikken!!

Een aantal fotootjes geschoten en een klein stukje gefilmd en toen vond Wim het wel genoeg zenuwslopend geweest.

Wat er nou aan de hand was?!?!? Toen de drone net was opgestegen gaf de controler het signaal dat er een sterk magnetisch veld was. Misschien dat het daar door kwam??!?!

De foto’s zijn wel mooi geworden!!!

Cabo da Roca, het meest westelijke punt van het Europese vastenland was de volgende bezienswaardigheid.  We wilden hier even een hapje eten, het was inmiddels al half 2, maar in het enige restaurant (dat er toch al niet zo aantrekkelijk uit zag) werd Wim genegeerd aan de bar. 

‘Kom Ies, we gaan weer. We eten wel wat in het volgende dorp.’ 

Dat werd ong 1 uur later. Eerst rondgelopen en foto’s geschoten bij de Cabo da Roca.  

Verder op de route richting Colares, daar moesten volgens de reisgids een aantal aangename restaurants zijn…als je ze weet te vinden.

Eerst reden we het dorp al weer uit, keren was niet zo makkelijk. Op de terugweg snel tripadvisor aan. Ja een restaurantje gevonden dat me wel leuk leek en dat was het ook. Niets bijzonder, simpel maar lekker eten. Het lekkerste het toetje!! Cheesecake met een aller heerlijkste Mangomousse!

Een kleine (bewuste) detour  bracht ons naar Praia Grande. Een mooi breed zandstrand aan de voet van een hoge klif.

We slingerden weer verder op de rondritroute met onze laatste stop bij  het landgoed Montserrate.

De beschrijving van dit landgoed begon met:

‘ De romantische wilde tuin van dit landgoed is een oerwoud van exotische bomen en bloeiende struiken.’

Dat was het zeker! 

De geschiedenis van dit landgoed gaat terug tot de Moorse tijd, de naam dankt het aan een 16e eeuws kapel en de huidige pracht aan een Engelsman, Cook, die er een fantastisch paleis in Moorse stijl liet bouwen en de tuin voorzag van allerlei subtropische bomen uit de hele wereld. 

Het mooiste in het paleis vond ik een gang met allemaal bogen. Zeer fotogeniek! 

Het was inmiddels al half zes, om zes uur zou het paleis sluiten. We wandelden weer rustig terug door de weelderige tuin.

10 minuten later stond het autootje (het is een Nissan Micra) weer geparkeerd voor de blauwe B&B.

‘s Avonds in hetzelfde tentje als de dag ervoor gegeten. We wilden naar een ander restaurant op 10 passen van de B&B maar die was dicht. Geen ander restaurant in de buurt, dus 8 passen terug naar Tascantiga waar het eten ons weer prima smaakte.

2 gedachten over “Rondrit Serra de Sintra

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.