Rondwandeling Las Tricias

26 augustus 2017

Las Tricias ligt in het noordwesten van La Palma. Hier worden de hellingen omarmd door de vochtige lucht uit het noorden en de brandende zon van het westen. Vocht en zon zorgen ervoor dat dit een bloemrijke streek is, het hele jaar door staat er wel iets in de bloei.

Bij Las Tricias hebben we een super leuke, maar wel wat verhitte, rondwandeling gedaan door een schattig kneuterig landschap. Prachtige drago’s, oa de grootste op La Palma, kabouterhuisjes, een goed begaanbaar pad, en langs de kloof en de grotten van Buracas.

 


Hier hebben de oorspronkelijk bewoners van La Palma, de Benoaharitis, gewoond. Ze hebben spiralen en cirkels in het zachte steen gekrast.

Deze wandeling stond zowel in het ANWB gidsje en de wandelgids. De beschrijving uit de wandelgids gevolgd, deze wandeling was korter. 
Het beginpunt was goed te vinden, alleen gaf de wegwijzer wat anders aan. We zouden RT Travesia moeten volgens, maar dat stond nergens. Wel stond Buracas op de wegwijzer, deze grot zouden we aandoen tijdens de wandeling; die richting op zou moeten kloppen.

Ja, al wandelend bleek de beschrijving in het gidsje te kloppen met wat we zagen. Daar doemde de grootste Drago van La Palma op. Wat een machtig mooi exemplaar.

Dit leek ook een mooi plekje om te dronen. Dat was het ook ware het niet dat er na 5 minuten een groep toeristen met een gids aan kwam, dat verstoorde onze rust. Toch nog leuk kunnen filmen en wat fotootjes gemaakt. 
Hup, rugzakken weer op en door met de wandeling in de brandende zon. We liepen naar beneden, inspannend was het nog niet….maar als je eerst naar beneden gaat en het eindpunt hetzelfde punt als het startpunt is zul je ook weer naar boven moeten….maar zo ver was het nog niet.

We liepen verder door het prachtige landschap, gaaf….nog meer dragons in groepjes bij elkaar. De huisjes waren ook erg schattig.

Er wonen hier veel (overjarige)hippies, die in love en peace willen leven. Ze verbouwen hun eigen groentes en fruit, maken sieraden, bakken taarten. Bij enkele huisjes stond een kastje buiten waar je je zelf kon helpen met een ketting, oorbellen of een waaier. Geld in een bakje er naast. ‘Just help your self’, zoals de dame zei die in haar tuin aan het rondscharrelen was toen wij een waaier en oorbellen kochten. Wat een vertrouwen!

 

Even een boterham oppeuzelen en nog geen 10 minuten later kwamen bij la Finca Aloe, zo schattig! Deze stond ook vermeld in het wandelgidsje als plek om even uit te rusten. Zo gelezen zo gedaan want het was een heerlijk plekje! Idyllisch!

Een stukje verderop de wandeling kwamen we bij de grotten van Buracas. Het zag er prehistorisch uit, de spiralen en cirkels waren goed te zien. 
Er stond een redelijk grote groep met een gids die nogal moeilijk de rest van het pad vervolgden (er moest een stukje geklommen worden).

Daar wil je niet achterlopen op zo’n steil stuk met de afgrond naast je. Als je op andermans tempo omhoog moet en dan onverwachts moet stilstaan, nee dat vonden we niets. Maar even gewacht. 
Had ik al geschreven dat het weer warm (!) was? Het was heet, bedoel ik. Puff, dalen gaat dan wel maar als je je echt moet inspannen bij een klim, dan is die brandende zon niet je vriend.

We kwamen op een wat opener, vlakker stuk uit tussen weer heerlijk ruikende pijnbomen, daar kon de drone weer even uit de tas.

 

We begonnen met de terugtocht omhoog. Puf, puf, stap, stap…even stilstaan en om je heen kijken want je ziet niets van de omgeving als je verticaal omhoog gaat. Slokje water en weer door.
We kwamen uit op het kneuterige pad, naar boven merk je niet zoveel van de kneuterigheid, als je vooral bezig bent om jezelf omhoog te werken.
Hijg, hijg, zweet, zweet, stap, stap….daar kwam de grootste Drago weer, deze zag er nog steeds imposant uit.

Nog een verticaal stukje waar ik mijn ene voet bijna niet meer voor de andere kreeg, waar is die conditie die ik altijd claim te hebben? Zeker verdampt in de warmte!

Weer terug naar het kleine dorpje genaamd Teneguia Princess (2500 mensen waren er hier de eerste week!) met een tussenstop bij het strandje waar we gisteren onverrichte zaken hotelwaarts keerde…..het werd een herhaling van gisteren. 
Vandaag wel al onze spullen bij ons….Bij El Remo was het te druk, stukje terug naar Charco Verde. Mooi aangelegd zwart lavazandstrand.

Gisteren was het er druk, vandaag opvallend rustig.
Het was kwart voor zes. Er stond een hek bij de parkeerplaats (was niet afgesloten) met een bord, dat vandaag de weg tussen El Remo en Puerto Naos (waarover wij terug moesten) van 18:30 tot 20:30 afgesloten zou zijn….We wilden even een duik nemen en weer weg…niet dus. Vandaar die rust.

Nog steeds een ongebruikte parasol en snorkelspullen in de kofferbak 🙁 .

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.