Roque de los Muchachos

10 en 11 september 2018

De hoogste top van La Palma is de Roque de los Muchachos, 2426 meter. Het zijn een drietal omhoogstekende rotsen. Voor de oorspronkelijke bewoners (de Benahoaren) was dit een heilige plek waar jongens proeven ondergingen om hun mannelijkheid te verkijgen. Voldeden ze niet dan werden ze van de Roque de diepte in geworpen!  En het is diep!!

Je staat aan de rand van een van de grootste erosiekraters te wereld, de Caldera de Taburiente, met een doorsnede van bijna 10 km. 
Een overweldigend, indrukwekkend landschap!


Op maandag gaan we een eerste (eigenlijk tweede want we zijn er vorig jaar ook al geweest) verkenning doen. 
We rijden via 167 (vanaf ons huisje) bochten naar boven. Pufff daar word je wel misselijk van!
Bij de Roque doen we een korte wandeling (qua afstand niet qua tijd) over een natuurlijke loopbrug een stuk de krater in naar een uitkijkpunt.
Niet te veel de diepte in kijken, dat is duizelingwekkend en tenenkrommend! 

We rijden een stuk door naar het uizichtpunt Degollada de Francesces waar de wandeling start die we morgen gaan doen. 
Rijden weer een tig-tal bochten naar beneden op zoek naar een plekje waar Wim zijn drone kan uitlaten.
Eerder op de dag bij de Roque krijgt hij, als de drone ready for take off is, de waarschuwing dat het een ‘no fly zone’ is. De melding kreeg  hij niet weg, zodat er niet gevlogen kon worden.

Plekje gevonden, zeer dronegeniek!


Op 11 september zetten we maar weer eens de wekker zodat we op tijd kunnen vertrekken voor de panoramawandeling langs de kraterwand.
Op tijd vertrekken is gelukt, we rijden de 167 bochten naar boven en gelijk weer terug!

Om vijf over elf (zie de klok) zijn we weer klaar voor de rit omhoog.

We parkeren de auto trekken onze wandelschoenen aan, smeren ons in met zonnebrandcreme. Beneden was het fris, bewolkt en regende het een beetje, hier schijnt de zon.  
Ik pak mijn rugzak.
‘Waar is mijn rugzak?’ vraagt Wim 
Die lag 167 bochten naar beneden in het huisje. Gelukkig waren we op tijd vandaag 🙂
Het aantal bochten tel ik tijdens de rit weer omhoog :-), je wil toch wat te doen hebben onderweg.
Omhoog heb ik trouwens meer last van duizelingen en licht gevoel in mijn hoofd. Ik val er bijna van in slaap!

Kwart voor 12 starten we de wandeling. Bij het startpunt hebben we gezelschap van een niet mensenschuwe raaf. Wat een enorme snavel!

De wandeling is geweldig! Wat een prachtig pad langs de krater.
Een heel mooi uitzicht de caldera in, waar wolken zich samenpakken, de langs schietende zwaluwtjes, de grilligheid, de intens blauwe en zeer schone lucht.

Het pad is ook prima te doen als je niet te veel naar links kijkt de diepte in 🙁 . Op sommige stukken werd ik toch wel wat onzeker. Te dicht naar de rand, met rollende stenen in de buurt is ook niet prettig.

Na een paar minuten passeren we de opengescheurde ‘Pared de Roberto’ waar een legende aan verbonden is. 

Pared de Roberto

Deze plek was lang geleden de ontmoetingsplaats van twee geliefden, Jose en maria.
 Jose kwam uit het zuiden, maria uit het noorden gewandeld. Op  een dag stond daar opeens een wand waardoor de geliefden elkaar niet konden ontmoeten.  
Uit de caldera kwam de duivel roberto tevoorschijn die Jose het aanbod deed om de muur te openen in ruil voor zijn verliefde hart. Jose twijfelde geen moment, de muur werd geopend en de twee geliefden vielen in elkaars armen. Jose was nu echter harteloos en koud, en niet veel later stierf maria van liefdesverdriet.

Een stukje verder na de plek waar dit drama zich heeft voltrokken krijgen we de eerste fantastische blik de caldera in! 
Een mooie open plek om Wim zijn geliefde Mavic Pro uit de tas te halen. 
Wederom waarschuwingen dat het een ‘no fly zone’ is. Nu weten we de meldingen echter wel weg te klikken. 
Hopelijk worden we niet gepakt want de boetes zijn niet mals!

Eerste blik de caldera in
Drone foto

We kunnen rustig het pad vervolgen. Om de paar meter staan we stil om naar links te kijken, de caldera in.  Wat een uitzicht! 
De wolken spelen een spel in de caldera, pakken zich samen, lossen weer op. De vlijtige zwaluwtjes scheren om onze oren. 

We vinden een zeldzaam schaduwplekje om daar onze boterhammen met pindakaas (ja ook dat hebben we meegenomen 🙂 ) op te peuzelen. De hagedisjes zijn er vliegensvlug bij. Ze kijken ons brutaal aan ‘ Heb je wat te bikken?’, lijken ze te zeggen
Ik gooi een stukje brood op de grond, en zoefff is het weg. 

Gestaag wandelen we verder. We doen niet de hele wandeling, die gaat tot aan Roque de la Muchachos, daar zijn we gisteren al geweest. 
Bij Fuente Nueva, op 2366 meter, rusten we weer even en zetten de terugtocht in.
Bij Mirador de los Andenes gaan we van het pad af richting de asfaltweg (dit is de route conform het gidjse) waar we in 10 minuten (dat ging wel wat sneller!) weer bij de auto zijn. 

Op het asfalt loop je hier net zo rustig als over een wandelpad

We slingerdeslangen weer naar beneden, maken niet in een keer alle 167 bochten omdat we stoppen bij Restaurant Los Bailadores om een hapje te eten. 
Gaan nog even langs de plaatselijke supermarkt om wat schapjes te doen en dalen af naar Las Llanadas. 
De laatste uren van deze dag brengen we in alle rust door op het terras, genieten van de late middagzon, van een lekkere salade en ‘s avonds weer van een prachtige sterrenhemel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.