San Gerardo de Dota

13 t/m 15 februari 2012

 

13 februari

Wat zitten we in een prachtige lodge nu. We zitten op 2600 meter hoogte (het is koud!) het huisje heeft grote ramen tot aan de grond met een geweldig uitzicht!! Het is wel een  heel eind lopen naar de receptie en het restaurant ong. 600 meter en het is geen vlak stuk! Je merkt wel de hoogte want als je een klein stukje klimt dan ben je al buiten adem. Lekker ochtendwandelingetje voor en na het ontbijt!

Wat een rust hier vergeleken met de vorige lodge! Hier geen cicaden! 

 

Het is weer tijd voor een flashback…..FLASH!

 

Vanochtend om een uur of 5 is er een aardbeving geweest. Toen we gingen ontbijten vroeg Cees (de eigenaar van de lodge) of we niets gemerkt hadden. Onze tent staat namelijk op de hoogste palen. Uh, nee niets gemerkt! Het schijnt best een heftige schok te zijn geweest.

Toen we aan het ontbijten waren bleek dat ik me een uur vergist had, we waren niet om 7 uur maar om 6 uur opgestaan! Wim zou willen dat dit in Nederland gebeurde want daar sta ik echt nooit vroeger op dan nodig! We konden dus rustig de spullen inpakken en ons klaar maken voor de rit naar de volgende lodge. Van zeeniveau via het een na hoogste punt in Costa Rica (3400 meter) naar 2600 meter.  Vanochtend was het 32 graden toen we hier in San Gerardo aankwamen was het 12 graden….hmmmm misschien had ik toch beter een lange broek kunnen aandoen.

Dit hotel wordt gerund (ze zijn niet de eigenaren) door een stel uit Deventer! Ze doen dit sinds een jaar. In Deventer hadden ze een restaurantje/cafe in de Spijkerboogsteeg.

Eerst even geluncht en toen naar huisje 7 gelopen om te kijken hoe het er uit zag. Koffers nog in de auto gelaten want daar zouden we later bij geholpen worden. Gelukkig maar, het was een behoorlijk eindje lopen…aah daar kwamen huisjes in zicht. Nee we moesten nog verder! Puff wel afzien met die hoogte. Bij het huisje aangekomen maakte het uitzicht alles weer goed. Prachtig!!!!! Lekker groot ook, met badkamer met bubbelbad. Dat is wel een mooie afsluiter voor deze reis. De natuur is hier erg mooi. Heel veel verschillende kleuren groen en een strak blauwe lucht, wat het groen nog groener maakt. De begroeiing is uiteraard anders dan we tot nu toe hebben gezien vanwege de hoogte en de  temperatuur. De temperatuur is ook de reden dat de Quetzal (prachtige vogel) hier veelvuldig voorkomt. Dus dit is de beste plek in Costa Rica om hem te zien (en dat is ons gelukt!!).

Er is een groot stuk bos dat bij de lodge hoort waar je kan wandelen en de mogelijkheid IMG_6574hebt om de Quetzal te zien. De lievelingsboom van de Quetzal (wilde advocado) staat hier ook. Dus wij onze wandelschoenen aan en op voor een wandeling. Het eerste stuk was erg mooi. Hele aparte felgroene planten, waar de zon op scheen waardoor het nog mooier werd. We probeerden de Quetzal te imiteren… fuut,fuut…fuut,fuut. Nee geen lange blauwe staart te zien. De begroeiing is vrij dicht dus is het sowieso moeilijk met een ongeoefend oog om dieren te zien. Wie weet morgen meer geluk!

Om 7 uur hadden we gereserveerd in het restaurant, voor het diner. Als voorgerechtje namen we een garnalen cocktail in een avocado. Dat leek ons wel lekker….NOT!! Het stonk, er zat geraspte kaas op en toen we dat roken werden we allebei misselijk. Echt vreselijk. We hebben nog twee hapjes geproefd maar die luft overheerste zo dat we het niet door onze keel konden krijgen. Ik de ober geroepen of hij het alsjeblieft wilde weghalen. De garnalen zelf waren ook niet zo lekker, heel zacht en melig.

De Deventenaar kwam later nog bij ons en beaamde dat het niet zo lekker was, hij had het ook geproefd.

De regenboogforel die we daarna hadden was gelukkig goed, maar de misselijkheid bleef nog wel.

Weer 600 meter naar boven lopen…sjoks,sjoks,sjoks. In de kamer brandde het ethanolkacheltje goed, die heb je hier wel nodig. Gauw onder het dekbed en lekker slapen en dromen over alle Quetzals die we morgen zouden gaan zien….zzzzzzzzzzz

 

14 februari

Vanaf vandaag geen valentijnsdag meer voor ons maar Quetzaldag!!!!

Vanochtend de Quetzaltour gedaan van 6 tot 8. Deze tour is alleen gericht op het vinden van de Quetzal. We waren met zijn 2tjes met de gids Carlos.  Er zijn een paar plekken waar de Quetzal vaak gespot wordt. We gingen met de auto een stuk naar beneden. We kwamen een bocht om en daar stonden heel veel mensen, daar is vast wat te zien. Vroemmmm we kwamen langs en een mooi blauw/groen vogel vloog weg. Ahhhhh de Quetzal. Gauw de auto geparkeerd. Helaas was de vogel gevlogen….maar niet voor lang na 5 minuten kwam hij weer aanvliegen. WAUW!! Dit is de allermooiste vogel die er is! Het mannetje heeft een hele lange staart. Door de telescoop zagen we hem heel goed. Hij zat wel wat verscholen achter een takje maar toch kon je goed de prachtige iriserende kleuren zien. Wat een attractie, de weg stond vol met enthousiaste toeristen. Carlos onze gids maakte geen foto van de Quetzal (die ziet hij elke dag) maar van die 40 toeristen die zich verdrongen om een glimp van de Quetzal op te vangen.

Met de auto een stukje verder…..daar stond weer een busje stil. Ja, een vrouwtjes IMG_6540Quetzal! Net zo mooi van kleur maar zonder die prachtige staart. Ook hier kwam de telescoop goed van pas.

Het was wel fripsig zo vroeg in de ochtend. Ik had vijf laagjes kleding aan!! Nu zit ik met korte broek en hempje uit de wind op ons kleine terrasje.

Om 8 uur terug in de lodge voor een snel ontbijt (nou ja snel!). We zaten rustig te ontbijten toen we opeens een keiharde knal hoorde. Beng! Er vloog een vogel tegen de ruit, zo zielig. Hij lag versuft op de grond. De jongen die het ontbijt serveerde, ging hem oprapen. Hij gaf hem wat water en legde hem op een plekje in de zon. Nog steeds zat ie er versuft bij. Hij vloog zo had tegen de ruit en er lagen ook twee druppeltje bloed op de plek waar hij op de grond was gevallen, dat kon toch nooit goed komen? Toen we weer terug gingen naar het huisje bekommerde een van de klusjesmannen zich om hem, hij gaf hem wat water. Of het nog goed is gekomen weten we eigenlijk niet.

Wat was het volgende op het programma….. ons vijfde en laatste paardrijdtocht van deze vakantie.

Het was een klein stukje rijden met de auto de vallei in.  Het kaartje was niet zo duidelijk maar we hebben de caballos gevonden. Een knulletje van een jaar of 16 was onze gids! Van het paard dat voor Wim bestemd was konden de beugels niet lang genoeg dus we moesten wisselen. Dat heeft het paardje van Wim gemerkt want dat scheelt wel 25 kilo!

IMG_1073 IMG_6557

 

 

 

 

 

De jongen liet ons alvast gaan hij kwam er zo wel aan. Dus wij rustig in stap aan de tocht begonnen. Het ging over de weg langs de rivier. Zo nu een dan een rustig drafje…jaaa mijn billen konden dit drafje wel hebben. We gingen richting een waterval. De rivier over en een kort galopje  naar boven, he dat zat lekker. Misschien konden we straks terug wel een stukje galopperen (en dat hebben we gedaan!).

Paarden aan een boom en te voet naar de waterval. Daar was weer een groep vogelaars, allemaal met verrekijker aan de ogen! AAAAAHHHHHH Een vrouwtje en mannetjes Quetzal die met een nest bezig waren. Zo gaaf!!! Deze zagen we heel erg goed.

Het mannetje was druk aan het wroeten in het nest. Lijf in het holletje in de boom en zijn lange pluimstaart zag je buiten het nest driftig heen en weer zwaaien.  Daarna vloog hij naar een takje om mooi te wezen. Klik, klik,klik,klik hoorde ik de camera’s van de vogelaars. Ja de grote camera had ik nu natuurlijk niet bij me ;-(  Onze jeugdige gids spotte daarna ook het vrouwtje. Ook deze heel goed te zien met het blote oog.

 

Op naar de waterval. Wij  laaglanders kwamen wat minder snel vooruit dan de jeugdige Costaricaanse klimgeit. Hij had flink de pas erin.  Deze waterval was met recht een waterval (die we tot nu toe gezien hadden, hadden nauwelijks water). Wij zijn ook achter de waterval geweest. Wel oppassen want het was vrij laag. Ik had mijn petje op dus zag niets van boven…boeink daar viel ik bijna in het water! Gelukkig ging het net goed.

 

Weer in sneltreinvaart terug naar de caballos, die braaf stonden te wachten.  Hiaaa, de hele weg terug bijna alleen maar gegaloppeerd. Wat zat ik lekker. Had ik dit paard maar op het strand gehad! Heuveltje op in galop, maar sommige waren toch wel wat hoog dus aan het eind werd het toch stapvoets. Hijg, hijg. Maar als het volgende heuveltje al weer in zicht kwam en ik de teugels maar een beetje los liet…hiaaa ging hij weer. Wim zijn paard viel het zwaar met het extra gewicht dus die stond te hijgen als een postpaard. Laatste stukje mijn paard maar ingehouden zodat Wim zijn paard niet mee zou gaan, kon hij een beetje bijkomen. Voor dat we het wisten waren we weer terug bij de auto. Wat was dit leuk!!!

IMG_6576Vanmiddag weer op het terrein van de lodge gewandeld. Eerst naar beneden naar de rivier, maar we moesten natuurlijk ook weer omhoog. Rustig aan gedaan, zo nu en dan stilstaan en kijken of er nog wat leven te ontdekken viel. We zagen wel wat kleine vogeltjes en hoorde zo nu en dan heel apart vogelgezang. De ‘zangers’  hebben we niet gezien.

 

Na het niet zo succesvolle voorgerecht van gisteravond leek het ons beter om vanavond ergens anders te eten. Een stuk terug in de vallei zat een grote lodge met een restaurant met buffet. Het was een vrij groot restaurant en de lange tafels voor de groepen waren al gedekt. Je zou denken dat zo’n buffet  voor zoveel mensen niet zo lekker zou zijn. Nou we hebben ons buikje rondgegeten!! Het was erg lekker!! Er was zalmforel met een heerlijke kokossaus. Daar hebben we het recept van gekregen, dus die ga ik zelf ook proberen te maken.

De toetjes waren ook uitgebreid. Ik heb alleen de overheerlijke banaan in sinaasappelachtige saus gegeten (warm gerecht) LEKKER!!!!

 

In het donker weer terug. Kans om de tapir te zien. Stop daar is wat op de weg! Camera klaar…..het was een hond! Daarna zag ik de schaduw van een struikje voor iets levends aan…nee geen tapir gezien. Puff weer het hele stuk naar huisje 7 gelopen, maar dat hebben we ook weer gered.

Morgen de laatste dag in San Gerardo en de een na laatste dag van de vakantie! ;-(

15 februari 

Amai, wat is het hier schoon he?!  Ha,ha dat was een grappige Belg die samen met zijn vrouw met ons de birdwatch tour heeft gedaan. Die man was dol enthousiast. Hij vond alles geweldig. Het was net een klein kind die was losgelaten in een speelgoedzaak. Zo nu en dan stond hij in zich zelf te mompelen en dan zei ie weer hoe mooi ie alles vond. Amai!

Hij sprak geen woord Engels. ‘Ja, ik spreek gene Engels he’  Ging ie aan de gids vragen. ‘Zijn er hier ook ijsvogels? ‘  De gids hem wazig aankijken ha,ha,ha. Wij hebben het uiteraard wel even voor hem vertaald. Hij viel nog zowat in de rivier omdat hij zo graag een vogel wilde zien. Zijn vrouw keek met lede ogen toe. Geweldig die man. Amai!

Maar nu over al het schone van moedertje natuur (zoals de Belg het zou zeggen).

colibrieVandaag helaas geen Quetzal maar wel heel veel verschillende vogels gezien. De namen zijn we inmiddels allemaal al weer vergeten. Van de paar waarvan ik een foto heb kunnen maken zal ik de naam even opzoeken in het gidsje. De kolibries zijn weer prachtig. ‘Ja ik ben hier speciaal voor de kolibries he, die zijn zo schoon’ . ha,ha,ha

 

 

 

Na het birdwatchen even geluncht en gaan kijken of de Quetzal misschien weer in zijn nest aan het werk zou zijn. Helaas!

De rest van de middag op de kamer gezeten, foto’s verwerken en een beetje uitrusten want ik voel me vandaag niet echt lekker. Stond vanochtend op met een dichte neus en keelpijn en mijn hoofd voelt ook niet echt lekker. Amai, he! Da’s niet zo schoon!

Weer gaan eten bij het restaurant waar we gisteren waren geweest. Ik had niet echt veel trek dus heb maar niet zo veel als gisteren gegeten. Wim heeft zich ook ingehouden…alhoewel hij  weer los ging op de toetjes! Na het eten voelde ik me wel wat lekkerder.

Zit nu maar aan de kamillethee, straks voor het slapen maar een paracetamol nemen, hopelijk voel ik me morgen dan wat beter.

Morgen de laatste dag van deze geweldige vakantie, wat hebben we genoten en zoveel schoons gezien! AMAI!