Shark Bay

4 en 5 oktober 2019

Next destination…Shark Bay. 

Ook Shark Bay staat op de werelderfgoed lijst van UNESCO en voldoet als een van de weinige plekken (er zijn er nog 16) aan 4 van de 10 criteria die opname op deze lijst rechtvaardigt: exceptioneel natuurschoon, bedreigde diersoorten, geologisch van belang en biologische verscheidenheid.

Shark Bay ligt op het Peron Peninsula. Via de Shark Bay World Heritage Drive rijden we naar het stadje Denham.

Langs de Drive een aantal interessante stops, waarvan wij er vandaag 2 aan doen. De derde bewaren we voor morgen.

Als eerste stoppen we bij Hamelin Pool. Het is een van de twee plekken ter wereld waar stromatolieten voorkomen. Stroma wat? Ja dat dachten wij ook…en eerlijk gezegd na ze gezien te hebben weten we nog niet precies wat het is 🧐🤔. 

Stromatolieten zijn sedimentaire gesteenten die worden gevormd door microscopisch kleine organismen, niet te zien met het blote oog. In het ondiepe water van de Hamelin Pool komen de stromatolieten sinds 3000 jaar voor.  De organisme die ze gevormd hebben zijn de eerste levende organismen op aarde van wel 3,5 miljard jaar geleden.

Uniek is dat de stromatolieten hier nog steeds groeien. Dat komt doordat het water 2 x zo zout is als normaal, waardoor ze geen natuurlijk vijanden (grazende zeeslakken) hebben.  Echt snel groeien ze niet, 0,03 mm per jaar

Om de stromatolieten niet te beschadigen is er een boardwalk aangelegd ( is er bij het aanleggen niets beschadigd?) vanaf waar je ze kunt zien. Vooral bij laag water zijn ze goed te zien. 

We zien idd een soort platte rotsen en hadden nooit bedacht dat dit uit organismen is opgebouwd. Wat zou het gaaf zijn om dat met een microscoop van naderbij te beschouwen. Zo als ook vermeld op een van de informatiebordjes. 

Wat zijn we blij dat we ons vestjes hebben meegenomen, er staat een harde wind, die hebben we echt nodig! 

De pool met het witte strand dat het omzoomt is oogverblindend mooi.  Het witte zand blijken miljarden schelpen te zijn. Het zijn minuscuul kleine kokkels (Hamelin Kokkel) 

We lopen de korte (1,4 km) Boolagoorda Walking Track waarlangs ook informatieborden staan. 

Zo leren we over de steenblokken die gemaakt werden van de samengeperste kokkels. Uit de over jaren samengeperste schelpen werden de stenen uitgezaagd, het is echt keihard! Op sommige stukken vormen ze een natuurlijke muur.  De blokken werden gebruikt voor het bouwen van huizen. 

Je zonnebril wil je hier niet afzetten, het is zo wit. Dat doet zeer aan je ogen. 

De wandeling gaat  verder langs een historisch (uit 1884) telegraafstation dat nu onderdeel is van een caravanpark. Hier staan allerlei oude snuisterijen.

 

We rijden verder over de World Heritage Drive met als 2e stop het eveneens oogverblindende Shell Beach. Wauw!!!  Het strand van Shell Beach, 60 km lang en wel 200 meter breed bestaat volledig uit de Hamelin Kokkel. Op sommig plekken is er  (volgens de informatiebrochure) een laag van 10 meter kokkels. 

De informatiebordjes ter plaatse geven aan dat een vierkante meter van het strand bestaat uit 4000 schelpjes! 

Het strand is witter dan wit, uitgestrekt en weids, de zee groener dan groen en helder. Wat een plaatje en dat wij dit mogen aanschouwen! Lucky us! 

Ook hier is de zee 2 x zo zout dan normaal, dat schijnt er voor te zorgen dat de kokkels hier zo goed gedijen.  Op een van de informatiepanelen staat het uitgelegd, de details ben ik vergeten 😬. 

 

De World Heritage Drive leidt ons verder naar onze eindbestemming voor vandaag, Denham het meest westelijk gelegen stadje van Australië. 

We installeren ons op het zeer winderige Caravanpark. Er staat zeker een windkracht 6. Het is zo’n 24 graden maar de gevoelstemperatuur een stuk minder door de wind.

We gaan een ‘stadswandeling’ doen.  Een van de dingen die als ‘to do’s’ staat vermeld, de Denham Discovery Trail. Een wandeling van 2,3 km die je langs historisch interessante punten van Shark Bay leiden. Echt interessant vinden wij het niet. Aangenaam ook niet echt. De wind blijft hard aankomen over het zeewater….fris! 

Er zijn wel een aantal leuke weetjes zoals een oude vissersboot (uit 1912) die gebruikt werd voor parelvisserij. De boot ligt er nog, het is wel de gerenoveerde versie. De Old Gaol (een gevangenis) en last en voor ons wel een beetje least de kerk die gebouwd is van de schelpenblokken. 

Deze laatste willen we graag zien, we zijn nieuwsgierig hoe een gebouw bestaande uit schelpenblokken er uit ziet. We zijn de hele wandeling al aan het uitkijken naar een kerk met toren. Het blijkt een nietszeggend klein gebouwtje zonder toren. De schelpenblokken zijn wel gaaf.

‘s Avonds zitten we voor het eerst in de camper, buiten is het te fris met de nog steeds onaangenaam harde wind.

We herschikken de spullen in de camper om ruimte te maken, voorstoelen omdraaien de camper in, campeertafel op het bankje en het is prima te doen. Zo klein behuisd maakt je wel creatief! 


Als je vroeg op staat kan je heel wat doen op een dag!
We staan vroeg op vanwege het dolfijnen voeren in Monkey Mia.

In de wateren bij Monkey Mia komen bottlenose dolfijnen voor die in de ochtend een makkelijk hapje komen zoeken. Deze dolfijnen jagen van nature vlak langs de kust. 
In de ochtend tussen 7:45 een 12:00 krijgt een groepje dolfijnen (als ze zelf besluiten dat ze gevoerd willen worden) tot maximaal 3 keer in dat tijdsbestek een visje gevoerd. Rangers vertellen over de dolfijnen en kiezen een aantal lucky ones uit de toeschouwers die de dolfijnen mogen voeren.
Ze krijgen in die drie keer niet meer dan 10% van de dagelijkse hoeveelheid vis die ze nodig hebben. Hierdoor blijven ze ‘wild’ . 

De entree voor het reservaat is weer zelfregistratie, dit keer heb ik wel gepast geld. 

Het is kwart over 7 en we zijn niet eens de eerste, er zit al een groepje mensen braaf te wachten.

‘Please stay on the boardwalk’ Niet iedereen houdt zich daaraan. Het zijn vooral Chinezen die waarschijnlijk de bordjes niet kunnen lezen. 

Wim kan het wel lezen maar denkt dat met boardwalk de steiger over het water wordt bedoeld en ziet ook andere mensen bij de vloedlijn staan om de twee pelikanen te fotograferen. Het levert wel een mooie foto op! 

De kleine groep heeft zich uitgebreid tot een groep van wel 200 man! Lekker unieke ervaring 🙃. 

Het is leuk om de dolfijnen te zien en de informatie over de dieren te horen. Alhoewel het wel heel veel informatie is. Zo lang kunnen we onze aandacht er niet bij houden. 

Wij staan op de ‘boardwalk’ en zien wat zwemmen. Een flits en het is weg, het leek een kleine haai. Daarna zie we een schildpad.

Bij de tweede voersessie is het een stuk rustiger en gaan we bij de vloedlijn staan. Leuk om de dolfijnen van zo dichtbij te zien. Het voeren zelf wachten we niet af.

We gaan een bakkie koffie nuttigen. Een man groet ons…het is de Duitse buurman van een paar campings geleden.

Na de tweede voersessie zijn de dolfijnen speels. Ze schieten door het water en springen uit het water. Gaaf! 

 

De wandelsandalen gaan aan om het landschap van Monkey Mia te ontdekken via de Wulyibidi Yanayina walking trail. Een korte rondwandeling die eerst door de mooie rode zandduinen gaat en langs het strand weer terug.

Waar komt de naam Monkey Mia vandaan? Mia (uitgesproken als my-ah) is het aboriginal woord voor huis/kamp/verblijfplaats. Waar het aap-deel  vandaan komt is niet helemaal duidelijk.
Het kan afkomstig zijn van een schip dat in de 19e eeuw deze streek heeft bezocht of verwijzen naar de Maleise parelvissers die hier verbleven en apen als huisdieren hielden. 

We nuttigen nog een koffie met een veel te groot stuk worteltaart. Hij is wel lekker! Ik hoef geen lunch meer. 

We zijn nog niet uitgewandeld. We lopen een rondje (3,5 km) om Little Lagoon. 

Het is 13:00 uur als we weer bij de camper staan. Nog een hele middag voor ons en wat hebben we al veel gezien en gedaan! Vroeg op staan loont! 

Daar kan nog wel een bezienswaardigheid de Eagle Bluff lookout bij op zo’n 20 km ten zuiden van Denham. 

We zijn net onderweg als we een emoe mannetje zien die rustig de weg over steekt met zijn kroost. Wim noemt ze wandelende struiken, ze zijn idd nauwelijks te onderscheiden in de bosjes waar ze naar eten zoeken. 

Wist je dat, de emoemannetjes de door de vrouwtjes gelegde eieren uitbroeden en daarna voor de ‘kuikens’ zorgen? 

Bij de Eagle Bluff lookout worden we getrakteerd op een fenomenaal uitzicht! Er gaat een boardwalk over de klif. Het water daar onder is zo helder dat het mogelijk is om vissen te zien. Daar staat het water nu te laag voor, als hier nu een haai of rog rondzwemt dan zwemt ie half op het droge.

 

Het is bijna drie uur tijd om ‘caravanparkwaarts’ te keren en de indrukken van vandaag rustig op ons te laten inwerken. 


 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.