Van Lincoln/Woodstock NH naar Meredith NH

16 oktober

Het viel wel te merken dat het zondag was vandaag, we waren niet de enige die er op uit trokken.

Vanochtend  op tijd (9:00) vertrokken met als eerste doel een benzinepomp. Carmen gaf aan dat er 5 miles naar het noorden een aantal waren. Navigatie ingesteld op eentje die niet de juiste benzine (unleaded 89) bleek te hebben. Dus een stukje terug en naar het oosten, laat dat nou precies op die Kankȃh weg zijn! Hoefden we daar ook niet meer naar op zoek.
Het tanken duurden hier ook weer lang, niet omdat de pomp zo traag was, deze ging lekker snel, maar door het afrekenen.
Je kan hier pas tanken als je betaald hebt. Een buitenlandse creditcard wordt (tot nu toe) aan de pomp niet geaccepteerd. Je moet dus naar binnen, aangeven voor hoeveel je wilt tanken en dan wordt de pomp voor je aangezet. Tank je minder dan het bedrag dat je hebt aangegeven dan is dat geen probleem er wordt niet meer (wordt gezegd!) afgeschreven dan je tankt. Tja $ 50 bleek niet genoeg, weer terug naar binnen nog maar
$ 25 er bij.
En de laatste keer weer naar binnen om onze koffiemokken bij te vullen. De pompbediende die een knalrood hoofd, had hij gisteren ook te lang in de zon gezeten misschien, gaf ons de tip om naar de Flume Gorge te gaan 5 miles naar het noorden in het Franconia Notch State Park. Oké waarom niet we hadden genoeg tijd vandaag.

Eerst maar weer eens bellen met de campground waar we wilden overnachten in Meredith. 10 minuten later was het all set. Jeetje wat veel vragen! Wel goed dat ik belde want de lady gaf aan dat er nog 5 plekken waren. Vanaf 13:00 uur konden we terecht. No problem want onze dag was net begonnen, we hadden nog een kloof te bezoeken en een 35 miles scenic byway te rijden.

Bij de Flume Gorge waren we niet de enige. Jeetje wat een gebaand pad! Deze attractie was niet gratis, de entree was $ 16 p.p . Het ontstaan van de Gorge was eigenlijk interessanter dan het bezoek er aan. Het was wel mooi, maar om in de file over houten vlonders door de smalle kloof te lopen was wel wat minder. Het was wel fotogeniek!
Na door de kloof te hebben gelopen was er nog een pad naar een poel in de Pemigewasset rivier (jemig de pemig wat een geweldige naam weer!) en een houten brug daarover heen, de Sentinel Pine Bridge. Het verhaal achter deze brug is wel interessant:

Op een klif boven de poel stond eeuwenlang een Sentinel pine. Met een omtrek van 4,8 meter en een hoogte van 53 meter was dit een van de grootste bomen in New Hampshire. Tot hij in 1938 door een orkaan werd ontworteld en een brug vormde boven de poel. Deze den is nu de basis voor de overdekte brug.

Leuk weetje toch?

Het wandelpad voerde ons verder langs grote keien (boulders) overblijfselen van de laatste ijstijd. Sommige echt groot. Wat een kracht moet dat ijs gehad hebben!
We hebben Knabbel ook nog gezien! of was het Babbel?

1,5 uur later waren we uitgewandeld. Terug naar de camper, jeetje nu was het helemaal druk. Niet zo’n heel goed idee om dit op een zondag te doen.
Zo bleek ook voor de Kankȃh weg. Op de plekken waar gewandeld kon worden of een uitkijkpunt was, was geen plek voor een 27 ft lange camper.
Op goed geluk toch een plek gevonden, het uitzicht viel tegen. Dit was een wat hogere plek en de herfstkleuren waren hier al over hun piek heen.
De rood behoofde pompbediende had ons vanochtend al verteld dat de piek vorig weekend was en het nu al een stuk minder was.

Het was wel een mooie weg om te rijden omdat de bomen dicht langs de weg staan en je echt midden in de gouden en rode kleurenpracht rijdt. Nog even gestopt om bij het riviertje te kijken en daar waren we al aan het eind van de Kankȃh weg.
Carmen was de hele weg al van het padje ze gaf al 35 miles aan dat we een u-bocht moesten maken, ze was ingesteld op de campground in Meredith en we moesten en zouden dat over de I93 doen. Even uit en aan en toen was ze weer op de goede weg.

De campground waar we nu op staan is echt groot en donker! Wij zijn dat niet gewend dat het zo donker is, in Nederland is veel lichtvervuiling!

Ook hier weer kans op beren. Zoals de dame die ons ontving zo mooi zei ‘You’re in bearcountry’. De enige beer die ik deze vakantie denk ik ga zie is brombeer Wim die lekker verkouden is en dus klinkt als een brombeer 🙂 .

Morgen rijden we verder naar het westen richting de Niagara Falls waar we over 2 dagen (het is nog een aardig eind!) hopen aan te komen. Nu hier eerst maar eens zien wakker te blijven want als we om 9 uur al gaan slapen dan is het wel weer een hele lange nacht!

 

Foto’s

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.