Wadi Rum

3 april 2018

Wadi Rum is een prachtige (dat weten we nu inmiddels uit eigen ervaring) woestijn in het zuiden van Jordanië.
Het is een beschermd gebied van zo’n 720 km2.
 Het is onze bestemming voor vandaag op zo’n 1,5 uur rijden van Petra.

We hebben nog geen idee wat ons te wachten staat. We hebben een overnachting in een bedoeïenen kamp geboekt, het is nog niet helemaal duidelijk hoe we daar komen. 
Het kamp ligt namelijk in de uitgestrekte woestijn waar je enkel met een 4 x 4 kunt komen. 
Pick up is in Wadi Rum village zoals mij is  meegedeeld per e-mail.

De rit er naar toe leggen we af met drie tussenstops. De eerste als we net Wadi Musa uitrijden om te kijken of we Petra kunnen zien liggen. Nee niet te zien.
Na 10 minuten de volgende stop op een grote parkeerplaats, om naar het landschap te kijken. 
Er vliegen twee helikopters laag over, dit tot twee keer toe. Een man vermaand ons dat onze auto in de weg staat, het bijkt dat de helikopters op de parkeerplaats gaan landen. Tja, hoe moeten wij dat weten.

Na nog een half uurtje rijden weer een stop. Hier hebben we een prachtig uitzicht over ?!? Geen idee, maar het was wel erg mooi!






Hoe verder we naar het zuiden rijden hoger de temperatuur wordt op de thermometer.
We rijden van de highway 15 af op de weg met eindpunt Wadi Rum. Wim rijdt iets (dat is een understatement!) te hard over een spoorwegovergang. De auto komt met 4 wielen los van de grond…aaahhhhh. Het loopt goed af. We cruisen daarna verder.
Als we uit de auto stappen bij het visitor center merken we echt hoe warm het is. Ja, we zijn in de woestijn.
 Bij het visitorcenter kopen we de toegangsticket voor Wadi Rum. 
We vragen hoe het zit met de pick up. We moeten naar het dorp rijden, 6 km, en daar op de parkeerplaats vragen. 
Oké!

Op de parkeerplaats aangekomen niemand van ons kamp om ons op te pikken. We wachten 10 minuten in de hitte en spreken iemand aan. Er wordt voor ons gebeld.


’You wait, the car is coming’ 
We geven aan dat we in het restaurant wachten. Het is inmiddels 12:30 en we hebben trek. De afgelopen twee dagen bestond onze lunch uit fruit en mariakaakjes. Een ‘ gewone’ lunch lijkt ons ook wel weer wat.
Het is weer een lunchbuffet, niet uitgebreid maar het was oké.

We zitten nog geen 10 minuten of daar staat Abderrahman voor onze neus. Hij gaat ons naar het kamp brengen.
‘You finish lunch and then I give you information of Wadi Rum.’

Het blijkt dat het niet de bedoeling is om gelijk naar het kamp te gaan.  Abderrahman laat ons een foldertje zien waarin alle tours staan in Wadi Rum. Ze zijn van verschillende duur en lengte, hoe langer de tour hoe meer je ziet.
We zijn hier maar 1 dag, het is nog niet te laat (14:00 uur) en besluiten de toer van 5 uur (60 km) te doen. Dan zien we zo veel mogelijk. Op zo’n kamp is overdag ook niet veel te doen.

Van ons eerdere verblijf in Seven Wonders hebben we geleerd 🙂 . De grote koffers laten we in de auto. Onze spullen zitten in de twee kleine handbagage koffers en in twee tassen. Statief gaat ook mee. Zal het me nu eindelijk lukken om de sterrenhemel te fotograferen?

Bagage op de achterbank en wij in de laadbak. 
Abderrahman bleek de Nikki Lauda van Wadi Rum. Hij haalde menig 4×4 in en bij elke stopplaats gaf hij een flinke dot gas om opeens abrupt stil te staan.

Eerste stop is bij Lawrence Spring, vernoemd naar Lawrence of Arabia die zich eens in deze bron waste. Om de bron te bereiken moet je een stuk omhoog klauteren over rotsen.
Wij blijven beneden daar is ook genoeg te zien.
Rotstekeningen van de Nabateëers; een geweldig blik de rode woestijn in en dan nog al die kamelen.
Het blijkt de kamelen verzamel- en opstapplek te zijn.


Daar gaan we met Nikki echt de woestijn in. Vroemmmmmmmm. Wat gaaf! 
We worden door elkaar gerammeld, maar genieten. Wat is het mooi. Zo’n weidse vlakte met imposante grillige rotswanden. Pas als je dichtbij zo’n wand bent merk je hoe hoog het is.

Tweede stop is bij de sand dunes. Abderrahman geeft aan dat de film The Martians met Matt Damon hier gefilmd is. Het is idd net de rode planeet
Het is een pittig klimmetje de sand dune op. Eerste stukje nog in de schaduw, in de zon is het minder prettig. 
Boven hebben we een bijna 360 graden uitzicht over de rode woestijn. Fantastisch!
Ik maak een foto van een Indiaas gezin. De man maakt er een van ons. 
‘Look you have to sit on that rock. Matt Damon sat there in the movie The Martians.’ 
Hij laat ons een foto zien.
Cool met onze konten op dezelfde plek als waar Matt Damon met de zijne gezeten heeft 🙂




We scheuren verder door de woestijn naar stop nr 3. Khazali canyon. Een smalle canyon waar we slechts een klein stukje door heen gaan, het is wel erg smal, er ligt water in een soort potholes en er moet flink geklauterd worden
Dan stoppen we bij de eerste stenen boog die we tijdens de tour zullen zien. Vol gas rijdt Nikki er op af. Ahhhhh stop!! De naam ben ik vergeten het is of Burdah rock bridge of Um Frouth rock bridge.
Het is er behoorlijk druk. Toch weet Wim een foto van mij te maken zonder toeristen…..met dank aan de wegpoets optie in pixelmator 🙂


Stop nr 5 is bij het huis van Lawrence. Een blik naar de hoop stenen vinden we wel genoeg.
We klauteren een stukje omhoog een overhangende rots op. 
Hier hebben we een fenomenaal uitzicht over mars…uhh de Wadi Rum woestijn. 
Een jongen geeft Wim een hand, zegt ‘I’m the king of Wadi Rum’ en jij moet een foto maken, zegt hij tegen mij. 
Dat vind ik natuurlijk geen enkele probleem als een local dat uit zich zelf wil.


Weer beneden in het woestijnzand is het wel tijd voor een kopje thee in de bedoeïenentent, we moeten onze verslaving wel bijhouden. Alle gidsen zitten gezellig met elkaar te keuvelen, zo gaat het tot nu toe bij elke stop. Toeristen worden gedropt en zij kunnen roken, kletsen en theedrinken.

Nikki brengt ons met gepaste snelheid bij de volgende bezienswaardigheid, een canyon. Hier kunnen we makkelijk doorheen lopen. Hij wacht ons aan het eind van de kloof op.
Ja hoor daar stond hij. Daar wijst hij ons op de volgende stenen boog, de little bridge. Een rotsboog die vanaf waar wij hem zien heel klein lijkt. Je kan er met gids naar toe klimmen in 1,5 uur. 
We lopen nog wat rond en klimmen weer in de achterbak. Houden ons goed vast en scheuren door de prachtige woestijn. Op naar boog nr. 3.

Ook hier is het druk met 4 x 4’s, bedoeïenen gidsen en toeristen. Deze boog kan je via een heel steil stuk met provisorisch uitgehakte treden beklimmen. Boven langs een heel smal randje, alleen gaat het wel maar met tegenliggers 🙁 . Verder omhoog ging prima. Wim maakt boven een sprong van geluk :-).


Ook hier krijgen we wat tijd om rond te lopen. Een stukje verder hebben we een mooi uitzicht geeft Abderrahman aan. Dat was het zeker! Er staat een camper, wat een fantastische plek daarvoor.

Abderrahman transformeert zichzelf weer in Nikki en rijdt ons naar de een na laatste stop. Een rode zandduin waarvan we naar de zonsondergang kunnen kijken. De zon zien we hier niet ondergaan dat is bij de laatste stop. Daar klimmen we op wat rotsen en genieten we van het uitzicht.

‘Oké now I bring you to camp’. ‘Yalah Yalah! ‘Deze kreet hadden we al eerder gehoord, van Abderrahman leren we dat het opschieten, laten we gaan betekent. Hij weet in ieder geval wel te jala jalaën hij zou eerder meer bekend moeten zijn met de kreet sway-sway = rustig aan 🙂
In het kamp worden we ontvangen door de zeer grappig Fadeel. Hij spreekt niet zoveel Engels maar doet zijn best. Hij brengt ons naar onze tent. Zo die is best groot en met betegelde badkamer!

Wij zijn samen met een stel Canadezen (opa, oma, dochter en 2 kinderen) de enige gasten in het kamp. De Canadezen hadden we eergisteren al ontmoet in het hotel in Petra. Daar maakten we een praatje toen we wachtten voor het dinerbuffet. We wisten dus al dat ze tegelijk met ons in dit camp zouden verblijven. hoeveel toeval.
Bij het diner komen we er achter dat ze ook in het Marriot Hotel bij de Dode Zee hebben overnacht. ‘Are you following us?’ Vraagt Opa 
‘No, are you following us?’ Wij verbleven namelijk 2 dagen eerder in het Marriot 🙂

Fadel is naast gastheer en kok ook van de entertainment. Hij danst, zingt, speelt boter, kaas en eieren met ons. Als laatst komt het dominospel tevoorschijn. We spelen twee potjes en dan gaan we kijken hoe de sterren er vannacht bij staan.
Het statief toch niet voor niets al 1,5 week meegesleept.

De opa blijkt ook fotoliefhebber en geeft me aanwijzingen. Helaas staat er teveel wind, statief staat niet stil genoeg. Foto’s niet gelukt 🙁

Onze tent heeft ook een klein raampje dat open kan. De maan schijnt er door naar binnen.
Midden in de nacht vraag Wim, ‘waarom schijn je met die zaklamp in mijn gezicht?’
Alsof ik ’s nacht niets beter te doen heb….slapen! 🙂

De volgende dag weer vroeg op. Het ontbijt is om 7 uur en om 8 uur haalt Abderrahman ons op om ons af te zetten bij de kamelenplek. Vanaf daar gaan we in een half uurtje per kameel naar de auto.

Wat een gave dieren zijn dat! Ze zitten lekkerder dan ik had gedacht. Enige nadeel is dat je benen zo hangen, er zijn geen beugels. Dan maar een been voor je om het zadel slaan rustend op de rug van de kameel. Twee jongetjes van een jaar 10 begeleiden ons. Na 15 minuten krijgen we het touw in onze handen.
‘Good camels’, zegt een van hen.
Dat waren ze zeker. Ze lopen rustig door en we weten ze zelfs de juiste richting op te sturen. Gaaf!

In het dorp wordt het drukker met auto’s en nemen twee jongetjes  het roer weer over.


We stijgen weer in onze auto en gaan op weg naar Aqaba waar we de komende 4 dagen zullen doorbrengen.


Foto’s