Welcome to Australia

Onze kennismaking met Australie begint in Darwin. De hoofdstad van de Northern Territory.

We verblijven 1,5 dag in Darwin. Op 11 september (wat een dag om te vliegen!) 15:30 zetten we voet op Australische bodem.

We komen met gemak langs de strenge immigration en douane. Je mag hier bijna niets aan etenswaar invoeren. Zelfs homeopatische middelen op basis van kruiden moet je aangeven. De hoestspray van Dr. Vogel heb ik voor de zekerheid in het vliegtuig achter gelaten. 

Het vliegveld van Darwin is klein en simpel (wat een contrast met Singapore!). Geen OV, we nemen een shuttlebus voor $ 30.  

Ons hotel ligt op loopafstand van het centrum van Darwin. We frissen ons wat op in het hotel, stappen het hotel uit naar rechts, na 100 meter naar links en dan komen we vanzelf in het centrum uit (aanwijzing van de shuttlebus chauffeur). Het klopt. 

Het eerste wat ons opvalt is de aangename temperatuur. Geen warme klamme deken die ons omarmt als we het gekoelde hotel uitstappen. Heerlijk! 

Het tweede zijn de groepjes dronken, slonzige en schreeuwende Aboriginals. Wat een treurig aanzien 🙁

We eten heerlijk bij Ruby, een Aziatisch restaurant. Zeer smaakvol!!! 

Als we terug naar het hotel lopen, vliegt er iets groots langs. Woeha een vliegende hond!

Ik ben niet zo dol op die fladderaars, deze vind ik wel gaaf! 

In de boom waar hij hangt zien we er nog meer. 

In het hotel doe ik een verwoede poging om het reisverslag on-line te krijgen. WordPress werkt niet mee, het internet is super traag, foto’s krijg ik moeilijk geupload. 2,5 uur later geef ik het gefrustreerd op, morgen weer een dag.

 


12 september 2019

Wat een super leuke dag hebben we gehad met veel first encounters. 

Voor vandaag een echt doel, het kopen van een pre-paid SIM kaart. Gelukt! 

Het activeren van de SIM kaart ging minder voorspoedig, daar had ik wel 8 pogingen voor nodig maar uiteindelijk ook …gelukt! 

Bij de vliegende-honden-boom hebben we onze eerste korte stop. Ja daar hangen ze! Als we er gisteravond die ene niet hadden zien vliegen hadden we er argeloos onder door gelopen. 

Gisteravond hadden we tijdens onze korte wandeling naar het centrum al een aantal muurschilderingen gezien. Het centrum is er vol van. Wat een kunstwerken, zo gaaf! 

De artiesten waren ook aan het werk, leuk om te zien. 

Bij de mooiste schildering, een meer dan levensgrote Aboriginal en een zeekrab spreekt een man ons aan.

Hij woont in het gebouw en vertelt dan de schilderingen recent zijn, De krab is net een week oud. 

Het gebouw vindt hij maar niets ‘full of cockroaches’.

‘Where you from?’
Holland, oh that’s where the Beatles became famous.’

Dat is de aanleiding voor hem om over zijn favoriete artiest Roy Orbinson te beginnen. Hij is duidelijk muziekfanaat want waar hij het ook over heeft of ons iets over vraagt er komt een muzikale anecdote bij. We gaan van de BeeGees naar Elvis, Prince weer naar Roy Orbinson, Whitney Houston, Gene Pitney ..daar is Roy Orbinson weer en zo ging het even door. In god gelooft hij niet ‘I never saw him, but Roy Orbinson  that was a real man’ Geweldig!


Bij het VVV vragen we na hoe we bij de botanische tuin (ja, ja we zijn liefhebbers van de natuur 🙂 ) kunnen komen.

Heen bus 10, dan kunnen we het park verkennen en aan de andere kant van het park bij Mindil Beach bus 4 terug nemen.  Vanaf 4 uur is op Mindil beach de Mindil Beach Sunset Market kunnen we die meepakken. Oke, gaan we doen!

We stappen op bus 10.

‘2 tickets please.’
‘How old are you?‘  Vraagt de buschauffeur aan Wim.

Als senior citizen mag je hier gratis met de bus. Het is de eerste keer dat iemand dit aan Wim vraagt en het ook nog zonder bewijs accepteert! 

Als ik zeg dat ik 65 ben gelooft hij het niet 🙂 

De botanische tuin is geweldig! De natuur is prachtig en het is een vogelparadijs. We lopen een stuk van de rainforestloop. 

We zien en horen vooral veel vogels. Wat een vrolijk gekwetter. De vogels die we dankzij een app weten te identificeren zijn: de orange-footed srubfowls, de masked lapwing, de Australische witte ibis en de strohalsibis.

 

Langs de paden staat een waarschuwing ‘Beware of falling palmleaves’ .  Als ik naast en onder een palmboom sta voor de foto, hoor ik een gekraak boven me. ‘Ahhhhhhhh’

‘Auuuuuu’ De blessure in mijn kuit was toch niet weg. Het schiet er weer in 🙁 Gelukkig niet te erg, het doet pijn maar ik kan wel doorlopen.  De foto is wel erg grappig! 🙂

Aaaaahhhhhh

 

Vonden we gisteravond het weer nog aangenaam, vandaag is het toch wel warm!! Niet benauwd maar de zon brandt behoorlijk, de thermometer geeft 32 graden aan. Ook handig om op het heetst van de dag, tussen 11 en 3 te gaan wandelen.  Beter staan we in het vervolg vroeger op en doen we actief voor 12:00 uur. 

We lopen richting Eva’s Cafe langs een grillige Baobab en een grasveld met imposante bomen met uitwaaierende takken.  

Een verhitte man spreekt ons aan. Eerst verstaan we hem niet.

‘Look there’s a snake in that tree.’

Gaaf, een carpet phyton! De ruim 3 meter lange slang ligt op een van de onderste takken van een van de uitwaaierende bomen. Eronder zit een stel te picknicken, die weten van niets. Wij laten het zo 🙂 

Na een drink en eet stop bij Eva’s cafe zetten we de wandeling voort bij Bindil Beach. Daar loopt ook een wandeling van de botanische tuin door een mangrove bos. 

We zijn inmiddels behoorlijk verhit. Het pad gaat ook nog eens omhoog. We lopen het eerste stuk omhoog om daar te kijken en afhankelijk van wat we zien besluiten we door of terug gaan. 

We komen uit bij een uitkijkpunt waar een groepje Aboriginals zit. Ik loop voorop en er langs, Wim wil het uitzicht zien en loopt het platform op. 

Dit levert onze first encounter met de Aboriginals op. Ze waren zeer vriendelijk en nog meer dronken!. Ze praten heel hard (dat viel ons al op van de rondhangende groepjes die we her en der zagen) maar zijn toch zeer moeilijk te verstaan. 

Gevoel voor humor hebben ze ook wel.

“Is this your wife?” wordt aan Wim gevraagd. Als hij bevestigt krijg ik een hand en een felicitatie.

Als ik vraag of hij mij of Wim feliciteert begint de hele groep te lachen 🙂 

De luidsprekende man, hij heeft een gehoorapparaat in en misschien hoort hij ondanks dat nog steeds weinig, is van Tiwi Island. ‘They are desert people’ zegt hij en wijst. ‘We’re not the same people’.

Als ik zeg dat we allemaal hetzelfde zijn met een ander uiterlijk, knikt hij instemmend.

Met tetterende oren nemen we afscheid en lopen terug naar Bindil Beach. 

Ondanks dat het nog geen 4 uur staan er al een flink aantal kraampjes. Het zijn eetkraampjes en kraampjes met voornamelijk zelf gemaakte en lokale producten. 

Wij zijn op zoek naar een portemonneetje  voor het Monopoly geld. Het geld is hier van plastic!!

Een portemonneetje zijn we vergeten mee te nemen. We gebruiken allebei een bankpashouder waar wel wat geld in kan maar dan puilt hij gelijk uit.  Portemonneetje gevonden!

In een mangoboom is het een drukte van jewelste met fouragerende Regenboog parkieten. Schattige vogels!

We zijn behoorlijk verhit en laten de markt voor wat hij is. Bij de bushalte staan we eerst aan de verkeerde kant te wachten. Oh ja er wordt hier links gereden. 

Bij de juiste bushalte krijgen we gezelschap van een groep Aboriginals, ze produceren weer een hoop geluid. Een dame heeft oortelefoontjes in en staat te swingen en te zingen. Yeah, yeah.

Een van de mannen begint een praatje. De alcoholwalm komt ons tegemoet. Hij heet Peter en is ook van Tiwi Island.  De swingende dame is zijn vriendin. Hij kijkt er trots bij als hij ons dat vertelt. We kunnen geen complimentje over onze lippen krijgen, ze is lelijk!  Ook zij praat hard, dat wordt wel wat minder als ze een van haar oortelefoontjes uit doet. 

Wim vraagt haar waarom ze niet op Tiwi Island zijn als het daar zo mooi is.

‘We only get 6 cans.’
Of water,  vraagt Wim. 

Ha,ha,ha ze lacht haar bruin aangeslagen tanden bloot. ‘No,of beer offcourse’

In de bus is het hilarisch. Ze stommelen naar binnen, ze kunnen amper recht lopen zo dronken zijn ze. Alles wat ze doen gaat met veel geluid gepaard. Ze gaan verspreid door de bus zitten en schreeuwen van voor naar achter als ze elkaar wat willen zeggen. Het is eigenlijk triest maar zo’n schril contrast met de andere mensen in de bus die stoïcijns voor zich uitkijken dat wij er om moeten lachen. 

‘s Avonds eten we in een pizzarestaurant waar de serveerster ons in het Nederlands aanspreekt. Het is een jongedame van in de 20 die de wereld aan het verkennen is. Ze is nu 2 maanden in Australië en vertrekt 1 oktober naar Nieuw Zeeland.

Vandaag krijg je een gratis glas wijn bij een pizza, lucky us! We wilden al wijn bestellen (wat hier erg duur is!) dus dat is mooi meegenomen 

Nog 1 nacht genieten van de ruimte in de hotelkamer en morgen gaat het grote avontuur beginnen. Roadtripping across Australia!